Σκέψεις

Έπεσα χαμηλά...παρέσυρα κι άλλους μαζί μου στην πτώση. Άλλους που ήρθαν για να βοηθήσουν κι άλλους που απλά βρεθήκαν στη λάθος στιγμή, στη λάθος θέση. Το συγνώμη ίσως να μην έχει αξία, ίσως να μην είναι αρκετά δυνατό, ίσως και να μη χρειάζεται...
Αλλά το ευχαριστώ είναι απαραίτητο!!

Αν ήξερες... (αν πίστευες κιόλας αυτά που ξέρεις...δε θα τηλεφωνούσες ποτέ ξανά)

Αν ήξερες ότι είσαι η αιτία που με κάνει να μισήσω τον εαυτό μου...
Κάθε φορά που έβλεπα την οθόνη του κινητού μου να αναβοσβήνει κι εσύ να είσαι στην άλλη γραμμή κι εγώ να μην το σηκώνω...
Αλλά δε μπορώ να το σηκώσω.. Με σκοτώνει να νιώθω ότι σε αγαπάω ακόμα. Ότι δε μπορώ να είμαι μαζί σου. Ότι θα με πάρεις για να δεις τί κάνω αλλά δε μπορώ να είμαι μαζί σου, να σε ερωτευτώ, να σε αγαπήσω περισσότερο, να σε κάνω ευτυχισμένη, να γίνω ευτυχισμένος, να μπορέσω να ζήσω ξανά..να νιώσω.

Πρέπει να βάλω ένα στοπ, αλλιώς τη στιγμή που θα το σηκώσω θα σε αγαπάω ακόμα. Θα το κρύβω ακόμα. Θα πονάει ακόμα. Θα έχει ερωτήματα ακόμα. Θα ξυπνάει τον έρωτα. θα ξυπνάει την καρδιά και αυτή θα λέει, νααα...μόνο με αυτή την καρδιά της Κλειούλας πλάι ζω μόνο! Αλλά άμα το σηκώσω, αμα σε δω, αμα σε ακούσω, θα σε νιώσω ξανά.

Μου λείπεις.
Το ξέρεις ε?
Αλλάζω αλλά δεν αγγίζω την αλλαγή. Είμαι σαν ένα σώμα σκέτο. Η καρδιά μου είναι σίγουρα σκέτη, άδεια, ανίκανη να λειτουργήσει, να γεμίσει με τίποτα. Νόμιζα πως είχες πάρει μόνο ένα μικρό κομμάτι αλλά μάλλον ήσουν το οξυγόνο της και δεν με συνοδεύει πια. Έτσι έχω καταλήξει να είμαι κενός, από εσένα και από καρδιά.

Κατάλαβα πως άθελά μου ή ηθελημένα σου έδωσα παραπάνω από το είναι μου και τώρα...τώρα δεν έχει μείνει τίποτα ούτε για εμένα ούτε για κανέναν άλλο.
Ήθελα να το σηκώσω το τηλέφωνο και δε θέλω να σε ανησυχώ επίτηδες απλά για να κρατιέμαι στο μυαλό σου..
Ξέρω πως με νοιάζεσαι, πίστεψε κι εσύ οτι σε αγαπώ!!
Επιτέλους πίστεψέ το και προσπάθησε να καταλάβεις πως μου είναι δύσκολο να σε αγαπώ, να έχω αισθήματα μόνο για εσένα και να μη σε έχω.
Το μόνο που να έχω από εσένα να είναι μια παράκληση να μη σε καλώ για σινεμά. Αμα μπορούσα, αμα δεχόσουν, θα σε καλούσα να δεις τον έρωτά μου. Δε το έχω νιώσει άλλη φορά αυτό που νιώθω μέχρι και σήμερα για εσένα. Θα σε καλούσα να τα διαγράψεις όλα και να έδινες μια ευκαιρία σε έναν έρωτα από αυτούς τους παλιούς, με βάθος! Που σε αναστατώνει συθέμελα αλλά και σε κάνει ολόκληρο. Θα σε καλούσα να με βοηθήσεις να ζήσω ξανά.
Τώρα πρέπει να σε καλέσω, να σε παρα-καλέσω να με αφήσεις να συνεχίσω να επιβιώνω. Δεν ζω δυο χρόνια τώρα. Επιβιώνω...
Κοιμάμαι, ξυπνάω και απλά θέλω να περάσει η ώρα και να έρθει ό,τι είναι να έρθει. Να το αντιμετωπίσω και να συνεχίσω να επιβιώνω. Δεν έχω νόημα.
Έχω βάλει στόχο να σου δείξω ότι δεν είμαι μέτριος όπως σου έλεγα. Να γίνω κάποιος. Αλλά για να με δεις κάποια στιγμή. Να με χαρείς εσύ τουλάχιστο και όσοι με αγαπάνε. Αλλά δε το νιώθω. Δεν το ζω. Απλά επιβιώνω. Δεν έχω άλλη όρεξη να ζήσω με τα αισθήματα μου. Να συμφιλιωθώ. Απλά δε τα θέλω και δεν τα έχω.
Εϊναι παράξενο...μου δημιουργει φόβο...αλλά δεν μπορώ να νιώσω. Μόνο όταν έχω κάτι που έχει να κάνει με εσένα νιώθω την καρδιά μου να πετάει, να χτυπάει ξανά, να απογοητεύεται.
Αλλιώς νομίζω πως έχω νεκρώσει το μέσα μου.

Δεν υπάρχω πια. Εϊναι ένα σώμα στο οποίο είμαι παγιδευμένος χωρίς αισθήματα, χωρίς γεύση.

ΑΝΤΙΟ για πάντα λοιπόν.

ΤΕΡΜΑ η ιστορία - Αντώνης Ρέμος

Δεν σου ζητάω κάτι
σου επιστρέφω την αγάπη
ήταν η πιο μεγάλη ήττα
Κι αν έχω να ζητήσω
ειναι τον εαυτό μου
τώρα πίσω να κρατηθώ
για να σωθώ


Τέρμα η Ιστορία
η αγάπη τώρα τέρμα
σου 'χα αδυναμία
απ'το δάκρυ ως το δέρμα
Τέρμα όμως τώρα η καρδιά
θα μιλήσει η λογική
όλα γύρω μου φωνάζουν φύγε


Δεν θέλω αναμνήσεις
γιορτές και εκδρομές κερδίζεις
πάρτες σαν ανοιγμένες κάρτες
Μια μνήμη να μην μείνει
γιατί η αγάπη σου
ήταν χέρι που πνίγει
όποιον τολμάει να σ'αγαπάει


Τέρμα η Ιστορία
η αγάπη τώρα τέρμα
σου 'χα αδυναμία
απ'το δάκρυ ως το δέρμα
Τέρμα όμως τώρα η καρδιά
θα μιλήσει η λογική
έσπασαν όσα μας ένωσαν
κι απ'τα κομμάτια αγάπη μου
φεύγω...

Οποιος τολμάει
να σ'αγαπάει...


Τέρμα η Ιστορία
η αγάπη τώρα τέρμα
σου 'χα αδυναμία
απ'το δάκρυ ως το δέρμα
Τέρμα όμως τώρα η καρδιά
θα μιλήσει η λογική
έσπασαν όσα μας ένωσαν
κι απ'τα κομμάτια αγάπη μου
φεύγω...

Πριγκηπέσσα - Σωκράτης Μάλαμας

Άλλα θέλω κι άλλα κάνω
πώς να σου το πω
έλεγα περνούν τα χρόνια
θα συμμορφωθώ.

Μα είναι δώρο άδωρο
ν' αλλάξεις χαρακτήρα
τζάμπα κρατάς λογαριασμό
τζάμπα σωστός με το στανιό.

Έξω φυσάει αέρας
κι όμως μέσα μου
μέσα σ' αυτό το σπίτι
πριγκιπέσα μου,
το φως σου και το φως
χορεύουν γύρω μας
απίστευτος ο κόσμος
κι ο χαρακτήρας μας.

Άλλα θέλω κι άλλα κάνω
κι έφτασα ως εδώ
λάθη στραβά και πάθη
μ' έβγαλαν σωστό.

Ξημερώματα στο δρόμο
ρίχνω πετονιά
πιάνω τον εαυτό μου
και χάνω το μυαλό μου.

Μίλτος Πασχαλίδης - Σου τηλεφωνώ

"είναι νύχτα εδώ...
κι εγώ δε ξέρω που να πάω...
χάνομαι και ζω...
για να μου πεις (ΕΣΥ) πως με αγαπάς!

Σου τηλεφωνό (ΝΟΗΤΑ) για να σου πως...πως ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ...
σου τηλεφωνό για να σε ακούω να...μιλάς!...."

"Βοριάς φυσάει τα λόγια μου..." - Μίλτος Πασχαλίδης

και τα παίρνει, τα παίρνει...μακριά...

~~κάποτε θα ρθεις μα η αγάπη θα χει φύγει~~




Το χιόνι καίει τον καρπό
και την αγάπη ο χρόνος
στην κούπα μου παλιό κρασί
κι εσύ καινούργιος πόνος

Βοριάς φυσάει τα λόγια μου
νοτιάς τα φέρνει πίσω
κι από τα φύλλα της καρδιάς
δεν ξέρω να σε σβήσω

Για να μη γίνεις σύννεφο
καρφώθηκα στο χώμα
κι άφησες τα τραγούδια μου
ρούχα με δίχως σώμα

Βοριάς φυσάει τα λόγια μου
νοτιάς τα φέρνει πίσω
κι από τα φύλλα της καρδιάς
δεν ξέρω να σε σβήσω

Δεν είναι η ζήλια μάτια μου
που σαν καπνός με πνίγει
είναι που κάποτε θα ρθεις
κι η αγάπη θα χει φύγει...


Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
Μουσική: Μιλτιάδης Πασχαλίδης
Ερμηνεία: Μιλτιάδης Πασχαλίδης
photos:DeniantArt

Καλό φθινόπωρο

Έφτασε επιτέλους. Επιτέλους όχι γιατι δε μου αρέσει το καλοκαίρι, αλλά όλοι νομίζω μετά το πάθος του καλοκαιριού, θέλουν να ζήσουν και τον έρωτα και τη ρομαντζάδα του φθινοπώρου.

Άσχετο:

Δεν είναι απίστευτα ειρωνικό, αστείο, σαδιστικά δίκαιο από...την μοίρα ας πούμε:

Έκανες ένα λάθος και μου είπες ψέματα για να το καλύψεις. Δε σε πίστεψα από κει και πέρα και ας με αγάπησες πραγματικά.
Έκανα ένα λάθος, το έμαθες κι εσύ και τώρα ακόμα και αν σου λέω την αλήθεια για τα αισθήματά μου, με τιμωρείς όπως σε τιμωρούσα κι εγώ. Δεν είναι κρίμα; οι μαλακίες πληρώνονται...από όλους τελικά!