Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2008

Τί θα θυμάμαι από το 2008:

Να ξεκινάει η χρονιά με ένα παράπονο, δικό σου, πως δε σε σκέφτηκα και που ήσουν μόνη σου.
Να περνάμε ένα μαρτυρικό σαββατοκύριακο πριν φύγω για Βρυξέλλες (Η αρχή του τέλους.
Να πηγαίνω Παρίσι για να δω τον θείο Θανάση και τα κλάματα ευτυχίας μόλις ο γιατρός μας λέει πως όλα πήγαν καλά.
Να έρχεσαι Βρυξέλλες το Φλεβάρη για ένα υπέροχο 48ωρο, ατελειώτες βόλτες στο αμστερνταμ και υπέροχες συζητήσεις μεταξύ μας για μέλλον δικό μας και όνειρα δικά σου, τα οποία περιλαμβάνουν κι εμένα και να γεμίζω ελπίδες πως θα το περάσουμε και αυτό τελικά.
Να μου τηλεφωνείς για να μου πεις πως το τραίνο σου, εκτροχιάστηκε κι εγω κάθομαι και διασκεδάζω στις Βρυξέλλες και να τρελαίνομαι που είμαι τόσο μακριά.
Να μου τηλεφωνείς και να μου λες, πως δεν αντέχεις άλλο, πως σε έχω καταστρέψει και πως δε θες να με ξαναδείς...ποτέ.
Να περνάω τις ημέρες μου σκεφτόμενος πως είσαι τα πάντα για μένα και πως θέλω να σε κερδίσω ξανά.
Να πηγαίνω για φαγητό με τη Mariagrazia και να βγαίνω περισσότερο με όλη τη παρέα και με ανθρώπους που μόλις είχα γνωρίσει αλλά με στηρίζαν τόσο πολύ.
Να κάνω ένα τηλέφωνο, και στην άλλη άκρη της γραμμής, εσύ, απόμακρη πια να με ακούς να σου λέω πως σε θαυμάζω και σε αγαπώ.
Να απορρίπτω και την τελευταία πρόταση της Toyota, να με περιμένει η θέση μου μέχρι να λύσω τα προσωπικά μου θέματα στην Ελλάδα και επιστρέψω. Πίστευα πως η θέση μου είναι μαζί σου, και πως δε μπορούσα να σε πιέσω να με ακολουθήσεις αλλά να προσπαθήσω να σε κερδίσω, μιας και πίστευα πως με αγαπάς ακόμα, και να μείνω να χαρούμε εμάς, στην πατρίδα. Έτοιμος και για Λάρισα και για Αθήνα και για οπουδήποτε μαζί.
Να περπατώ στην Ερμού με τον Τάσο και να σε βλέπω με τον άλλο, να βλέπετε βιτρίνες και να ψάχνεις το χέρι του.... και να χάνω το έδαφος κάτω από τα πόδια μου. Και μετά .. το κενό.
Να πηγαίνω για πρώτη φορά σε δικαστήριο σαν μάρτυρας υπεράσπισης και να τρέμω ολόκληρος από το άγχος και για να μη ξεχάσω τίποτα. Να βλέπω τον πρόεδρο του δικαστηρίου και τους δικηγόρους και να ιδρώνω, αλλά να προσπαθώ να μαζέψω τον εαυτό μου για να ανταπεξέλθω.
Να έρχομαι στην δεξίωση του μεταπτυχιακού με το...δεκανίκι μου, την Αριέττα και πάνω που λέω πως πάει, δεν ήρθαν μαζί, να σας βλέπω λίγο πιο μπροστά μας (Εσένα με αυτό το ροζ φόρεμά σου).
Να πηγαίνω από συνέντευξη σε συνέντευξη.
Να νιώθω πως κανείς δεν έχει χρόνο από τους φίλους μου πλέον, γιατί μεγαλώσαμε και όλοι έχουν τα προβλήματά τους, δε μπορούν να δώσουν στα δικά μου λύση πλέον.
Να βλέπω ένα άγνωστο τηλέφωνο στο κινητό μου την ημέρα των γενεθλείων σου, και να ακούω μια συγκινημένη Κλειώ από την άλλη πλευρά του τηλεφώνου και να παίρνω ελπίδες σιγά σιγά, πως μπορεί και να αλλάξει κάτι (και πλέον δε πρόκειται να ξαναφύγω. Θα είμαι δίπλα της όποτε με χρειάζεται, οπότε δε μπορεί να πάει τίποτα στραβά).
Να κλείνω σιγά σιγά όλα τα εκκρεμή κεφάλαια της ζωής μου και να μαθαίνω να αποχωρώ από ανθρώπους, καταστάσεις, αναμνήσεις, χώρους.
Να φεύγουμε με την παιδική μου παρέα για ένα ιστιοπλοϊκό ταξίδι και να περνάμε τις ομορφότερες στιγμές μας, σαν να είμαστε πάλι στο σχολείο, με πλάκες, συζητήσεις..
Να μιλάμε πριν το δεκαπενταύγουστο και οι επιθυμία μου να μπερδεύεται με τη πραγματικότητα και περνάω έναν υπέροχο δεκαπενταύγουστο, περιμένοντας το τηλέφωνό σου, που δεν ήρθε ποτέ.
Να βγαίνω κάθε μέρα, να πίνω κάθε μέρα και να κάνω κενές γνωριμίες που δεν θα ξαναέβλεπα ποτέ ξανά στη ζωή μου.
Να πηγαίνω σε συναυλίες και να κάνω πράγματα που δεν έκανα τόσο έντονα παλιότερα αλλά να νιώθω διαρκώς ένα κενό μέσα. Το κενό της παρουσίας σου.
Να φεύγω από τη δουλειά σε ένα ταξίδι αστραπή για Παρίσι, να δούμε τον θείο Θανάση που θα έκανε άλλη μια επέμβαση για να παρατείνει τις ελπίδες του στη ζωή.
Να παίρνεις τηλέφωνο κατά λάθος ένα πρωί σπίτι και να τρέμω από την αναστάτωση και από τον φόβο πως κάτι έπαθες και για αυτό πήρες.
Να "φεύγει" ο θείος Θανάσης και να καταλαβαίνω την πραγματική έννοια του επιτέλους, γιατί ταλαιπωρήθηκε, αλλά μέχρι τελευταία στιγμή, πάλευε να ζήσει..ακόμα και όταν είχε καταλάβει πως οι ελπίδες του είναι...στη σφαίρα της φαντασίας, πάλευε!! Τέτοιο πάθος για τη ζωή και να εκφράζεται με τον τρόπο του θείου δεν είχα βιώσει ξανά ποτέ πριν στη ζωή μου.
Να γνωρίζω κόσμο στον οποίο αρέσω και να μην μπορώ να του δώσω τίποτα, όπως μου λέγανε χαρακτηριστικά.
Να γνωρίζω ανθρώπους οι οποίοι με στήριξαν και βρίσκονται δίπλα μου μέχρι και σήμερα ακόμα και μέσα στην αβεβαιότητα στην οποία τους υποβάλλω καθημερινά.
Να βγαίνω με τον βαφτιστήρα μου και να λιώνουμε και οι 2 στο γέλιο για ασήμαντη αφορμή, τόσο παιδικά και τόσο αθώα.
Να γνωρίζω ανθρώπους στο Ιντερνετ, οι οποίοι εκτιμούν/σχολιάζουν, τα "μες στη μαυρίλα και αναμνήσεις" γραπτά μου.
Να περιμένω.
Να θυμάμαι.
Να λαχταρώ.
Να με θυμούνται στη γιορτή μου όλοι οι άνθρωποι που πέρασαν από τη ζωή μου με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο. (σημ.: όχι τα δεκανίκια όμως και πάλι καλά)
Να σκοτώνουν ένα παιδί στο τέλος του 2008 και κανείς να μην αντιλαμβάνεται την σοβαρότητα του να παίρνεις μια ψυχή. Να αφαιρείς μια ζωή στο όνομα της ... βλακείας.
Να αρρωσταίνουμε όλοι μαζί ομαδικά περιμένοντας το 2009.

Όλα αυτά, είναι αναμνήσεις από το 2008.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ.
ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ ΝΕΟ ΕΤΟΣ 2009.
ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΥΓΙΕΙΣ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ.
ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΜΑΣ ΟΠΩΣ ΤΟΥΣ ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΣΤΕ.
ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΛΑ.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2008

Πόθος

Τα δύο ζευγάρια χείλη ερχόντουσαν όλο και πιο κοντά. Με τον πυρετό να ανεβαίνει στα ύψη. Υπήρχε μια ένταση στην ατμόσφαιρα. Ξέρεις όπως πριν από την καταιγίδα.. Που βγαίνεις έξω και μυρίζει το χώμα το νερό που πρόκειται να υποδεχτεί. Έτσι και οι 2 καρδιές, τα δύο σώματα ήταν έτοιμα το ένα να υποδεχτεί το άλλο. Και το έβλεπες στην στάση τους. Στην μυρωδιά τους. Στο τρόπο που αντιδρούσαν μόλις αντίκριζαν το ένα το άλλο... Και ναι, όταν ενώθηκαν για πρώτη φορά. Όταν μπήκε μέσα στο κορμί της, ήταν σαν να άνοιξαν οι ασκοί του Αιόλου. Όλα σαν την πρώτη φορά, αλλά ταυτόχρονα και με μια αίσθηση σαν την τελευταία φορά. Έτσι έμελλε να είναι κάθε μέσα στη σχέση τους. Σαν την πρώτη και την τελευταία που θα ζούσαν ποτέ.
Μπήκε μέσα της με αργές κινήσεις, έτρεμε αλλά κάτι μέσα του τον βοηθούσε να κρατηθεί και να κρατήσει την ορμή της θέλησης και του κορμιού που ήθελε να κυριεύσει ένα άλλο κορμί. Όχι ένα άλλο, το δικό της κορμί!
Έμειναν έτσι για αρκετή ώρα. Μέχρι που τέλειωσε πάνω του, μέσα του....μέσα στην ψυχή του. Μέσα στην καρδιά του. Μέσα στο είναι του. Ήταν δικό της πολύ πριν. Απλά σήμερα έβαζαν τη σφραγίδα τους ο καθένας στο κορμί του άλλου.
Και ξέρεις, το κορμί έχει τη δική του λογική. Δεν ακολουθεί αυτή του μυαλού, αντιδράει, μυρίζει, ζει, αγαπάει. Και αυτά τα δύο κορμιά αγαπήθηκαν από τη πρώτη στιγμή που δεν συναντήθηκαν. Ήταν στη μοίρα τους κάποτε να συναντηθούν. Περίμενε το ένα το άλλο. Περίμεναν να ζήσουν τα πάντα και το τίποτα. Τα πάντα και το απόλυτο τίποτα....

Ανάσα, υγρή και βαριά να ακουμπάει το σώμα, να το βρέχει, να το ζεσταίνει, να το αγκαλιάζει. Ψίθυροι που να μπερδεύονται με ανάσες υγρές, αναστεναγμούς, λέξεις, ... «σ’ αγαπώ, σε θέλω, θα σε αγαπώ για πάντα, σε ποθώ, ζω, πεθαίνω, ανασταίνομαι, ΖΩ».
Ο ιδρώτας να ξεκινάει από το κεφάλι του, να νιώθει την κάθε σταγόνα να διαπερνά όλο του το πρόσωπο να φτάνει στο πηγούνι και να στάζει επάνω στο γυμνό της κορμί. Δεν την ένοιαζε, δεν τον ένοιαζε, αλλά κρατούσε κάθε σταγόνα σαν μια αιωνιότητα. Έσταζε από το πηγούνι του, τα δάχτυλά του, τις άκρες του κορμιού του, επάνω της. Επάνω στον λαιμό της. Κατέβαινε στο στήθος της, πέρναγε από τις ρώγες της και κατέληγε στη κοιλίτσα της. Εκεί η κάθε σταγόνα έπαιρνε το δικό της δρόμο...
Αυτός εκεί, μέσα της συνέχεια, μέσα στο είναι της, μέσα στο κορμί της, μέσα στην ψυχή της. Και η δικιά της μέσα στη δικιά του.
Τα χέρια έπλεκαν το ένα με το άλλο έναν αόρατο ιστό, για να μείνουν για πάντα παγιδευμένα το ένα μέσα στο άλλο. Για να συγκρατήσουν θαρρείς τη στιγμή, την ένταση, το πάθος, τον πόθο, τον έρωτα, τη σαγήνη, τα δύο κορμιά, τις δύο ψυχές.
Τα πόδια έψαχναν το ένα το άλλο, για να τα χαϊδέψουν, να πλεχτούν μεταξύ τους, να εξωτερικεύσουν την ένταση που διαπερνούσε ολόκληρα το κορμί τους. Φαινόντουσαν σαν τη μόνη διέξοδο αυτού του πάθους, αυτού του έρωτα, αυτών των στιγμών. Τα δύο πέλματα τεντώνονταν κάθε φορά που έμπαινε μέσα της και οδηγούσε το κορμί της να ριγήσει ξανά και ξανά και ξανά...
Και ξανά....

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2008

Ηρώ - Μετράω Στιγμές



"...Μετράω τα δευτερόλεπτα που έμειναν στην μέρα που έφυγες μετράω
μετράω τα ψέματα και τις αλήθειες που δεν έμαθα ποτέ μετράω
μετράω τις φλέβες σου που ζωγραφίζουν το κορμί σου
και τη μνήμη μου μετράω
μετράω τα λόγια σου μετράω φόβους κι αγωνίες
και το τέλος μας μετράω..."

Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2008

Χόρεψε μαζί μου...

Μία ταράτσα, δύο ζευγάρια χέρια, ένα φεγγάρι, ένα δροσερό καλοκαιρινό αεράκι, δύο σταγόνες αμηχανίας, και δυο ζευγάρια μάτια, μια να κοιτάνε το ένα το άλλο και μια να κοιτάνε το πάτωμα, τα βήματα, τις σκιές.
Το σκηνικό είχε στηθεί.
Οι πρωταγωνιστές ήταν απροετοίμαστοι αλλά σφουγγάρια, έτοιμα να ρουφήξουν όλες τις εικόνες και τις κινήσεις του κόσμου και να τις επαναλάβουν με απόλυτη προσήλωση σαν να τις έχουν αφομιώση στο DNA τους εδώ και καιρό...
Άρχισαν δειλά δειλά. Ένα βήμα, ένα δύο, ένα δύο τρία και πάλι από την αρχή.
Δεν ακουγόταν τίποτα, παρά μόνο τα ζευγάρια μάτια καθώς ανοιγόκλειναν ψάχνωντας διαρκώς να βρουν την επόμενη κίνηση και μη χάσουν το συχρονισμό τους οι δύο σκιές.
Από ένα ανοιχτό παράθυρο ακούγονταν φωνές, γέλια, τηλεόραση..
Από μια ανοιχτή πόρτα ακουγόταν ο ήχος του ασανσερ να πηγαίνει επάνω κάτω ανάλογα με τις επιθυμίες των επισκεπτών και των κατοίκων, αλλά και των..περαστικών.
Από ένα ανοιχτό παράθυρο στον ουρανό όμως ακουγόταν ένας ρυθμός.
Μόνο για αυτή την ταράτσα.
Ταυτόχρονα, σιωπή και συγκέντρωση.
Όσο περνούσε ο καιρός, τα βήματα και οι κινήσεις γίνονταν πιο συστηματικά, πιο συγχρονισμένα, πιο...ένα.
Κάποιες στιγμές ένα πνιγμένο γέλιο ακουγόταν, αλλά μετά πάλι από την αρχή...
Ένα, ένα δύο, ένα δύο τρία και ένα, ένα...
...
Το φεγγάρι φώτιζε και παρακολουθούσε.
...
Η πόρτα της ταράτσας έκλεισε πίσω τους.
Η νύχτα σκοτίνιασε. Το παράθυρο των γειτόνων έκλεισε και οι φωνές τους χαμήλωσαν. Το ασανσερ είχε μειώσει τις μετακινήσεις του.
Πλέον ακούγονταν μόνο τα μάτια που ανοιγόκλειναν. Ακουγόνταν και μία ανάσα. Μία ανάσα από δύο στόματα... Με ένταση. Μία ανάσα.
Και μετά,...,τίποτα.
Τί λες χορεύουμε..

Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2008

"Ήσουν δικιά μου ... μια στιγμή...κι ύστερα....ΞΕΝΗ".




Πόση αλήθεια να κρύβεται σε ένα στίχο; Πόση αλήθεια;
Αρκετή να σε κάνει να ζήσεις ξανά τις αναμνήσεις σου. Αρκετή να σε κάνει να ανασηκώσεις ελαφρά το κεφάλι να εισπνεύσεις αργά, όλον τον αέρα και στο κατέβασμα να ξεφυσήσεις...και να βγάλεις ένα ανεπαίσθητο..."αααααχ", μαζί με τη ψυχή σου.

Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2008

"Παιχνίδι"...




Στο παιχνίδι, παίζεις για να παίξεις. Δεν παίζεις μόνο για να νικήσεις. Παίζεις για να ζήσεις. Να βγάλεις όλα όσα έχεις μέσα σου. Παίζεις για να ανακαλύψεις όλα όσα έχεις μέσα σου.
Παίζεις και γουστάρεις.
Γουστάρεις και παίζεις.
Και αν στο τέλος του παιχνιδιού, χάσεις ή κερδίσεις, ανάλογα θα στεναχωρηθείς ή θα χαρείς.
Αλλά όπως και να έχει θα ξαναπαίξεις.
Όχι για να κερδίσεις ξανά ή να χάσεις ξανά.
Αλλά για να παίξεις.
Και αν παίζεις, θα μάθεις να χάνεις,
θα μάθεις και να κερδίζεις.
Έπαιξα.
Κέρδισα.
Έχασα.
Έμαθα.
Ξέχασα.
Έχω ακόμα να μάθω.
Έχω ακόμα να ξεχάσω; Όχι, έχω ακόμα να διδαχτώ.
Στο τέλος ελπίζω απλά:
ΝΑ ΈΧΩ ΖΉΣΕΙ
Το οποίο είναι ευτυχία. Είναι ζωή,
είναι εγώ!

Και ο έρωτας είναι το μεγαλύτερο από τα παιχνίδια.
Και εγώ σίγουρα το έχω χαρεί.
Το έχω βιώσει μέσα στο πετσί μου.
Άσχετα αν έχασα ή κέρδισα περισσότερες φορές.
Στο τέλος της ημέρας...
Δε φοβήθηκα και
με όλη μου τη καρδιά,
τη ψυχή,
το μυαλό,...
ΈΠΑΙΞΑ!

Τρίτη, 9 Σεπτεμβρίου 2008

Σκόρπιες λέξεις/σκέψεις...

Μπορεί να μη τελειώσαμε με τον καλύτερο τρόπο, αλλά ποιός είπε πως μπορεί ένας έρωτας να μη σου αφήσει σημάδια.
Μπορεί τελικά να έγινε το δικό σου και να μην είμαστε ποτέ ξανά μαζί αλλά ποιός είπε πως ξεχνάω τον ουρανό που φτάσαμε μαζί.
Μπορεί τελικά να μισήσαμε ο ένας τον άλλο αλλά όχι περισσότερο από όσο αγαπήσαμε ο ένας τον άλλο, αλλά αυτό το παράδοξο ήταν ίσως που δε μπορούσε να μας κρατήσει μαζί.
Μπορεί να χωρίσαμε αλλά εύχομαι να είσαι πάντα καλά. Και ας μη σε ξαναδώ. Να είσαι ΚΑΛΑΑΑΑΑΑΑΑΑ...
ευτυχισμένη, υγιής, ολοκληρωμένη, ικανοποιημένη, ερωτευμένη, επιτυχημένη, αληθινή.

Νομίζεις πως με ξέρεις. Νομίζεις πως με έχεις καταλάβει. Νομίζεις πως ...
Ό,τι και να νομίζεις, ό,τι και να νομίζω...Αυτά που ζήσαμε, όταν τα ζήσαμε ήταν πολύ πιο έντονα και δυνατά από ότι και να νομίζαμε τη κάθε στιγμή. Και αυτό μας κράταγε μαζί. Και αυτό.
φιλιά..

Υ.Γ.: ΤΟ προσπάθησα αλλά να σε μισήσω....δε δυναμαι! δε μπορώ. το δε μπορώ εδώ είναι πιο ειλικρινές και αληθινό από το δε θέλω.

Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2008

Φτηνός

Με έκανες να νιώσω φθηνός.
Μου τηλεφώνησες μόνο και μόνο για να κάνεις μια δουλειά.
Μόνο και μόνο σαν να θυμάσαι κάποιον γνωστό σου για μια εξυπηρέτηση και αμα στη κάνει..
δε ξεχνάς ποτέ να πεις..."θα τα πούμε, είχαμε καιρό".
Με έκανες να νιώσω φτηνός.
Εσύ που με έκανες να νιώθω θεός.
Τί άλλες αμαρτίες πρέπει να πληρώσω;;;;
Και το χειρότερο...;
ακόμα σε αγαπάω

Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου 2008

Stop


Δίνω προτεραιότητα στη ζωή. Πρέπει. Θέλω.

Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2008

Μια αναλαμπή...

...λίγο πριν το τέλος. Το οδυνηρό τέλος της πραγματικότητας. Δεν είχα και ουσιαστικές ελπίδες να υπάρξουμε ξανά μαζί.
Αλλά συνέβει. Μία τελευταία αναλαμπή που σου δίνει ελπίδες πως μπορεί να υπάρξει ελπίδα τελικά..Ελπίδα, πως υπάρχουν κάποια "κάρβουνα" αγάπης, τα οποία μπορεί με φροντίδα και με νέα "κάρβουνα" και δεδομένου πως η φωτιά, ήταν τόσο θερμή, να ξαναφουντώσει. Αλλά φυσάει ένα απλό αεράκι, και σου δείχνει πως η αγάπη έχει σβήσει...το "εμείς" έχει δώσει τη θέση του στο "εγώ" και σε νέα "εμείς". Και εκεί που είχες εστιάσει την προσοχή σου, έχουν μείνει μόνο αποκαΐδια...
Λίγο πριν το δεκαπενταύγουστο, σε άκουσα και μιλήσαμε και γελάσαμε και βαριανασάναμε και οι 2 στο άκουσμα της πνοής ο ένας του άλλου. Συγκινηθήκαμε και δώσαμε "ραντεβού" για όταν επιστρέψεις. Εγώ είπα να μη το δώσουμε (για γούρι) και εσύ είπες πως θέλεις να με δεις όταν γυρίσεις, χωρίς να ξέρεις πότε θα είναι αυτό. Έμεινα εκεί, κρεμάστηκα από τις λέξεις αυτές.. Έβαλα άγκυρα και περίμενα για τον ούριο άνεμο που θα έδινε πνοή πάλι στη ζωή μου που έχει μείνει μετέωρη..και θα άρχιζε να προχωράει ξανά. Περίμενα ένα τηλέφωνο, ένα μήνυμα στο internet...κάτι.
Δεν είδα, γιατί πιθανώς ποτέ δε το καταλαβαίνω εν τη γενέση του παρά μόνο κατόπιν εορτής...πως ήταν η τελευταία αναλαμπή..
Ήταν και το πιο φυσιολογικό άλλωστε. Διακοπές, πέρασες καλά για πρώτη φορά σε 2 χρόνια, που δεν είχες περάσει και τις καλύτερές σου.
Να είσαι καλά όπου και να είσαι.
Την αγάπη και τα φιλιά μου.
Ανδρέας


Πέμπτη, 21 Αυγούστου 2008

Θύμηση...

Τα θυμάμαι όλα, δεν έχω ξεχάσει τίποτα...έχει επιλέξει η καρδιά μου και το μυαλό να μη σε αφήσει να φύγεις, μάλλον να μη με αφήσει να ξεχάσω...
Θυμάμαι τον έρωτα που κάναμε όταν φτάσαμε στο Linkoping μας... Απόμακρος, φοβισμένος, ξένος, περίεργος...
Θυμάμαι να τα ξέρω όλα...και να κάνουμε έρωτα ξανά στο δωμάτιό σου και να σε έχω αγκαλιά και να βρίσκομαι ενωμένος μαζί σου αλλά να νιώθω αποκομμένος, να νιώθω πως σε χάνω και να κλαίω καθώς κάνουμε έρωτα...
Να κυλάνε δάκρυα και να σε ρωτάω, αν είναι καλύτερος από μένα...λάθος ερώτηση...η ερώτηση που δε μου έβγαινε τότε ήταν...θα φύγεις μακριά από μένα;;;...αλλά δε τόλμαγα να ρωτήσω...
θυμάμαι να κοιμόμαστε μαζί, αγκαλιά, στη στάση του μωρού...κουλουριασμένη εσύ κι εγώ από πίσω σου να παίρνω τη στάση του κορμιού σου...να γίνω ένα με εσένα, να γίνουν τα κορμιά μας ένα, καθώς κοιμόμαστε...να μπω στα όνειρα σου, σαν να ήταν μια διέξοδος, ένας τρόπος να σε προσεγγίσω, να ξεκινήσω από το δέρμα του κορμιού σου και να αρχίσω να μπαίνω προς τη ψυχούλα σου...
Άπιαστο όνειρο...
Ανεκπλήρωτο πια...
ΠΟΤΕ ξανά...
καταλαβαίνεις λοιπόν γιατί είσαι τόσο μέσα μου; Δεν είναι εγωισμός...είναι μια ακατανίκητη επιθυμία, ειλικρινη και πρωτόγνωρα συναισθήματα, είναι ΕΡΩΤΑΣ, ΑΓΑΠΗ...είναι ΟΛΑ...είσαι ΟΛΑ..

Κυριακή, 17 Αυγούστου 2008

Έρωτας

Άνθρωποι γνωρίζονται στο δρόμο, σε ένα καφέ, φλερτάρουν, μιλούν, γελάνε, παίζουν...τα μάτια τους, τα κορμιά τους, οι αύρες τους...
Τις ματιές αυτές μπορώ να τις εντοπίζω πια...να τις "οσφρίζεται" η καρδιά μου θα έλεγα, η οποία ενεργοποιεί όλες μου τις αισθήσεις, που είναι ... "εκπαιδευμένες", μιας και έχουν ζήσει όλα τούτα στον μέγιστο βαθμό, μαζί σου, τα τελευταία χρόνια..
Έτσι δίνουν εντολές στις αισθήσεις λοιπον και, παρακολουθώ, διακριτικά, με ένα χαμόγελο σχηματισμένο στα χείλη και με τις σκέψεις να δίνουν με καταιγιστικό ρυθμό της θέση τους στις μνήμες...αααχχ και τί μνήμες....
Βλέπω τα ζευγαράκια, να κοιτούν ο ένας τον άλλο στα μάτια, να παίζουν με τις λέξεις, να συμμετέχουν τα κορμιά τους με κινήσεις, αγγίγματα, χαμόγελα, εκφράσεις στο πρόσωπο...
Δεν ζηλεύω, είμαι τυχερός, τα έχω ζήσει, τα έχω βιώσει, τα έχω μέσα στο πετσί μου, και αυτό της καρδιάς, και της ψυχής αλλά και του κορμιού μου...μαζί σου όλα αυτά.
Και μου ανασύρουν ευχάριστες μνήμες, που αναβλύζουν ζωή...περιέχουν έρωτα, όλα τα συναισθήματα που μπορείς να νιώσεις συμπυκνωμένα σε μια στιγμή...
Και κοιτάω, ακούω, αισθάνομαι και φαντάζομαι και την συνέχεια...
δύο κορμιά, να αγγίζονται, να ανακαλύπτουν το ένα το άλλο, να δέχονται την τελειότητα αλλά και την πραγματικότητα το ένα του άλλου, όχι στωικά αλλά με διάθεση να αγαπήσουν και να οικειοποιηθούν το κάθε εκατοστό του κορμιού που τους δίνει η ψυχή που έχει ανοίξει ορθάνοιχτες τις αγκαλιές της για να υποδεχτεί τον νέο έρωτα... με διάθεση να ζήσουν! να ζήσουν!....


Στην αγάπη που έζησα, στα αισθήματα που κυριεύουν ακόμα τη καρδιά, το μυαλό και την ψυχή μου, δεν μπορώ να βάλω στοπ...

Σε αγαπώ. Να είσαι καλά όπου και να είσαι και με όποιον.

Ανδρέας

Μου δίνεις ζωή


Ακούω τον ήχο της φωνής σου και...χαμογελώ, παίρνω μια ανάσα, και είναι σαν να είσαι σε κάθε μόριο του αέρα που μπαίνει στα πνευμόνια μου.
Όλες μου οι σκέψεις περιέχουν κάτι από εσένα. Μια εικόνα, μια γεύση, ένα χαμόγελο, μία υπόσχεση, μία απορία, έναν έρωτα, δύο κορμιά, δύο ζευγάρια μάτια να κοιτιούνται και να επικοινωνούν...δύο ανθρώπους που υποσχέθηκαν, παραβήκαν τους όρκους, υπερβήκαν τους νόμους, τις δυνάμεις τους...αλλά τους έφερνε κοντά ο έρωτάς τους...
εμένα ακόμα με κρατά κοντά σου...κοντά στη σκέψη σου, στην αύρα σου, στην...ανάμνησή σου..
Εχτές κοίταγα το φεγγάρι...δε θα αφήσει ποτέ την μορφή σου. Θα την έχει εκεί, να μου θυμίζει εσένα...δε ξέρει πως δε χρειάζεται...εσένα δε σε ξεχνάω ... για όσες ζωές χρειαστεί ακόμα...κι ας μην εμφανιστείς ΠΟΤΕ.. που δε θα εμφανιστείς.

Σε αγαπώ. Σε φιλώ. Να είσαι καλά...

Δευτέρα, 11 Αυγούστου 2008

Σε φιλώ. Σε αγαπώ. Καλό βράδυ...

Δεν μπορώ να δώσω ορισμό για την αγάπη. Στο προηγούμενο post, μου βγήκε ο πόνος. Είναι καλά κρυμμένος μέσα μου, αλλά κρυμμένος. Όχι εξαφανισμένος. Ούτε γιατρεμένος.
Δε μπορώ να δώσω ορισμό αλλά πιστεύω πως όταν αγαπάς, όταν υπάρχει αγνή, ειλικρινή αγάπη, πρέπει να δίνεις την ευκαιρία στον άλλο, να διορθώσει τα λάθη του. Να του τα υπενθυμίσεις, να τον μαλώσεις, να του θυμώσεις, να τον αφήσεις να τα διορθώσει ή να τον βοηθήσεις κι εσύ. Αλλά ίσως όχι να τα μαζεύεις προσθετικά μέσα σου και να μην του τα επισημαίνεις. Όταν αγαπάς, πιθανώς, καταλαβαίνεις ότι ο άλλος μπορεί να σε πληγώσει γιατί έχεις ανοιχτεί τόσο. Και μπορεί να κάνει λάθη. Αλλά του τα επισημαίνεις. Του λες μεγάλε, κάνεις λάθος εδώ...διόρθωσέ το. Είσαι ανασφαλής εκεί. Διόρθωσέ το ή να το διορθώσουμε μαζί.
Δεν τα μαζεύεις ίσως όλα μέσα σου και περιμένεις να δεις πότε θα φουσκώσουν/φουσκώσεις και θα εκραγείς...γιατί θα γίνει έκρηξη... Και θα έχεις δίκιο...
αλλά δε θα έχεις δώσει τη δυνατότητα στον άλλο να διορθώσει τα λάθη του. Τις ανασφάλειές του. Τα λάθη.
Αλλά βέβαια...είναι αποψη μου αυτή. Και δε σε φέρνει πίσω δυστυχώς. Όσο και να στο φωνάξω...δε θα γυρίσεις. Ποτέ ξανά.
Αυτό από μόνο του είναι μια τιμωρία, που προτιμούσα να μην υφίσταται σε ανθρώπους που αγαπήθηκαν.
Που μπορεί να αγαπιόνταν ακόμα.
Που θα μπορούσαν να αγαπιόνται ακόμα, ειλικρινά.
Που μπορεί να αγαπιόνται, ή έστω η αγάπη του ενός να φτάνει και για τους δύο.
Δε θέλω να φαίνεται σαν να σε παρακαλώ πλέον. Όχι γιατί δε πρέπει να το κάνω. Ξέρεις ότι δεν στέκομαι σε τέτοια..
Σε αγαπάω, δεν υπάρχει αμφισβήτηση επ' αυτού. Και η αγάπη αυτή έχει μια περηφάνεια, γιατί έχεις περάσει τόσα...τόσα απίθανα πράγματα, αισθήματα, καταστάσεις, συναισθήματα, πάθη, έχεις ζήσει....Και σου λέει...Σου λέει ήσουν τόσο ψηλά, πρέπει να ζήσεις και το χαμηλά..να την έχεις ζήσει και να την έχεις βάλει μέσα στο πετσί σου αυτή τη σχέση. Αυτόν τον άνθρωπο.
Σε έχω βάλει Κλειώ μου. Όσο πιο μέσα γίνεται...και όσο δε γίνεται.
Σε φιλώ.
Σε αγαπώ.
Καλό βράδυ.

Υ.Γ.: Η κυρία Ρίτσα μας είχε και φέτος ένα δωμάτιο. Και περίμενε μια μαντινάδα. Καινούρια. Αλλά θα μείνει το δωμάτιο μας στην Σύρο τελικά, με την εικόνα ενός μεγάλου έρωτα. Το τραπέζι μας επίσης στο Σαν Μιχάλη, θα έχει ακόμα τα γέλια μας, δε θα τα καλύπτει ο αέρας. Όλα θα θυμίζουν έναν μεγάλο έρωτα... Σε αγαπώ. Τα Φιλιά μου.
Μπορώ να σε έχω ευτυχισμένη. Το έχουμε καταφέρει και σε πιο δύσκολα. Τώρα ανοιγόντουσαν τα εύκολα...

"..come on now, don't you want to see
this thing that's happening to me
like moses has power over sea
so you've got power over me

come on now, don't you want to see
just what a difference you've made in me
i'll be waiting oh no matter what you say
cause i've been waiting for days and days and days

and oh, oh yes i would
if i only could
and you know i would
and baby i, oh baby i
i wish
i wish

oh, oh, oh
oh, oh, oh
if the sky's gonna fall down let it fall on me
if you're gonna break down you can break on me
if the sky's gonna fall down let it fall on me
if it's gonna rain down it can rain on me
it can rain on me.."

Την αγάπη μου, πουλάκι μου

Κυριακή, 10 Αυγούστου 2008

Τελεία

Σε αγαπώ.
Δε μπορώ να το πω πιο απλά.
Το καταλαβαίνω, από το ότι αλλάζω εξαιτίας αυτής της αγάπης.
Και από το ότι μπορώ να αλλάξω ακόμα περισσότερο για αυτή.Για εσένα. Αργά ίσως. Αλλά αληθινά. Ειλικρινά. Καθυστερημένα. Μεταμελημένα. Ειλικρινά.
Χαίρομαι που είσαι καλά. Πάντα καλά.
Φιλιά.
Σε αγαπώ. (τελεία)

Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2008

Μπροστά από 2 οθόνες

Στέκονται μπροστά σε μία οθόνη υπολογιστή...
Μιλάνε περί ανέμων και υδάτων...
είναι τόσο φυσικό...αλλά και τόσο περίεργο, που δε μπορεί να ακούσει τη φωνή της, δε μπορεί να δει το βλέμμα της όταν χαζογελάνε ή όταν λένε κατι σοβαρό...
βλέπει τα εικονίδια και φαντάζεται...απλά προσπαθεί να ζωγραφίσει την εικόνα στο μυαλό του...
μένει καρφωμένος μπροστά από την οθόνη μη χάσει μια λέξη, ένα θαυμαστικό...
ένα κενό της συζήτησής τους....
της περιέγραφε στιγμές που έχει ζήσει, μακριά της..
προσπαθούσε να μη παραλείψει τίποτα αλλά και να μη της πει πολλά...να μη της προκαλέσει τη μνήμη...
αλλωστε δικιά του ζωή πια...δεν την ενδιέφερε...ίσως απλά προσπαθούσε να γεμίσει το χρόνο της...
αλλά ήταν διαθέσιμος να της τον γεμίσει, με τις ιστορίες του, τη πραγματικότητά του...
της μιλάει, του μιλάει, τον ρωτάει...
τί ωραία που είναι η ζωή...τί ωραία που πρέπει να είναι...
και μιλάνε...αυτή είναι αλλού...φαίνεται, το καταλαβαίνει, αλλά το μερίδιο που του αναλογεί δε το αφήνει να πάει χαμένο...το μερίδιο που του αναλογεί έστω από την συνομιλία τους, την...τυπική επαφή τους...
περίμενε τόσες νύχτες...επιτέλους...αν και...
αν και......
ρουφούσε τη κάθε κουβέντα, τη κάθε λέξη, τη κάθε έκφραση του προσώπου...

Σκόρπιες σκέψεις

Ένα ακόμα βράδυ, κλεισμένος μέσα στα νοητά όρια του μυαλού του. Να σκέφτεται τί δεν έχει ζήσει, τί του λείπει, αλλαγές που πρέπει να κάνει...
Αλλαγές που κάνει...
Υπερβάσεις, υποχωρήσεις...
έτσι είναι η ζωή... μια φράση σχεδόν μοιρολατρική αλλά πολύ πολύ βοηθητική σε περιπτώσεις που θες να πείσεις τον εαυτό σου να προχωρήσει...
Ένιωθε ακόμα για έναν άνθρωπο που νόμιζε πως κάποτε γνώρισε, αλλά μάλλον είχε πλάσει στη φαντασία του...
Για να καλύψει την μοναξιά του, τον φόβο του...

Σε αγαπώ άγνωστη κι ας μη σε γνώρισα ποτέ...κι ας μη με γνώρισες ποτέ...σιγομουρμούρησε...

καληνύχτα...

Στίχοι...

Η Σονάτα του Σεληνόφωτος - Γιάννης Ρίτσος

"...Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα, μοναχός στη δόξα και στο θάνατο. Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί. Άφησε με να έρθω μαζί σου.... "

"...Τα χείλη του ποτηριού γυαλίζουν στο φεγγαρόφωτο σαν κυκλικό ξυράφι πώς να το φέρω στα χείλη μου;
όσο κι αν διψώ, - πως να το φέρω; - Βλέπεις; έχω ακόμη διάθεση για παρομοιώσεις, - αυτό μου απόμεινε,
αυτό με βεβαιώνει ακόμη πως δεν λείπω. Άφησε με να έρθω μαζί σου.... "

Είμαι ένας άγνωστος, γνώρισέ με...της φώναξε σαν να ήταν δίπλα του για να τον ακούσει ή κάπου γύρω, κοντά για να ακούσει τη φωνή του..να προσπαθεί να βγάλει όλα όσα έκρυβε επιμελώς πλέον η ψυχή του...

Τετάρτη, 23 Ιουλίου 2008

Μία ακόμα μέρα

Η μέρα του δε περνούσε... το είχε ξαναπεράσει, και σήμερα όπως και αρκετές φορές την ημέρα, ένιωθε ένα κόμπο.. Στη καρδιά, στον λαιμό, στη ψυχή... Σήμερα είπε να κάνει το μεγάλο βήμα... δεν έπρεπε, αλλά δε μπορούσε να το κρατήσει, άκουγε τους σφυγμούς του να ξεπερνούν πολλά ντεσιμπέλ... ίδρωνε, άλλαζε θέση στη καρέκλα, το μυαλό του τριγυρνούσε αλλού...
Σήκωσε το τηλέφωνο... σχηματίστηκε ένα ...χαμόγελο θα το έλεγε κάποιος,... και η καρδιά πήγαινε να σπάσει από το χτύπημα...
Άκουσε τη φωνή της στην άλλη άκρη του ακουστικού...μετά από το πρώτο ξάφνιασμα..."τί κάνεις;" χαμογελούσε, του χαμογελούσε, της χαμογελούσε, δεν είχε σημασία... μιλάγανε, γελάγανε, δημιουργούσε μια ψευδαίσθηση, για να πάρει δυνάμεις, το ήξερε αυτό... αλλά του ήταν αρκετό... μιλήσανε, γελάσανε, ανασάνανε μαζί... μαζί, ταυτόχρονα, συμπληρωματικά, μαζί...
Έκλεισαν, του τηλεφώνησε αυτή, συνέχισαν το παιχνίδι, γνώριμο και στους δύο, ειδικά μεταξύ τους. Από εκεί άλλωστε ξεκίνησαν όλα και στη μεταξύ τους σχέση.. Μίλαγαν... για διάφορα θέματα, όχι για πολύ "επικίνδυνα" θέματα...αλλά μίλαγαν...
Και κλείσανε, καλά... και είχε ένα χαμόγελο....
Μπήκε στο ίντερνετ, κοίταξε το ημερολόγιό του, είδε κάποιον μέσα, και το μυαλό του πήγε κατευθείαν σε εκείνη, δε σκέφτηκε τίποτα, παρά μόνο τον αριθμό του τηλεφώνου...μετά από 5 μήνες, και μετά από μία ζωή να ήταν, πάλι θα το θυμόταν...ήταν όλα γραμμένα, σημειωμένα ανεξίτηλα, στη ψυχούλα του...
Κι εκεί επανήλθε...στη πραγματικότητα...
Κι εκεί είπανε πράγματα πιο δικά τους...που πονούσαν, στεναχωρούσαν, κάναν τον κόμπο στο λαιμό, λυγμό...το σφίξιμο στη καρδιά, δάκρυ, τη γεμάτη ψυχή, την άδειαζαν και τη γέμιζαν με τύψεις, γιατί, αμέτρητα και αμείλικτα...
Αλλά και μια ηρεμία από μέρους της που του έλεγε για άλλη μια φορά... "ΠΟΤΕΕΕΕΕΕΕ ΞΑΝΑ"....... ποτέ...
Κάθισε παραπάνω στη δουλειά... Δεν είχε λόγο να βιαστεί, κανείς δεν τον περίμενε. Μόνο προβλήματα. Και μόνος, χωρίς αυτήν δεν ήθελε να αντιμετωπίζει, αλλά το έκανε...κάθε μέρα και αυτός. Αλλά ήταν δικιά του υπόθεση...κανείς πλέον δεν ήξερε...είχε σταματήσει να μοιράζεται...δεν τον έβγαζε πουθενά, κανείς δεν είχε χρόνο, διάθεση, χώρο...
Είχε ένα όμορφο αεράκι, στο γυρισμό...
Είχε κατεβάσει το βλέμμα του, αν και έτσι κι αλλιώς, δεν έβλεπε τίποτα...δεν μπορούσε να διακρίνει πρόσωπα, χαρακτηριστικά...δεν ήθελε κιόλας.... γιατί πάλι θα έβλεπε παντού, εκείνη.
Περπάτησε, του είχε πει πως αυτό της είχε λείψει, οι βόλτες, αυτός κατάλαβε οι βόλτες μαζί... και είπε να κάνει μία μεγάλη. Ξεκίνησε από την ομόνοια, περπάτησε στην Αιόλου, ζευγαράκια που περνάγανε χέρι χέρι, και βλέμμα καρφωμένο το ένα επάνω στο άλλο, δεν τα έβλεπε....αλλά τα ένιωθε, ένιωθε την αύρα τους να περνάει από δίπλα...
Το αεράκι συνέχισε να φυσάει...έφτασε στον προορισμό του. Πήρε το ασανσέρ, πάτησε το κίτρινο κουμπάκι του ορόφου του. Η πόρτα ήταν ανοιχτή, προχώρησα μέσα στο διάδρομο, πέρασε από το σαλόνι, χαιρέτησε από μέσα του, απ' έξω του, ούτε ο ίδιος ούτε οι υπόλοιποι κατάλαβαν...Κατευθύνθηκε στο δωμάτιό του. Γδύθηκε, δροσίστηκε κάνοντας ένα χλιαρό ντους, προσπαθώντας να μη σκέφτεται...προσπαθώντας να αδειάσει το μυαλό του...είχε γεμίσει για σήμερα...με όλα τα δικά του, με τα δικά της, με τα δικά τους...
Άνοιξε τον υπολογιστή του και τον άφησε ανοιχτό, έτσι όπως κάνει κάθε βράδυ, μήπως και ακούσει μια της κουβέντα...μήπως πεταχτεί ένα παραθυράκι που του λέει... "γεια σου"... Στιγμή ευτυχίας για αυτόν...
Ξάπλωσε, έκλεισε τα μάτια, έχοντας το παράθυρο ανοιχτό ώστε να τον χτυπάει το δροσερό αεράκι...δε θα έκλεινε τα παντζούρια σήμερα...ήθελε να γίνει ένα με την νύχτα, να την αφήσει να έρθει και να τον αγκαλιάσει και ίσως να τον προστατέψει από όλες του τις σκέψεις...τις ανησυχίες, τις προσδοκίες, τα όνειρα...όνειρα...
ό...νει....ρα
....
Ξαφνικά εκεί που πίνει τον καφέ του, βλέπει ένα πρόσωπο..δεν του λέει τίποτα αλλά είναι τόσο οικείο, τόσο ζεστό... Ψάχνει να βρει θέση, αλλά το καφέ είναι γεμάτο...
Παραμερίζει την εφημερίδα του και χωρίς δεύτερη σκέψη, σηκώνεται και της προτείνει να κάτσει μαζί του..σε λίγο θα τελειώσει τον καφέ του και θα φύγει αν την ενοχλεί, αλλά...αλλά ας μοιραστούν λίγο 2 καρέκλες κι ένα τραπεζάκι...ίσως και δύο κουβέντες...
Το άλλο πρόσωπο, βρήκε γλυκιά την προσέγγισή του...Της θύμισε...παραμύθι...δε δίστασε πολύ ακόμα...ήθελε να μάθει τον άγνωστο...
φαινόταν ενδιαφέρων...όχι όμορφος ή γοητευτικός, αλλά ενδιαφέρων..
Ήταν εκεί μπροστά της, την κοίταζε στα μάτια και...αυτό ήταν ξεκίνησαν να μιλάνε...
Ξεκίνησαν όπως οι διψασμένοι που βρίσκουν μια πηγή και πίνουν μέχρι να φουσκώσουν και πίνουν και αφού φουσκώσουν από το νερό...και πάλι διψάνε για τη γεύση του...
και μιλάγανε...και λέγανε για τα πάντα...και γνωρίζονταν. Μάθαιναν ο ένας τον άλλο. Είχαν το χρόνο και τη διάθεση πλέον...
Μιλάμε μια ώρα τώρα...το όνομά σου;
μααααα νόμιζα πως το ήξερες...το ένιωθες, σαν τί θα με έκανες...;
σαν τί θα σε έκανα...χμμμμ...σαν κάτι μαγευτικό...
καλά το πάς....
μαγευτικό αλλά και προσγειωμένο...
ναι προσγειωμένο όταν πρέπει, γιατί θέλω να είμαι κοντά στη πραγματικότητά, στηρίζομαι στα πόδια μου αλλά μου αρέσει να με προσέχουν και ας μπορώ να το κάνω και μονάχη μου...συνέχισε...
Το όνομά σου θα ήταν ανάλογο του μυστηρίου που περιβάλλει αυτή τη συνάντησή μας, αλλά και της δύναμης που έχει αναπτύξει η συζήτησή μας, μιας και λέμε τα πάντα και για τα πάντα...
Για τα πάντα...ΠΟΤΕ....τα πάντα...πάντα...
χμμμ
χμμμ...
θα σε έλεγαν ίσως...Κλεοπάτρα και οι φίλοι θα σε φώναζαν Κλειώ...
Διάνα....
αλήθεια;
ναι σου λέω...
άστο καλό...εεε λοιπόν ήταν γραφτό από κάποια προηγούμενη ζωή να σε γνωρίσω τότε...
μμμμμ...μπορεί...πρέπει να φύγω τώρα....
μα κάτσε μόλις γνωριστήκαμε...
ναι αλλά...μου έχουν πει ΠΟΤΕ να μη μιλάω με ξένους...
μα γνωριστήκαμε...
ναι αλλά ΠΟΤΕ....
....
σηκώθηκε από το κρεββάτι, είδε τη φιγούρα της να χάνεται στο σκοτάδι, καθώς άνοιγαν τα μάτια του...
...
που πας; μη φεύγεις σε παρακαλώ...συγνώμη...δε θέλω να ξέρω το όνομά σου....
να σε γνωρίσω θέλω...δε με ενδιαφέρουν ονόματα, παρελθόν, με ενδιαφέρεις εσύ...να μάθω εσένα...θέλω και μπορώ να το κάνω...μη......
άκουσε μια λέξη......ΚΑΠΟΤΕ, ΠΟΤΕ, δε μπόρεσε να καταλάβει...
γύρισε δίπλα του...ένα ποτήρι νερό....το ήπιε μονορούφι...τόσο πόθο, σαν να είναι διψασμένος....σαν να είναι η ψυχή του διψασμένη..
ήταν διψασμένη....γιατί ήταν άδεια....και ΠΟΤΕ ξανά δε θα γέμιζε...
Να είσαι καλά όπου και να'σαι....μου λείπεις....σε αγαπώ...
έκλεισε τα μάτια του γρήγορα γρήγορα, μήπως την προλάβει...στο καφενεδάκι...

Τρίτη, 22 Ιουλίου 2008

I am tired and i crawl back into your arms, in my dreams

...i erase everything and i make a new start, crawling into your arms..

Σάββατο, 19 Ιουλίου 2008

The truth is

and the truth is, i miss you, and I'm tired...
and i miss you,....
and
i am tired.....

So i go back into your arms...yes i crawl back into your arms...

and i miss you...................

Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2008

Κλεψύδρα


"...Επιστρέφω σε λίγο, την αλήθεια θα μάθω να κρύβω, και να παίζω το παράξενο παιχνίδι της ζωής..." έτσι μονολόγησε κι έπεσε να κοιμηθεί, με χίλια δυο πράγματα να του απασχολούν τη σκέψη του, αλλά με τη θέληση να αρχίσει να ξεκουράζεται σιγά σιγά, απ' όλα..

Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2008

Αναπάντητες κλήσεις

Τα φώτα έσβησαν και η σκηνή φωτίστηκε... Παρουσιάστηκε στη σκηνή, ξυπόλυτη...
ένα απαλό αεράκι, πλημμύρισε το θέατρο...έκλεισε τα μάτια, ακούγοντας την απαλή της φωνή...ανατρίχιασε, ρίγος τον έπιασε σε κάθε εκατοστό του κορμιού του, η ψυχή του όλη ένιωθε πως θα πεταχτεί έξω...δεν είχε εικόνα, αλλά ένιωθε...αναμνήσεις! ένιωθε, γιατί ζούσαν μέσα του...Ζούσε αυτή μέσα του...Η μεγάλη του αγάπη.
...
...
...
Η συναυλία έληξε και 3 αναπάντητες, άγνωστες κλήσεις στο κινητό του, ήρθαν να του πουν καληνύχτα...ή έτσι θα ήθελε να συμβαίνει...
Οι σκέψεις δε θα τον άφηναν ούτε σήμερα σε χλωρό κλαρί...
καληνύχτα...

Τετάρτη, 16 Ιουλίου 2008

Φεγγάρι

Ένα φεγγάρι κι ένα τραγούδι έφτανε, για να του τη φέρει ξανά στο μυαλό. Το είχε ξαναπεράσει, πολλές φορές...αρκετές τουλάχιστο.
Το φεγγάρι το θυμόταν από όταν ήταν στο στρατό και ήταν χώρια, το κοίταγε και είχε αποκτήσει τη μορφή της...
Αλλά και τώρα, πάλι τη μορφή της είχε. Πάντα είχε και θα είχε τη μορφή της. Τόσο όμορφη, τόσο γαλήνια, τόσο φωτεινή, τόσο... τόσο, σαν και αυτή..
Ένα τραγούδι που του θα του έδινε μια ελπίδα...
Έλα. έλα πίσω να μου κλείσεις το φώς ...να κοιμηθώ. Πολλές φορές είχε κλείσει το φως να κοιμηθούν στη κρεββατοκάμαρά της, όταν ήταν ακόμα ... κρεββατοκάμαρά τους!
Και εκεί με όσο φως είχε απομείνει, όσο μπορούσαν να μικρύνουν οι κόρες των ματιών του, έβλεπε τις σκιές επάνω στο πρόσωπό της. Παρατηρούσε, σαν τοπογράφος για το δικό της πρόσωπο, για το δικό της κορμί. Είχε "χαρτογραφήσει" και τη παραμικρή της λεπτομέρεια, αλλά και πάλι όχι όλα...νόμιζε πως είχε χρόνο να το κάνει...στο μέλλον...
Πάλι χάθηκε στις σκέψεις του, στις σκέψεις που περιστρέφονταν πάλι γύρω από εκείνη, ή καλύτερα γύρω....από την έλλειψη της ... παρουσίας της.
Κοίταξε το φεγγάρι άλλη μια φορά, να δει το πρόσωπό της, να της πει καληνύχτα. Ήθελε να της πει, πως την αγαπάει και να κλείσει το διακόπτη, να τη δει να κοιμάται, στην αγκαλιά του. Στη ζωή του. Στο κρεββάτι τους...
Μια τελευταία ματιά, μία βαθιά ανάσα, ένα αααχχχ που βγήκε από τα χείλη της ψυχής του..
Έτρεξε στο μπάνιο να ρίξει λίγο νερό, να δροσίσει την ταλαιπωρημένη του ψυχή...να σβήσει τη φωτιά του έρωτα που έκαιγε στο κομμάτι της καρδιάς του που τώρα πια ήταν άδειο, μιας και αυτή δεν ήταν εκεί, και δε θα ήταν ποτέ ξανά.
Ξάπλωσε στο κρεββάτι, με μία μόνο εικόνα...του φεγγαριού που σε λίγες μέρες, ώρες, θα ήταν γεμάτο, σε αντίθεση με τη ζωή του, που ήταν άδεια...πλέον.

Κυριακή, 13 Ιουλίου 2008

Το τηλέφωνο χτυπά...

Αρκούσε ένα τηλέφωνο και η φωνή της στην άλλη άκρη του ακουστικού για να τον κάνει να γυρίσει πίσω....κάποιους μήνες πίσω...κάποιες αναμνήσεις να του εμφανιστούν μπροστά στα μάτια του, μια ανεξήγητη και ανόητη προσδοκία πως όλα θα γίνουν πάλι όπως παλιά.. Θα ξαναήταν μαζί, οι δυο τους πάλι, μετά από τη περιπλάνησή τους...
Στο άκουσμα του κινητού να χτυπάει, ήταν σαν να χτύπαγε δυνατά η καρδιά του και να έλεγε, σήκωσέ το, απάντησε...
Το κινητό σταμάτησε να χτυπά, το νούμερο αν και δεν είχε κάτοχο, του έλεγε, πάρε με, μην με αφήσεις αναπάντητο, μάθε τίνος είμαι...
Και δεν άφησε ευκαιρία, πήρε κατευθείαν...
Και να, απάντησε μια γνωστή φωνή...
Η ίδια φωνή που όταν κάναν έρωτα του έλεγε λόγια αγάπης και αφοσίωσης, η ίδια φωνή που του έλεγε ότι δε μπορεί άλλο, η ίδια φωνή που ήξερε μέσα του, πως ήταν η φωνή που ήθελε να ακούει για το υπόλοιπο της ζωής του, αλλά δεν ... δεν θα είχε αυτή την ευκαιρία ποτέ, ΠΟΤΕ ξανά στη ζωή του...
Ααααχχχ, τα πόδια του κοπήκαν, η ανάσα άρχισε να βγαίνει δύσκολα, αλλά με γρήγουρους ρυθμούς....
Ήθελε να κλείσει για να μην το πιάσουν τα δάκρυα, αλλά δεν ήθελε να σταματήσουν να μιλάνε ΠΟΤΕ...
Η καρδιά του χτυπούσε σταθερά, γρήγορα, δυνατά... Σαν να την ερωτευόταν ξανά...σαν να είχε καταλάβει πως το άλλο της μισό βρίσκεται μια τηλεφωνική γραμμή μακριά...αλλά και πολύ πολύ βαθιά πίσω στο παρελθόν....με καμία ελπίδα για το μέλλον, ΠΟΤΕ ξανά..
Είχε καιρό να την ακούσει και η ευκαιρία με τα γενέθλιά της είχε δωθεί, αλλά είχε αποφασίσει πως δε θα την έπαιρνε τηλέφωνο. Ήξερε τί θα σήμαινε για αυτόν να ακούσει τη φωνή της ξανά..θα συνοδευτόταν απο την εικόνα της στο μυαλό του, τις αναμνήσεις που θα πλυμμήριζαν ξανά τη ζωή του, το ΠΟΤΕ που τον έχει στοιχειώσει...και υπήρχε και η πιθανότητα να μη σηκώσει το τηλέφωνο...που πάλι δε θα το άντεχε...
Τόσο καιρό είχε γίνει πλέον καλά....
Όχι ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ, αλλά καλά, υγιής δηλαδή, το οποίο ήταν και το πιο σημαντικό.
αλλά φυσικά έλειπε...του έλειπε η παρουσία της...η αγάπη της, το συναίσθημά της, τα λόγια της, το άγγιγμα της, η παρεούλα τους,...η παρεούλα τους....ήταν άλλωστε το άλλο του μισό, το οποίο όμως ήταν πολύ καλό για αυτόν....

Σάββατο, 28 Ιουνίου 2008

Ακόμα....

Ακόμα αγάπη μου μεγάλη...
και μια ζωή να περάσει ακόμα...

ακομα...

όμως να είσαι καλά όπως μου είπες πως είσαι!...
Να είσαι καλά! Να έχεις ό,τι επιθυμείς. Να είσαι ΚΑΛΑ! Να είσαι ΥΓΙΗΣ!
Να είσαι, καλαααααααααααααααααααααααααααααααααααα...

εγώ ακόμα, και το ξέρεις και θα το ξέρεις και ας μη σε νοιάζει, ας μη σε ενδιαφέρει, μπορώ να προχωράω αλλά σε νιώθω ακόμα, άνθρωπό μου...
σε νιώθω ακόμα κάπου μέσα στη καρδιά μου, στο κομμάτι της που έχω παραχωρήσει στην ανάμνησή σου...και ανατρέχω κάθε μέρα να σου πω καλημέρα, όνειρα γλυκά, λόγια γλυκά, όνειρα πολλά... ΑΚΟΜΑ!...

καλό βράδυ..

Παρασκευή, 13 Ιουνίου 2008

Σ'Αγαπώ

Έφυγες και όλα μοιάζουν όνειρο κακό,
δε μπορώ να καταλάβω και κοιτώ
όσο και να με πειράζει
μόνο αυτό θα πω:

ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ
ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ

Σ'ΑΓΑΠΩ


Σε αγαπάααωω

Τρίτη, 10 Ιουνίου 2008

.... (2)

Πέρασε καιρός όλα είναι αλλιώς μα εγώ σε σκέφτομαι
Στα βράδια μου τα κρύα τ`αστέρια κοιτάω μιλώ για σένανε
Άρχισα παραμιλάω τους τοίχους χτυπάω σκέφτομαι για`μάς
Στης μοναξιάς μου την τρέλα σου φωνάζω έλα μα δεν απαντάς
Η φλόγα καίει ακόμα το στεγνό μου το στόμα ψάχνει τα χείλη σου
Που τόσο μου έχουν λείψει δεν έχεις εκλείψει βρίσκεσαι παντού

Στη νύχτα στη μέρα στην πι`όμορφη καλημέρα για σένα μόνο ζω
με σένανε κοιμάμαι με σένανε ξυπνάω για σένα μόνο ζω εγώ

Φωτεινέ μου ήλιε σύννεφο λευκό μου κι`άπιαστο όνειρο
Για σένα τραγουδώ τον ουρανό εκλιπαρώ να σε φέρει εδώ
Λίγο να μ`αγγίξεις η να με χαιδέψεις με τα μάτια σου μωρό μου
Που τόσο θέλω να δω γι`αυτά που μόνο ζω για τα παλάτια σου
Κι`αν μείνει έτσι όπως είναι η κατάσταση κι`εσυ αν δε μ`ακούς
Θα κλείσω πάλι τα μάτια μόνο με μια ευχή να βρίσκεσαι παντού

Στη νύχτα στη μέρα στην πι`όμορφη καλημέρα για σένα μόνο ζω
με σένανε κοιμάμαι με σένανε ξυπνάω για σένα μόνο ζω εγώ

ΣΤΑΒΕΝΤΟ-βρίσκεσαι παντού

Δευτέρα, 9 Ιουνίου 2008

...

Σε ευχαριστώ για όλα...
άσχετα αν το εξέφρασα με καλό τρόπο ή όχι, μου άνοιξες τη καρδιά, μου γέννησες το πιο όμορφο, ολοκληρωμένο συναίσθημα όλων!...
Σε αγάπησα, σε αγαπώ και θα σε αγαπώ...
Αλλά ποτέ δε θα σε ξαναδώ,
ποτέ δε θα σε ενοχλήσω.
Σου το οφείλω άλλωστε!

Μου λείπεις και θα μου λείπεις πάντα.
Αλλά ζεις μέσα μου! ένα κομμάτι σου το κράτησα μέσα μου, όταν λεηλάτησα τη καρδιά σου, μέχρι που δεν άντεξες άλλο πια. Και καλά έκανες! Σου αξίζει να είσαι ευτυχισμένη.

Γεια...

Τρίτη, 3 Ιουνίου 2008

In the sun

Chris Martin feat. Michael Stripe - In the sun lyrics / versuri



I picture you in the sun wondering what went wrong
And falling down on your knees asking for sympathy
And being caught in between all you wish for and all you’ve seen
And trying to find anything you can feel that you can believe in

May God’s love be with you
Always
May God’s love be with you


I know I would apologize if I could see in your eyes
‘Cause when you showed me myself I became someone else
But I was caught in between all you wish for and all you need
I picture you fast asleep
A nightmare comes
You can’t keep awake

May God’s love be with you
Always, always
May God’s love be with you


‘Cause if I find
If I find my own way
How much will I find
If I find
If I find my own way
How much will I find
You
You
I find you
You

I don’t know anymore
What it’s for
I’m not even sure
If there is anyone who is in the sun

Will you help me to understand
‘Cause I been caught in between all you wish for and all you need
Maybe you’re not even sure what it’s for
Any more than me

May God’s love be with you
Always
May God’s love be with you
Always, always
May God’s love be with you


‘Cause if I find
If I find my own way
How much will I find
If I find
If I find my own way
How much will I find
If I find
If I find my own way
How much will I find
You, you
I find you
You
Oh I find you
You
Oh I find you
You

Κυριακή, 25 Μαΐου 2008

Παρελθόν

Δε μπορείς να αποκυρήξεις το παρελθόν σου. Το μόνο που μπορείς να κάνεις, είναι να το απενεργοποιήσεις. Να το αφαιμάξεις από τις στιγμές, τη πραγματικότητα που έζησες και να αφήσεις μόνο του το..."στόρυ".. :-)

Κυριακή, 18 Μαΐου 2008

Σκόρπιες σκέψεις ενός Κυριακάτικου απογεύματος

Ό,τι κι αν αποκηρύξω, ό,τι κι αν κάνω, ό,τι κι αν πω, ... είναι ανολοκλήρωτο. Δεν υπάρχεις εσύ. Δεν είσαι εδώ. Δε θα είσαι ποτέ.
Προσπαθώ να σε μισήσω. Ειλικρινά προσπαθώ...
Δε γίνεται... Δε γίνεται γαμώτο, τη στιγμή που θα προσπαθήσω, την αμέσως επόμενη θα σε σκεφτώ, θα μου λείψεις, θα μου έρθουν στο νου όλα μου τα λάθη και ότι σε έχασα.. Ενώ ήθελες να φύγεις εσύ, ενώ δεν ήμουν αυτός που σου ταίριαζε, που σου άξιζε, ... εγώ νιώθω πως σε έχασα...Και κατηγορώ τον εαυτό μου συνέχεια.
Συγκινούμαι με το παραμικρό, με ένα ζευγάρι που βλέπω να κοιτιέται στα μάτια.
Με τον καιρό που αρχίζει να ζεσταίνει και τις ατελείωτες βόλτες που κάνω σε μέρη που πηγαίναμε μαζί. Με τις παρέες που έχω και που ήθελα να τις κάνουμε μαζί.
Με τα πράγματα που ανέβαλα να κάνω, να κάνουμε, που δε θα τα κάνουμε μαζί.
Προσπαθώ να ζω γιατί έτσι πρέπει να κάνω. Αλλά στη πραγματικότητα έχω γίνει σαν ένα ρομποτ. Κάνω κάποιες επαναλαμβανόμενες κινήσεις, χωρίς να τις καταλαβαίνω στην ουσία αλλά τις κάνω. Προσπαθώ να έχω δραστηριότητες αλλά, αλλά ο καιρός παραμένει στάσιμος, δε προχωράει. Δεν έχει τίποτα ενδιαφέρον. Τίποτα.
Δε με νοιάζει τίποτα ουσιαστικά απλά κάνω πράγματα για να περνάει η ώρα, και να ξεχνιέμαι, να μη σε θυμάμαι, να μη μας θυμάμαι, να μη στεναχωριέμαι.
Να κρατιέμαι να μη σου τηλεφωνώ. Ακόμα και την ημέρα που σε είδα με τον νέο σου φίλο, βρήκα μια καλή δικαιολογία για να σου τηλεφωνήσω, να ακούσω τη φωνή σου. Ακόμα και τα μέιλ που σου έστειλα για να μη ξαναδείς το μπλογκ μου, εφόσον πλέον δε σε ενδιαφέρω και έχεις προχωρήσει, ήθελα να επικοινωνήσω μαζί σου. Επικοινωνία μαζί σου μόνο. Δεν επικοινωνώ με κανένα πια. Απλά παραθέτω γεγονότα, αναφέρω στιγμές, σκέψεις σκόρπιες. Αλλά δεν επικοινωνώ. Έτσι κι αλλιώς όλοι έχουν τις σκοτούρες τους δε μπορώ να τους σκοτίζω με τα δικά μου. Δεν αξίζει σε κανένα. Μόνο σε μένα αυτό το... «μαρτύριο».

Να είσαι καλά όπου και να είσαι.

"I HAD IT ALL AND I RISKED IT ALL "

ΟΛΑ ΤΑ ΕΙΧΑ, ΗΤΑΝ ΔΙΚΑ ΜΟΥ, ΗΣΟΥΝ ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ, ΗΜΟΥΝ ΔΙΚΟΣ ΣΟΥ, ΗΣΟΥΝ Η ΣΚΑΛΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ...ΚΑΙ ΣΕ ΕΧΑΣΑ. ΜΕ ΣΕΝΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΚΑΤΑΚΤΗΣΩ ΤΑ ΠΑΝΤΑ, ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ..ΧΩΡΊΣ ΕΣΕΝΑ...ΚΕΝΟ..

Σάββατο, 17 Μαΐου 2008

Σκόρπιοι στίχοι

.."sε αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω,
κι αυτός είναι ένας καημός, αβάσταχτος.."

Πέμπτη, 15 Μαΐου 2008

Προσωπική ανάγνωση (Ένα παλιό post...)

Έκλεισε άλλο ένα κουτί. Άλλο ένα κουτί μέσα στο οποίο μάζευε πάλι ό,τι είχε απομείνει από μία ακόμα σχέση, μία ακόμα γυναίκα που πέρασε από τη ζωή του. Όχι μη φανταστείτε πολλές, αλλά όλες είχαν αφήσει το στίγμα τους. Έτσι είχε μάθει έτσι κι αλλιώς. Να τις αφήνει να αφήνουν πίσω τουλάχιστον το στίγμα τους. Είτε έφταιγε είτε όχι, να μπορεί να κλάψει με λυγμούς, να θυμηθεί έντονες στιγμές, να θυμηθεί όνειρα, κοινά αλλά και των συντρόφων του, να μπορεί να νιώσει μυρωδιές ξανά. Να μη μπορεί να επισκεφτεί τα μέρη που είχαν πάει μαζί, περιορίζοντας πλέον καθώς περνούσαν τα χρόνια, τις επιλογές εξόδου του. Έτσι κι αλλιώς δεν είχε ιστορίες της μιας βραδιάς. Δεν του πήγαιναν, δεν ήταν ικανός για αυτές. Απλά και αυτά τα οποία ζητούσε...δε μπορούσε να τα ζητήσει και ίσως να τα ζήσει. Ήταν ανίκανος ίσως.

«Όταν είμαστε ευτυχείς, κυριαρχεί η φαντασία μας. Όταν δυστυχούμε, υπερτερεί η δύναμη της μνήμης»

Πόση αλήθεια περικλείεται σε αυτή τη φράση! Η φαντασία σου αναπνέει, καλπάζει, αφηνιάζει όταν είσαι ευτυχισμένος. Αυτή η φαντασία είναι που μπλέκεται ύστερα με τη μνήμη όταν είσαι δυστυχής και δε αφήνει να ηρεμήσεις, φέρνοντας στο νου όλα όσα δε πραγματοποίησες, δημιουργήματα της φαντασίας σου, όχι μόνο υπερρεαλιστικά, αλλά και πλήρως πραγματοποιήσιμα!

Μάζεψε τις τελευταίες φωτογραφίες, τις τελευταίες κάρτες, το τελευταίο γράμμα δικό του προς αυτή. Μάζεψε τα δώρα. Μάζευε τα κομμάτια του αλλά δεν το καταλάβαινε. Εκείνες τις στιγμές ένιωθε πως μάζευε όλα αυτά που τον έδεναν με το παρελθόν. Όλα αυτά τα οποία του ξυπνούσαν την μνήμη. Όλα όσα τον κρατούσαν αιχμάλωτο εδώ και δύο μήνες. Μα τί λέω, εδώ και είκοσι χρόνια. Από όταν άρχιζε να καταλαβαίνει τα σημάδια του έρωτα. Απ’ όταν άρχιζε η καρδιά του να πεταρίζει όποτε έβλεπε, τότε την συμμαθήτριά του Φ..
Συνέχιζε να μαζεύει, να σβήνει από τον υπολογιστή... Όχι, όχι οριστικά απλά να «περνάει», όλες τις φωτογραφίες σε οπτικούς δίσκους (τα λεγόμενα και cd/ dvd) για να κρατήσει την ανάμνηση. Μετέφερε και διέγραφε, κείμενο, φωτογραφία, ήχο –όχι όχι ήχο δεν έσβηνε, ο ήχος του θύμιζε αλλά τον βοηθούσε να ταξιδεύει, να ονειρεύεται, πολλές πολλές φορές ίσως να ζει και στο παρελθόν, κόλπο που είχε ξετρυπώσει από ταινίες που έβλεπε, στις οποίες όταν έπαιζε μουσική, οι ήρωες χάνονταν, έβγαιναν έξω από το τώρα και ταξίδευαν στις σκέψεις τους, στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον που θα ήθελαν ή στο μέλλον που ήξεραν πως στη πραγματικότητα είχαν.
Πίστευε πως έτσι θα σωθεί. Από τις αναμνήσεις του. Από το παρελθόν του. Από τις σκέψεις του. Από τις ερινύες που τον κυνηγούσαν. Από τα Γιατί. Από τα διότι. Από τις εξηγήσεις. Από τις απαντήσεις. Από τα ερωτήματα και τα ερωτηματικά που συνοδεύονταν σχεδόν ακαριαία από αφοπλιστικές απαντήσεις, τις οποίες καταλάβαινε, αλλά αρνιόταν να δεχτεί μιας και ανακινούσε τα ερωτήματα στη στιγμή, για να δώσει ξανά και ξανά τις ίδιες μονότονες απαντήσεις.
Μάζευε, αλλά πως να μπορέσει να μαζέψει χωρίς να θυμηθεί ξανά. Χωρίς να ανασύρει από τη μνήμη τους τις στιγμές οι οποίες περικλειόντουσαν σε αυτά τα άψυχα αλλά ταυτόχρονα τόσο ζωντανά κομμάτια που προσπαθούσε να κρύψει στην αποθήκη του με την απλοϊκή σκέψη πως θα μπουν στην αποθήκη του μυαλού και της καρδιάς του, ταυτόχρονα σχεδόν. Και θα τον λυτρώσουν. Αλλά πώς να μην ανασύρει, αναμνήσεις, γεύσεις, αρώματα, γέλια, κλάματα, προσδοκίες, όνειρα, την πραγματικότητα την ίδια η οποία αν και ανήκε πλέον στη μνήμη του και μόνο, ήταν τόσο έντονη. Τόσο γλυκόπικρη. Ένιωθε κάθε λεπτό που περνούσε να ερωτεύεται ξανά. Να μαλώνει ξανά. Να χωρίζει ξανά. Να χάνεται ξανά, μέσα στις σκέψεις του.

Είχε έντονα ακόμα τα σημάδια από την ένταση του τελευταίου έρωτα. Χαραγμένα όχι επάνω στο κορμί του ίσως, αλλά σίγουρα στη καρδιά και στο μυαλό και στη ψυχή του. Και αυτό φαινόταν και επάνω στο κορμί του. Το διέκρινες στο βλέμμα του. Το καταλάβαινες στις κινήσεις του. Στις αντιδράσεις του. Στη ζωή του ολόκληρη.
Τα λάθη του, τα έβλεπε εκεί στη γωνία να τον περιμένουν. Δεν είχε πάψει να τα βλέπει ούτε λεπτό. Ούτε στιγμή. Ακόμα και τα όνειρά του ήταν γεμάτα από εικόνες, όχι ονειρικές αλλά πραγματικές. Βίωνε ξανά και ξανά τα λάθη που είχε κάνει. Και τα οποία δεν ήξερε αν ήταν καταλυτικά για το τελείωμα της σχέσης. Για να χάσει τον, άνθρωπο από δίπλα του. Αλλά ήξερε πως υπήρχαν και ούτε τα ίδια τα λάθη είχαν κάποια πρόθεση να εξαφανιστούν αλλά ούτε και ο ίδιος ήθελε να τα ξεχάσει. Έστω και αν προσπαθούσε να ξεχάσει, να ξεπεράσει, να προχωρήσει, δεν ήθελε να ξανακάνει λάθη.. Όχι τα ίδια τουλάχιστον. Όχι τόσο σοβαρά. Μα αμέσως επανερχόταν στη πραγματικότητα, τα λάθη γίνονται. Με άλλη μορφή ίσως, με άλλες αιτίες και αφορμές και ακόμα ακόμα και με άλλες δικαιολογίες, αλλά... ΓΙΝΟΝΤΑΙ.

Συνέχιζε να μαζεύει, με περισσότερο πάθος. Άρχιζε να πετάει τα πράγματα μέσα στο κουτί. Σταμάτησε να τα τοποθετεί με τάξη. Δεν είχε σημασία. Η ζωή του δεν είχε ποτέ τάξη, γιατί να έχουν οι αναμνήσεις του, και ειδικά αυτές που κλείνονται σε ένα κουτί;

Δεν μπορούσε να συνεχίσει. Τα μάτια του είχαν αρχίσει να βαραίνουν. Είχαν αρχίσει να τον εγκαταλείπουν. Οι αναμνήσεις από το καθετί που άγγιζε και προσπαθούσε να απομακρύνει από το παρόν του και να το τοποθετήσει στο κουτάκι της λήθης, τριγυρνούσαν διαρκώς μέσα στο μυαλό του. Κουράστηκε. Άρχισε να κοιτάει το κρεβάτι του. Είχε αρχίσει να μη νιώθει. Άδραξε την ευκαιρία να πάει να κοιμηθεί λοιπόν. Για μία φορά μετά από δύο μήνες περίπου, δεν ένιωθε. Έτρεξε να ετοιμαστεί. Να ξυριστεί όσο γρηγορότερα γινόταν. Να πλύνει τα δόντια όσο το δυνατό πιο γρήγορα. Να πέσει κάτω από τα παπλώματα όσο το δυνατό πιο γρήγορα. Άφησε τον εαυτό του να τον νανουρίσει ο ήχος της βροχής που έπεφτε απ’ έξω. Καλοκαιρινή βροχή. Καλοκαιρινή βροχή... Κάτι του θύμιζε αυτό, αλλά όχι σήμερα απλά θα χρησιμοποιούσε αυτόν τον ήχο, αυτήν την αίσθηση για να κοιμηθεί. Να αποκοιμηθεί γαλήνια για μια φορά.
Ναι είχε δίκιο στο ένα μέρος. Αποκοιμήθηκε ακαριαία. Πρώτη φορά χωρίς στριφογυρίσματα. Χωρίς σκέψεις να βασανίζουν το μυαλό του. Χωρίς λάθη να ταλαιπωρούν τη ψυχή του. Δίχως σκέψεις, πρόσωπα και το παρελθόν, αυτό το χωρίς τη θέλησή του αλλά το εξαιτίας του, παρελθόν να ταλανίζει το παρόν του.
Στο άλλο μέρος όμως. Η ψυχή μάλλον δε κοιμάται ποτέ. Ή το υποσυνείδητο. Ή η καρδιά. Διάλεξε και πάρε. Πάλι κατασκήνωσε στα όνειρα του εκείνη. Μόνο που εκείνη την φορά χωρίς να πει τίποτα. Χωρίς να του λέει άφησε με να προχωρήσω. Χωρίς να του λέει κλαίγοντας, δε πάει άλλο. Δίχως να μιλάει. Δεν την έβλεπε ολόκληρη. Έβλεπε τα μάτια, ήξερε πως είναι δικά της. Έβλεπε το στόμα, μπορούσε να αναγνωρίσει τη ζεστασιά που είχε ζήσει μέσα τους. Μπορούσε να διακρίνει την πλάτη της, την υφή του κορμιού της. Το στήθος της, τα πόδια της, το κορμί της. Του ήταν γνώριμα όλα. Και περισσότερο από γνώριμα.. του ήταν οικεία. Ήταν το σπίτι της καρδιάς του. Το ταξιδιάρικο καράβι της ψυχής του.
Όχι δεν έκαναν έρωτα. Απλά την έβλεπε ήρεμη. Μετά από πάρα πολλά όνειρα. Την έβλεπε. Την άγγιζε. Την παρατηρούσε. Την απολάμβανε. Τον ηρέμησε η σκέψη αυτή. Τον ξύπνησε γλυκά, αν και έκανε να ξανακοιμηθεί. Αλλά δε μπορούσε, δεν ήθελε να επιστρέψει στο όνειρο. Κι αν αυτή η ηρεμία έλειπε. Κι αν αυτή η όψη είχε χαθεί ξανά. Όχι προτίμησε να στριφογυρίσει στο κρεβάτι του. Σταμάτησε προς το παράθυρο. Είχε δεν είχε χαράξει απ’ έξω. Άκουγε ακόμα τις ψιχάλες να πέφτουν. Αργά. Ήρεμα και αυτές. Χάιδευαν το παράθυρο. Έκανε να σηκωθεί. Ένιωθε ανάλαφρος. Ήταν λίγες οι φορές που είχε νιώσει έτσι. Θυμόταν την τελευταία εικόνα από το όνειρό του.
Ξεκίνησε να φύγει για τη δουλειά. Με την ομπρέλα κλειστή για να νιώθει την βροχή στο πρόσωπό του. Να νιώθει τις σταγόνες να μπαίνουν κάτω από τα ρούχα του. Είχε μια ιδιαίτερη σχέση με τη βροχή τελικά. Στη βροχή όλα ξεκίνησαν, στη βροχή όλα τελείωσαν. Η βροχή ήταν το δικό του καθαρτήριο.

Αυτή η σχέση τον είχε γεμίσει με σημάδια. Ήταν τόσο σαρωτικό το πέρασμά της, με καλές και κακές στιγμές, που δεν θα ήταν δυνατό να μην του αφήσει κιόλας. Πάθος ήταν ναι.. μεγάλο, αλλά όχι λάθος. Τέλειωσε ναι αλλά όχι πως δεν υπήρξε ποτέ. Υπήρξε κάποτε. Τα σημάδια ήταν παντού μέσα του, επάνω του. Ήταν σίγουρος πως δε θα υπάρξει ξανά αυτή η ένταση. Γιατί για μία φορά στη ζωή κάποιου γίνονται όλα σαν να είναι η πρώτη και η τελευταία φορά που γίνονται, χωρίς όμως να είναι. Μία φορά στη ζωή κάποιου υπάρχει τόσο έντονη αυτή η αίσθηση, σαν να μην υπάρχει αύριο. Μιας και στη πραγματικότητα... δεν υπάρχει αύριο. Ζεις το τώρα και όταν το αύριο σε προλαβαίνει και αρχίζεις να κάνεις σχέδια, τότε η αλήθεια είναι αδίστακτη. Σε χτυπάει αλύπητα... Σε βασανίζει όσο περισσότερο γίνεται... Είναι όσο πιο ωμή και άμεση θα μπορούσες ποτέ να τη δεχτείς.

Πόσες φορές της ζήτησε συγνώμη για όλα όσα είχαν γίνει. Πολλές. Αμέτρητες. Δεν είχε σχέση όμως. Όλα όσα θα μπορούσαν να γίνουν αλλά δεν έγιναν και δε θα γίνονταν ποτέ, δεν έγιναν τελικά, ποτέ... Ναι χρησιμοποιούσε πια, τις εκφράσεις της: «Δεν θα υπάρξει ποτέ ξανά, ΠΟΤΕ ξανά, Εμείς!...» του είχε πει μια μέρα. Είχε δίκιο. Δεν ήταν αυτό που ήθελε η Κ., ούτε αυτός που της άξιζε. Απλά η μοίρα τους είχε επιλέξει για να τους δείξει τί θα μπορούσαν να είχαν, χωρίς όμως να τους πει, πως δε μπορούν να το έχουν. Απλά επειδή στα κατάστιχα της, δεν υπήρχε γραμμένο το Κ+Α= L.F.Ever…… Ήθελε να παίξει μαζί τους. Να τους δείξει ότι υπάρχει αυτό το πράγμα που έλεγαν «ύβρη» οι παλιοί... Όταν προσπαθείς να γίνεις πιο ευτυχισμένος από τους Θεούς. ‘Όταν προσπαθείς να ζήσεις τα πάντα μέχρι το μεδούλι τους. Να τα γευτείς μέχρι την τελευταία σταγόνα τους. Αυτές είναι εμπειρίες μόνο για όσους έχουν το σπίτι τους, στον Όλυμπο. Αστείο αλλά το δικό της σπίτι ήταν πολύ πιο κοντά από το δικό του, στον Όλυμπο. Ίσως να είχε κάνει το παράπτωμα αυτός και να ερωτεύτηκε ένα άπιαστο όνειρο. Ένας απλός θνητός ήταν άλλωστε που νόμισε σε κάποια φάση της ζωής του πως μπορεί να γίνει, θεός. Και στη πορεία έδειξε πως δε μπορεί να αντέξει, όλα όσα αυτό συνεπαγόταν.

Δε γίνεται να ζήσεις τη ζωή σου ολόκληρη, μέρα προς μέρα, σαν να είναι η πρώτη και ταυτόχρονα μέρα προς μέρα, σαν να είναι η τελευταία.
Όταν έκάναν βόλτες ήταν έτσι.
Όταν έκαναν έρωτα ήταν έτσι.
Όταν έκαναν ταξίδια ήταν έτσι.
Όταν κοιμόντουσαν αγκαλιά ήταν έτσι.
Όλη τους η σχέση ήταν έτσι. Σαν να είναι η πρώτη αλλά και η τελευταία μέρα...
Της το είχε πει άλλωστε μια μέρα, μιας και προφανώς η μοίρα του είχε βάλει τις λέξεις της προειδοποίησης στο στόμα και το μυαλό του, αλλά όχι στην καρδιά και την ψυχή του: «Λυπάμαι Κ. μου που δεν έχουμε πολύ περισσότερο χρόνο... να σε χαρώ λίγο περισσότερο...».

Να σβήσεις πράγματα από τη μνήμη σου καμιά φορά είναι δύσκολο, πολύ περισσότερο αν τα έχεις συνδυάσει με ανθρώπους, καταστάσεις, με συναισθήματα. Πόσο μάλλον να σβήσεις ανθρώπους... Αυτοί, οι άνθρωποι δηλαδή, έχουν και ένα άλλο προτέρημα. Αποκτούν θέση και καταλαμβάνουν χώρο, στο μυαλό, την καρδιά, την ψυχή, τα όνειρα, την ζωή την ίδια.
Θυμόταν ακόμα πώς είναι να είναι δίπλα της. Πώς είναι να νιώθει τα μαλλιά της στα χέρια του. Πώς είναι η αίσθηση από την αύρα της, την παρουσία της, την ομιλία της, τον τρόπο που κινείται, που κοιτάει στο χώρο, που ονειρεύεται. Αυτό ειδικά το τελευταίο το θυμόταν πολύ καλά. Κάποιες λίγες, στιγμές ξενοιασιάς, την είχε δει να ονειρεύεται. Την είχε δει να λάμπει. Την είχε άλλωστε αγαπήσει και ερωτευτεί για όλα αυτά τα χαρακτηριστικά. Για την ζωή που έβγαζε από μέσα της όταν ονειρευόταν. Άλλο αν ύστερα με τον τρόπο του, την είχε κάνει να ασφυκτιά και όχι να ζει...

Τετάρτη, 14 Μαΐου 2008

Μαντινάδα

Όταν θα νιώσεις ήντα θα πεί αγάπη και πονέσεις,
Όλες τσι τρέλες που' καμα θα μου τσι συγχωρέσεις!

Ερωτόκριτος ( Τα θλιβερά μαντάτα )



Στίχοι: Βιτσέντζος Κορνάρος
Μουσική: Παραδοσιακό
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Ξυλούρης

Τάμαθες Αρετούσα μου τα θλιβερά μαντάτα,
που ο κύρης σου μ' εξόρισε σ' τση ξενιτιάς τη στράτα;
και πώς να σ' αποχωριστώ, και πώς να σου μακρύνω,
και πώς να ζήσω δίχως σου στο ξορισμόν εκείνο;

Tα λόγια σου, Pωτόκριτε, φαρμάκιν εβαστούσαν,
κι ουδ' όλπιζα, ουδ' ανίμενα τ' αφτιά μου σ'ό,τι ακούσαν.
Και πώς μπορώ να σ' αρνηθώ; Kι α' θέλω, δε μ' αφήνει
τούτ' η καρδιά που εσύ'βαλες σ' τσ' αγάπης το καμίνι.
Kαι πώς μπορεί άλλο δεντρόν, άλλοι βλαστοί κι άλλ' άνθη,
μέσα τση πλιό να ριζωθούν, που το κλειδίν εχάθη;


Παρακαλώ, θυμού καλά, ό,τι σου λέω τώρα,
και γρήγορα μισεύγω σου, μακραίνω από τη χώρα.
Kι ας τάξω ο κακορίζικος, πως δε σ' είδα ποτέ μου,
μα ένα κερίν αφτούμενον εκράτουν, κ' ήσβησέ μου.
Όπου κι αν πάω, κι αν βρεθώ, και ότι καιρόν κι αν ζήσω,
τάσσω σου άλλη να μη δω, μηδένα ν' αντρανίσω.

Ζωγραφιστή σ' όλον το νουν έχω τη στόρησή σου,
και δεν μπορώ άλλη να δω παρά την εδική σου.
Eγώ, δεν σ' εζωγράφισα, ήβγαλα απ' την καρδιά μου
αίμα, και με το αίμα μου εγίνη η ζωγραφιά μου.


Και βγάνει από το δακτύλι της όμορφο δακτυλίδι,
με δάκρυα κι αναστεναμούς του Pώκριτου το δίνει.
Λέγει του• "Nά, και βάλε το εις το δεξό σου χέρι,
σημάδι πως, ώστε να ζω, είσαι δικό μου ταίρι.

Kάλλιά'χω εσέ με θάνατον, παρ' άλλη με ζωή μου,
για σένα εγεννήθηκε στον κόσμον το κορμί μου.


Eγώ'μαι νιά και κοπελιά, και πάλι δε φοβούμαι,
και για θανάτους εκατό τον πόθο δεν αρνούμαι.

Βροχή

Τί όμορφη βροχή ήταν η χθεσινή! Τί απίστευτες μυρωδιές ανέσυρε στην ατμόσφαιρα.! Τί αναμνήσεις και τί προσδοκίες αναμνήσεων...

Κυριακή, 11 Μαΐου 2008

Τέλος

απλά και ωραία...
μπορώ να αναπαυτώ πια.

Τέλος

Με αγάπη Ανδρέας

Παρασκευή, 9 Μαΐου 2008

Χαμένη αγάπη

Αλήθεια λένε μερικοί
ο χρόνος όλα θα τα σιάξει..
είναι που δε σε γνώρισαν
η γνώμη τους να αλλάξει

τί να τη κάνω τη καρδιά που είναι ραγισμένη
τί να το κάνω το μυαλό που είναι μαγεμένο,
μηδέ καρδιά, μηδέ νιονιό, δε μ'αφησες καρδιά μου
έφυες και έσβησες μονομιάς τα συναισθήματά σου,
κι έμεινα εδώ εγώ να λέω πως ζω

Για σένα (ποτέ δε θα το δεις αλλά...)

Εμείς τσι αν εχωρίσαμε
ακόμα σε θυμούμαι
στα όνειρα θα σε θορρώ
και θα στεναχωρούμαι…

Πες μου...

Πες μου αν φοβήθηκες,
τόσο που ανοίχτηκα,
κι αν είναι ο λόγος αυτός,
που τώρα........σε χάνω....
πόσο ....αχχχχχχχχχ πόσοοοοοοοοοοοο....λυπηθηκα!!!!!!............
Αχ, πώς δεν πρόσεξα, όταν μου μίλαγες..........

(Ζιώγαλας, Πόσα μου φύλαγες)

Αχ αγάπη μου γλυκιά....άχ κορίτσι μου γλυκό....αααααααααααααχχχ...

Τετάρτη, 7 Μαΐου 2008

Τετάρτη 7 Μαΐου

Τις τελευταίες μέρες έχει βαρύνει λίγο η ατμόσφαιρα. Οι αναμνήσεις δε με αφήνουν σε ησυχία.
Τη Δευτέρα ειδικά έψαχνα εναγωνίως να τη βρω...Είχα αφήσει ανοιχτά, skype, msn, yahoo, gmail, τα πάντα.. αλλά φυσικά το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο, βασικά δεν υπήρχε αποτέλεσμα, δεν ακουγόταν κιχ. Το βράδυ που είδα τον Νίκο, δεν μπόρεσα και του το είπα..." φίλε δε μπορώ να σας ακολουθήσω, δε... δε μπορώ να προχωρήσω...μου είναι πολύ επίπονο...είναι η τιμωρία μου, να μη φεύγει από το μυαλό μου, να μην έχει φύγει ούτε ένα λεπτό... Δε μπορώ να συνεχίσω, να υποκρίνομαι πως ζω, πως θέλω να ξεχάσω, να προχωρήσω, να παίξω, να φλερτάρω, να βγω... Γιατί ρε φίλε βγαίνω και σκέφτομαι να την είχα εκεί δίπλα μου, ή γιατί δε πρόλαβα να την πάω κι εγώ εκεί...
Γιατί έφυγα, γιατί ..έφυγε. Όλα τα γιατί...
Αλλά και μέσα όταν κάθομαι ρε φίλε, δε γίνεται τίποτα.. Την σκέφτομαι να είναι στη δουλειά, κοιτάω το ρολόι όταν πάει 5 η ώρα, τσεκάρω τον ΑΣΕΠ κάθε μέρα αν βγήκαν τα αποτελέσματα από τις εξετάσεις για την ΥΠΑ...και σκέφτομαι, φαντάζομαι, πώς θα ήταν να την έπαιρνα όλο χαρά, να με έπαιρνε εκείνη και να μου λεγε, όλα πήγαν καλά! Υπέροχα...τα πήγα τέλεια...και όλα,...σαν από θαύμα να ήταν μια χαρά...να πήγαινα το βράδυ σπίτι της να το γιορτάζαμε! Να κάναμε μια μεγάλη βόλτα γύρω από την Ακρόπολη, να της έκανα το τραπέζι, να της έπαιρνα τα δωράκια της, να την έσφιγγα στην αγκαλιά μου, να ένιωθα το κεφάλι της να ακουμπάει στον ώμο μου, και να μου έλεγε....έχω όσα θα ήθελα πια! η εικόνα είναι ολοκληρωμένη...., αυτά σκέφτομαι ρε φίλε"
Και ο φίλος μου απάντησε: " Φίλε Ανδρέα κι εγώ και ο Θανάσης, είμαστε σε μια φάση που θέλουμε να προχωρήσουμε, θέλουμε να ζήσουμε...και θέλω να συμμετέχεις κι εσύ...αλλά δε μπορώ χαμένα σκηνικά, δε μπορώ..θέλω να με καταλάβεις...θέλω να ζήσω και θέλω να γίνω ευτυχισμένος...,.και θέλω να είσαι κι εσύ μαζί...αν όχι τώρα, όποτε μπορέσεις, αλλά εμείς το έχουμε αποφασίσει, δε θα αφήσουμε, μαγαζί για μαγαζί!"
Φίλε εγώ δε μπορώ να σας κρατήσω πίσω η απάντησή μου....Γιατί τώρα είμαι διαρκώς πίσω, στο παρελθόν...και στο επιλεκτικό παρελθόν. Σκέφτομαι μόνο τα καλά όπως θα έλεγε και αυτή...και δε βλέπω τα τόσα άσχημα που μπορούσε να δει η ίδια.
....
Οπότε έχω αρχίσει γυμναστήριο, πάω κάνω τις ασκήσεις μου, και όταν τις κάνω σκέφτομαι εκείνη.
Πάω και περπατάω, κάνω γύρους στη Νέα Σμύρνη, πάω μέχρι Παλιό Φάληρο. Περπατάω στα στενά, στα παρκάκια. Περπατάω...και σκέφτομαι τί να κάνει...πώς θα ήταν να είναι δίπλα και να βολτάρουμε μαζί...να μας χτυπάει το αεράκι, το ανοιξιάτικο...και όταν κουραζόμαστε να βρίσκουμε ένα γλυκό μέρος, να σταματάγαμε για μία κρεπούλα, μία σοκολάτα κρύα...Βλέπω ταβερνούλες, μικρά καφέ, μέρη που θα ήθελα να την πάω..
Ξεκίνησα και το γιόγκα, και πάλι έχω την εικόνα της στο μυαλό μου να κάνει και αυτή όπως πριν από 2-3 χρόνια όταν όλα ξεκίνησαν... Σκέφτομαι πόσα πράγματα δε δοκιμάσαμε μαζί...πόσο ολοκληρος ένιωθα αλλά και πόσα πολλά μας είχαν μείνει να κάνουμε, να νιώσουμε, να...είμαστε μαζί.
"Κλείνω τα μάτια να σε δω, μα φεύγεις σα σκιά στου χρόνου την απέραντη οθόνη...σαν θάνατος ο χωρισμός σκοτώνει....
λίγο ακόμα, τί να πώ, τ'όνομά σου μια φορά να ξαναπώ....η ζωή μου στο δικό σου το σκοπό...ναναναναναααααααααααααανανανανανανααααααααααααααααααααα...." Κάποιοι σκόρπιοι στίχοι από το Τί να πώ, του Μαχαιρίτσα με συντροφεύουν αυτή τη στιγμή...
Θέλω να ξεκινήσω και τα μαθήματα για τη μηχανή πλέον...ξέρω πως πια δε θα γυρίσεις, πια δε θα θες να ανέβεις, αλλά ακόμα κι εκεί σκέφτομαι, αν ποτέ γυρνούσε, αν με έβλεπε, αν με πετύχαινε κάπου, να μην την απογοητεύσω... να με δεί όπως θα ήθελε να με δει όταν με είχε...
για που το ' βαλες καρδιά μου, μ'ανοιχτά πανιά...λέει ο Ορφέας...
Αλλά απάντηση δε παίρνει ούτε αυτός..ούτε εγώ...
Πήγα και στο Bar Tessera σήμερα...Είχαμε κάνει μια μάζωξη εκεί...με τον Τάσο, τη Νατάσσα, τον Νίκο...η Κλειώ κι εγώ... για τη γιορτή της..για...εσένα ναι για εσένα..
Ήταν και ένα ζευγάρι και καθόταν σε ένα τραπεζάκι, και..κοιτάζονταν και τα μάτια σπινθηροβολούσαν, πέταγαν φωτιές, έλιωναν...σαν να μην υπήρχε κανείς στο μαγαζί...σαν να ήταν μόνοι τους...σαν όλος ο χώρος να γυρνούσε γύρω από αυτό το ζευγάρι...ακουμπούσε η κοπέλα στον ώμο του, δε ζήλεψα...αλλά το έχω ζήσει αυτό....μου έλειψες..μου λείψαμε εμείς..γιατί στις καλές μας στιγμές...έτσι είμαστε. Αλλά είπαμε, είναι λίγες, ήταν λίγες ή τουλάχιστο όχι αρκετές για να μείνουμε μαζί....όχι..αρκετές.
"να με προσέχεις, γιατί έχω πέσει χαμηλά, έχω πέσει χαμηλά, μάτια μου γλυκά να με προσέχεις, να με αντέχεις...." λέει ο Πορτοκάλογλου, μαζί τον είχαμε ακούσει...θυμάσαι?
θυμάσαι δε θυμάσαι τί αξία έχουν τώρα οι αναμνήσεις...
για μένα πολύ μεγάλη...ανεκτίμητη...
όχι όπως εσύ...εσύ είσαι...μοναδική, αξέχαστη, ανεκτίμητη...ανεκτίμητη είναι μικρή λέξη, ασήμαντη για να τη πω για σένα...
Μας λείψατε ακόμα μια μέρα κυρία Κέι-τζι...
Σας σκεφτήκαμε για ακόμα ένα δευτερόλεπτο, που κρατάει μια αιωνιότητα...
είμαι ακόμα ερωτευμένος, σε αγαπάω ακόμα, την αγαπάω ακόμα.
Ααα πέρασα και από τον Τζίτζηκα και τον Μέρμηγκα σήμερα, στην Μητροπόλεως, εκεί που μου είχες κάνει την έκπληξη για τον αποχαιρετισμό μου....
δάκρυσα λίγο αλλά μετά χαμογέλασα..κι αυτό το μέρος σου ανήκει...μας ανήκει, μέσα στις αναμνήσεις μου...
Χαιρετώ πριν αρχίσω να λέω περισσότερες ασυναρτησίες...
Γεια σας. Καληνύχτα καλημέρα, σε όποιον είναι εκεί έξω :-) .

Τρίτη, 6 Μαΐου 2008

Να δω αν ακόμα είσαι εκεί..

(Δανείζομαι κάποιους στίχους του Πλιάτσικα...)

Πήρα ένα βροχερό ταξί, σαν αυτά που πέρναμε μαζί όταν επιστρέφαμε σπίτι σου, σπίτι μας, κάποιες στιγμές, το πήρα για να δω αν είσαι ακόμα εκεί ή η σκιά σου έχει μείνει.. Αλλά είδα μόνο ένα κοματάκι της σκιάς σου, καθώς ούτε αυτή δεν ήθελες να μου αφήσεις!...πήρα το βροχερό ταξί για να δω αν ακόμα είσαι εκεί, και είπα, θα φτάσω ό,τι και να γίνει...
μα αυτή τη φορά με έχεις κερδίσει...σε έχω αγαπήσει τόσο που δε μπορώ να εισβάλω πλέον στη ζωή σου...είμαι σαν ταύρος σε υαλοπωλείο...ναι τίποτα το περίεργο θα πεις, έτσι ήμουν πάντα, αλλά...

Σάββατο, 3 Μαΐου 2008

Λάκης Παπαδόπουλος, Δημήτρης Μητροπάνος - Της Νύχτας Τα Ηχεία



Μεσάνυχτα στο ξέφωτο στην έρημη πλατεία
φωνάζω πια δε σ' αγαπώ
και η φωνή μου σταματά
σε κάτι κτίσματα παλιά
και ξανακούω την ηχώ, να λέει πια δε σ' αγαπώ
να λέει πια δε σ' αγαπώ.

Ξαναφωνάζω δυνατά κι είπα ξανά δε σ' αγαπώ
με μια φωνή σαν κεραυνό στη μαύρη ησυχία
να ξανακούσω την ηχώ, να λέει πια δε σ' αγαπώ
να λέει πια δε σ' αγαπώ.........

Μα ίσως πήγα πιο κοντά ή πήγα κάπως μακριά
και δε λειτούργησαν καλά της νύχτας τα ηχεία
και κάπου χάθηκε το πια, και δεν ακούστηκε το πια
κι απ' τις φωνής μου την ηχώ, άκουγα μόνο σ' αγαπώ
άκουγα μόνο σ' αγαπώ, άκουγα μόνο σ' αγαπώ....

να, νανανα,
να, νανανα,
να, νανανα,
νάι, νανανανα.......
να, νανανα,

Μα ίσως πήγα πιο κοντά ή πήγα κάπως μακριά
και δε λειτούργησαν καλά της νύχτας τα ηχεία
και κάπου χάθηκε το πια, και δεν ακούστηκε το πια
κι απ' τις φωνής μου την ηχώ, άκουγα μόνο σ' αγαπώ
άκουγα μόνο σ' αγαπώ, άκουγα μόνο σ' αγαπώ............

λα λα λα λα λα λα..............

Μα ίσως πήγα πιο κοντά ή πήγα κάπως μακριά
και δε λειτούργησαν καλά της νύχτας τα ηχεία
και κάπου χάθηκε το πια, και δεν ακούστηκε το πια
κι απ' τις φωνής μου την ηχώ, άκουγα μόνο σ' αγαπώ
άκουγα μόνο σ' αγαπώ, άκουγα μόνο σ' αγαπώ............

να, νανανα,
να, νανανα,
νάι, νανανανα.......
νάι, νανανανα................................ .................

I had the time of my life - Bill Medley & Jennifer Warnes



Boy: Now I've had the time of my life
No I never felt like this before
Yes I swear it's the truth
and I owe it all to you

Girl: 'Cause I've had the time of my life
and I owe it all to you

Boy: I've been waiting for so long
Now I've finally found someone
To stand by me

Girl: We saw the writing on the wall
As we felt this magical fantasy

Both: Now with passion in our eyes
There's no way we could disguise it secretly
So we take each other's hand
'Cause we seem to understand the urgency

Boy: just remember

Girl: You're the one thing

Boy: I can't get enough of

Girl: So I'll tell you something

Both:This could be love because

(CHORUS)
Both: I've had the time of my life
No I never felt this way before
Yes I swear it's the truth
And I owe it all to you
'Cause I've had the time of my life
And I've searched through every open door
'Til I found the truth
And I owe it all to you

Girl: With my body and soul
I want you more than you'll ever know

Boy: So we'll just let it go
Don't be afraid to lose control

Girl: Yes I know whats on your mind
When you say:
"Stay with me tonight."

Boy: Just remember
You're the one thing

Girl: I can't get enough of

Boy: So I'll tell you something

Both: This could be love because

(CHORUS)
Both: 'Cause I had the time of my life
No I've never felt this way before
Yes I swear it's the truth
And I owe it all to you
'Cause I've had the time of my life
And I've searched through every open door
Till I found the truth
and I owe it all to you

*Instrumental*

Boy: Now I've had the time of my life
No I never felt this way before

(Girl: Never Felt this way)

Boy: Yes I swear it's the truth
and I owe it all to you

Both: 'Cause I had the time of my life
And I've searched through every open door
Till I've found the truth
and I owe it all to you

Both: "cause I've had the time of my life
No I've never felt this way before
Yes I swear it's the truth
And I owe it all to you

Αν μου τηλεφωνούσες - Μιχάλης Χατζηγιάννης

Αν μου τηλεφωνούσες

Θέλω να σου μιλήσω, θέλω να' μαι μαζί σου
Και να σε αποκοιμίσω, να' μαι η αναπνοή σου
Έτσι να με ακούσεις, μη μ' αφήσεις να φύγω
Μ' έρωτα να με λούσεις, αν ερχόσουν για λίγο

Αν μου τηλεφωνούσες θάνατος η φωνή σου
Που δεν ξεχνάω ποτέ
Έτσι που με φιλούσες λες και ήμουν ζωή σου
σαν να 'πες σ' όλα ναι

Πνίγομαι σε πελάγη, χέρι σου πια δε φτάνω
Τόσο μεγάλα λάθη, μα μέσα σου τα χάνω
Θέλω εδώ να μένω, που σ' έχω αγαπήσει
Κι ούτε καταλαβαίνω, αν έχουμε χωρίσει

Παρασκευή, 2 Μαΐου 2008

Sleepless - Until June



Oehhh-oehhhh-ooehhh

Oh, when you were young
Did you ever love someone
So much you couldn’t bare the thought of losing them
Well I remember the sleepless nights
When I’d lie awake
If only I could tell you how I feel

Oehhh-oehhhh-ooehhh
Sleepless at night
Oehhh-oehhhh-ooehhh
Well I remember the sleeplessnights
Oehhhh-oehhh-ooehhh
Sleepless at night

Well I would walk around the earth
To have another chance with you
Spend the evening, paining thoughts of all you do
Well I remember the sleeplesnights
When I’d lie awake
If only I could tell you how I feel

Oehhh-oehhhh-ooehhh
Sleepless at night
Oehhh-oehhhh-ooehhh
Well I remember the sleeplessnights
Oehhhh-oehhh-ooehhh
Sleepless at night

Sleepless at niiight
Have you ever loved someone?
Hard to fiiind
Have you ever loved someone?
Could you ever love someone?

Ohnoooo

Oehhh-oehhhh-ooehhh

Well I remember the sleeplesnights
When I’d lie awake
Fix me I’m on my own
Well I remember the sleeplesnights
When I’d lie awake
Fix me I’m on my own
Well I remember the sleeplesnights
When I’d lie awake
Fix me I’m on my own
Well I remember the sleeplesnights
When I’d lie awake
If only I could tell you how i feel

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΣΕΝΑ..

Ευχαριστώ

Ημασταν κάποτε μαζί, αυτό είναι πολύ μεγάλο...
Κάποια στιγμή σε κράταγα στην αγκαλιά μου...
κάποια στιγμή σε έβλεπα να κοιμάσαι δίπλα μου...
κάποια στιγμή ονειρευτήκαμε μαζί, ταξιδέψαμε μαζί..
Κάποια στιγμή ήμασταν μαζί...
:-)
Για αυτό ... σε ευχαριστώ

Εικονική...πραγματικότητα

Ξέρεις τί είναι?
Είναι να ζεις την ζωή σου, και να μην ζεις ακριβώς τη ζωή σου.
Είναι να κάθεσαι μπροστά από την οθόνη ενός υπολογιστή και να περιμένεις ένα μήνυμα από κάποιον ο οποίος δε ξέρει καν την υπαρξή σου.
Είναι να πηγαίνεις εκδρομή και να απολαμβάνεις το τοπίο με τις εικόνες του παρελθόντος, "χάνοντας" την εικόνα του σήμερα, και να σκέφτεσαι πώς θα ήταν με τη παρουσία κι ενός ανθρώπου που δεν είναι πια μαζί σου και ποτέ δε θα ξαναείναι.
Είναι να...αγαπάς, να νιώθεις, να στεναχωριέσαι, να ανησυχείς, να σκέφτεσαι, να νοιάζεσαι, να χαίρεσαι, να ονειρεύεσαι ακόμα...ένα πλέον φανταστικό πρόσωπο, ένα πρόσωπο που θέλει να είναι παρελθόν και που αν μπορούσε, θα ήθελε να διαγράψει ο,τιδήποτε τον συνδέει με το παρελθόν αυτό...να το βγάλει από πάνω του σαν αρρώστια...
Εικονική πραγματικότητα είναι να προσπαθείς να προχωρήσεις και να σκέφτεσαι πως θα ήταν να προχωρούσες με έναν άνθρωπο, που έχει ήδη προχωρήσει για αλλού!
Εικονική πραγματικότητα, είναι ... ο,τιδήποτε σε κρατάει στη λήθη, στο παρελθόν, στις αναμνήσεις. Εικονική πραγματικότητα είναι...μια πραγματικότητα που δε σε αφήνει να προχωρήσεις.
Αν δε θέλεις να βγεις, απλά η ζωή....θα σε προσπεράσει. Δε σε παίρνει τώρα να είσαι....αθεράπευτα ρομαντικός.
Αλλά αθεράπευτα,...κυνικός. ρεαλιστής το λένε άλλοι..
Κυνικός, ψυχρός, λογιστής...(της ζωής) αλλά δυνατός.
Καλημέρα.

Καλό μήνα!

Χαίρομαι που με την είσοδο του Μαϊου, όλοι νιώθουν πιο καλά. Πάρα πολύ όμως...Να συνεχίσετε να είστε καλά και ευτυχισμένη...Ακόμα και αν δεν είμαι κάπου δίπλα σας...είστε εσείς κάπου μέσα μου και αυτό φτάνει..
Συγνώμη που δε μπορώ να είμαι...πιο...φίλος.
Θα το ήθελα πολύ να έχω μια τύπου, επικοινωνία μαζί σου, αλλά δε το μπορώ.
Σε φιλώ

Ένα παλιό post....

Είναι διαφορετικό να μαλώνεις με κάποιον γιατί δε ταιριάζεις, και διαφορετικό να προσπαθείς να τον πληγώσεις ακόμα και αν το κάνεις για να προστατέψεις και τους δυο σας.
Δεν ήθελα ποτέ να μαλώνουμε για να σε πληγώνω ηθελημένα. Απλά δε ταιριάζαμε, αυτό ναι να το δεχτώ, αλλά όχι ότι το έκανα ηθελημένα για να σε πληγώσω.
Εσύ και πέρυσι και φέτος, με πληγώνεις ηθελημένα. Σαν να έρχεται μια στιγμή που να μη σου λέει τίποτα το ότι περάσαμε κάποιο χρόνο μαζί...κάποιες εμπειρίες, κάποιες στιγμές έστω....όπως θες πες το...θες απλά να με σκοτώσεις ώστε να με κάνεις να σε ξεπεράσω....δεν γίνεται έτσι...απλά με σκοτώνεις. Δε σταματάω να σκέφτομαι...δε σταματάω να θυμάμαι, δε σταματάω να αγαπάω γαμώτο!!!! Αλλά εσένα αυτή είναι η προστασία σου μάλλον.
Ποτέ ξανά λοιπόν μαζί...
ποτέ...
μαζί σου...
αλλά δεν το αξίζει κανείς από τους δυο μας, να λέμε τόσο βαριά λόγια...
μπορεί κάποια μέρα να το καταλάβεις, ... μπορεί απλά να μη δώσεις σημασία...
να σαι καλά...
από τον άνθρωπο που σε κατάστρεψε ψυχολογικά και σωματικά....
αλλά και από τον άνθρωπο που ΗΤΑΝ ΕΚΕΙ ΔΙΠΛΑ, ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ!!!! ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ......ΚΑΘΕ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Άκόμα και αν δε τα κατέφερνε, προσπαθούσε και ήθελε να σου πάρει τον πόνο, την ανησυχία,...το χέρι και να είναι ΔΙΠΛΑ....
ΚΑΙ ΗΜΟΥΝ ρε γαμώτο...ΗΜΟΥΝ και μη προσπαθείς να μου το σβήσεις αυτό!!!
ΗΜΟΥΝ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Ημουν..

Οδυσσέας Ελύτης - Το μονόγραμμα

Θα πενθώ πάντα -μ' ακούς;- για σένα,
μόνος, στον Παράδεισο
Ι
Θα γυρίσει αλλού τις χαρακιές
Της παλάμης, η Μοίρα, σαν κλειδούχος
Μια στιγμή θα συγκατατεθεί ο Καιρός

Πως αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι
Θα παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας
Και θα χτυπήσει τον κόσμο η αθωότητα
Με το δριμύ του μαύρου του θανάτου.
II
Πενθώ τον ήλιο και πενθώ τα χρόνια που έρχονται
Χωρίς εμάς και τραγουδώ τ' άλλα που πέρασαν
Εάν είναι αλήθεια
Μιλημένα τα σώματα και οι βάρκες που έκρουσαν γλυκά
Οι κιθάρες που αναβόσβησαν κάτω από τα νερά
Τα «πίστεψέ με» και τα «μη»
Μια στον αέρα, μια στη μουσική
Τα δυο μικρά ζώα, τα χέρια μας
Που γύρευαν ν' ανέβουνε κρυφά το ένα στο άλλο
Η γλάστρα με το δροσαχί στις ανοιχτές αυλόπορτες
Και τα κομμάτια οι θάλασσες που ερχόντουσαν μαζί
Πάνω απ' τις ξερολιθιές, πίσω απ' τους φράχτες
Την ανεμώνα που κάθισε στο χέρι σου
Κι έτρεμε τρεις φορές το μωβ τρεις μέρες πάνω από τους καταρράχτες
Εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδώ
Το ξύλινο δοκάρι και το τετράγωνο φαντό
Στον τοίχο, τη Γοργόνα με τα ξέπλεκα μαλλιά
Τη γάτα που μας κοίταξε μέσα στα σκοτεινά
Παιδί με το λιβάνι και με τον κόκκινο σταυρό
Την ώρα που βραδιάζει στων βράχων το απλησίαστο
Πενθώ το ρούχο που άγγιξα και μου ήρθε ο κόσμος.

III
Έτσι μιλώ για σένα και για μένα
Επειδή σ' αγαπώ και στην αγάπη ξέρω
Να μπαίνω σαν Πανσέληνος
Από παντού, για το μικρό το πόδι σου μες στ' αχανή σεντόνια
Να μαδάω γιασεμιά - κι έχω τη δύναμη
Αποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω
Μέσ' από φεγγερά περάσματα και κρυφές της θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε
Ακουστά σ' έχουν τα κύματα
Πως χαϊδεύεις, πως φιλάς
Πως λες ψιθυριστά το «τι» και το «ε»
Τριγύρω στο λαιμό στον όρμο
Πάντα εμείς το φως κι η σκιά
Πάντα εσύ τ' αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά
Το βρεμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά
Ψηλά στο σπίτι με τις κληματίδες
Τα δετά τριαντάφυλλα, το νερό που κρυώνει
Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά που μεγαλώνει
Το γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας που το ανοίγει εγώ
Επειδή σ' αγαπώ και σ' αγαπώ
Πάντα εσύ το νόμισμα κι εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει:
Τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο
Τόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ' ουρανού με τ' άστρα
Τόσο η ελάχιστή σου αναπνοή
Που πια δεν έχω τίποτε άλλο
Μες στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα
Να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου
Να μυρίζω από σένα και ν' αγριεύουν οι άνθρωποι
Επειδή το αδοκίμαστο και το απ' αλλού φερμένο
Δεν τ' αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ' ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου
Να μιλώ για σένα και για μένα.

IV
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ' ακούς
Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα, μ' ακούς
Το χαμένο μου αίμα και το μυτερό, μ' ακούς
Μαχαίρι
Σαν κριάρι που τρέχει μες στους ουρανούς
Και των άστρων τους κλώνους τσακίζει, μ' ακούς
Είμ' εγώ, μ' ακούς
Σ' αγαπώ, μ'ακούς
Σε κρατώ και σε πάω και σου φορώ
Το λευκό νυφικό της Οφηλίας, μ' ακούς
Που μ' αφήνεις, που πας και ποιος, μ' ακούς

Σου κρατεί το χέρι πάνω απ' τους κατακλυσμούς
Οι πελώριες λιάνες και των ηφαιστείων οι λάβες


Θα 'ρθει μέρα, μ' ακούς
Να μας θάψουν, κι οι χιλιάδες ύστερα χρόνοι
Λαμπερά θα μας κάνουν πετρώματα, μ' ακούς
Να γυαλίσει επάνω τους η απονιά, μ' ακούς
Των ανθρώπων
Και χιλιάδες κομμάτια να μας ρίξει
Στα νερά ένα ένα, μ' ακούς
Τα πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ' ακούς
Κι είναι ο χρόνος μια μεγάλη εκκλησία, μ' ακούς
Όπου κάποτε οι φιγούρες
Των Αγίων
Βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ' ακούς
Οι καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ' ακούς
Ένα πέρασμα βαθύ να περάσω
Περιμένουν οι άγγελοι με κεριά και νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δεν πάω, μ' ακούς
Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ' ακούς

Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και, μ' ακούς
Της αγάπης
Μια για πάντα το κόψαμε
Και δε γίνεται ν' ανθίσει αλλιώς, μ' ακούς
Σ' άλλη γη, σ' άλλο αστέρι, μ' ακούς
Δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας
Που αγγίξαμε, ο ίδιος, μ' ακούς
Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ' άλλους καιρούς
Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ' ακούς
Να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ' ακούς
Μες στη μέση της θάλασσας
Από μόνο το θέλημα της αγάπης, μ' ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ' ακούς


Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου, άκου
Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει -ακούς;
Ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει -ακούς;
Είμ' εγώ που φωνάζω κι είμ' εγώ που κλαίω, μ' ακούς
Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, μ' ακούς.

V
Για σένα έχω μιλήσει σε καιρούς παλιούς
Με σοφές παραμάνες και μ' αντάρτες απόμαχους
Από τι να 'ναι που έχεις τη θλίψη του αγριμιού
Την ανταύγεια στο πρόσωπο του νερού του τρεμάμενου
Και γιατί, λέει, να μέλλει κοντά σου να 'ρθω
Που δε θέλω αγάπη αλλά θέλω τον άνεμο
Αλλά θέλω της ξέσκεπης όρθιας θάλασσας τον καλπασμό

Και για σένα κανείς δεν είχε ακούσει
Για σένα ούτε το δίκταμο ούτε το μανιτάρι
Στα μέρη τ' αψηλά της Κρήτης τίποτα
Για σένα μόνο δέχτηκε ο Θεός να μου οδηγεί το χέρι

Πιο δω, πιο κει, προσεχτικά σ' όλο το γύρο
Του γιαλού του προσώπου, τους κόλπους, τα μαλλιά
Στο λόφο κυματίζοντας αριστερά
Το σώμα σου στη στάση του πεύκου του μοναχικού
Μάτια της περηφάνιας και του διάφανου
Βυθού, μέσα στο σπίτι με το σκρίνιο το παλιό
Τις κίτρινες νταντέλες και το κυπαρισσόξυλο
Μόνος να περιμένω που θα πρωτοφανείς
Ψηλά στο δώμα ή πίσω στις πλάκες της αυλής
Με τ' άλογο του Αγίου και το αυγό της Ανάστασης
Σαν από μια τοιχογραφία καταστραμμένη
Μεγάλη όσο σε θέλησε η μικρή ζωή
Να χωράς στο κεράκι τη στεντόρεια λάμψη την ηφαιστειακή
Που κανείς να μην έχει δει και ακούσει


Τίποτα μες στις ερημιές τα ερειπωμένα σπίτια
Ούτε ο θαμμένος πρόγονος άκρη άκρη στον αυλόγυρο
Για σένα ούτε η γερόντισσα μ' όλα της τα βοτάνια
Για σένα μόνο εγώ, μπορεί και η μουσική
Που διώχνω μέσα μου αλλ' αυτή γυρίζει δυνατότερη
Για σένα το ασχημάτιστο στήθος των δώδεκα χρονώ
Το στραμμένο στο μέλλον με τον κρατήρα κόκκινο
Για σένα σαν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή
Που βρίσκει μες στο σώμα και που τρυπάει τη θύμηση
Και να το χώμα, να τα περιστέρια, να η αρχαία μας γη.

VI
Έχω δει πολλά και η γη μέσ' απ' το νου μου φαίνεται ωραιότερη
Ωραιότερη μες στους χρυσούς ατμούς
Η πέτρα η κοφτερή, ωραιότερα
Τα μπλάβα των ισθμών και οι στέγες μες στα κύματα
Ωραιότερες οι αχτίδες όπου δίχως να πατείς περνάς
Αήττητη όπως η Θεά της Σαμοθράκης πάνω από τα βουνά
της θάλασσας
Έτσι σ' έχω κοιτάξει που μου αρκεί
Να 'χει ο χρόνος όλος αθωωθεί
Μες στο αυλάκι που το πέρασμά σου αφήνει
Σαν δελφίνι πρωτόπειρο ν' ακολουθεί

Και να παίζει με τ' άσπρο και το κυανό η ψυχή μου!
Νίκη, νίκη όπου έχω νικηθεί
Πριν από την αγάπη και μαζί
Για τη ρολογιά και για το γκιούλ μπρισίμι
Πήγαινε, πήγαινε και ας έχω εγώ χαθεί
Μόνος, και ας είναι ο ήλιος που κρατείς ένα παιδί νεογέννητο
Μόνος, και ας είμ' εγώ η πατρίδα που πενθεί
Ας είναι ο λόγος που έστειλα να σου κρατεί δαφνόφυλλο
Μόνος, ο αέρας δυνατός και μόνος τ' ολοστρόγγυλο
Βότσαλο στο βλεφάρισμα του σκοτεινού βυθού
Ο ψαράς που ανέβασε κι έριξε πάλι πίσω στους καιρούς
τον Παράδεισο!

VII
Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα
Με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μες στ' άπατα μιαν ηχώ
Να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ
Να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό
Και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο.

Τετάρτη, 30 Απριλίου 2008

Μηνυμα

Η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει...ναι υπάρχει ακόμα, αλλά χτυπάει μόνο με ό,τι έχει να κάνει με εσένα...
Τα γράμματα σχημάτιζαν το όνομά σου...Δεν κοίταξα αμέσως, δεν είδα το περιεχόμενο του μηνύματος...
δεν μπορούσα βασικά να κοιτάξω...έτρεμα...πήγα στη κουζίνα, γύρισα, το όνομα και το μήνυμα ακόμα εκεί...
το άνοιξα...μια ευχή..τυπική, αλλά από εσένα...μου απάντησες..ναι μου απάντησες...και το όνομα σου έκανε για μια στιγμή τη ζωή πιο ενδιαφέρουσα.Έκανε τη καρδιά να χτυπά...με έκανε να τα .. χάσω...
Να θυμηθώ πως είμαι ανθρώπινος, πως αγάπησα και αγαπώ ακόμα...εσένα. Πως είναι δύσκολο να ξεχάσω...να σε ξεχάσω...γμτ δε ξεχνιέσαι, σε αγάπησα, πρέπει να ξεριζώσω τη καρδιά μου...και αυτή δε ξεριζώνεται, απλά σταματά να χτυπά...και περιμένει, χωρίς να έχει νόημα η αναμονή, αλλά περιμένει...χωρίς να θέλει να συνεχίσει...δε θέλει..
Αλλά ξέρω πως δεν υπάρχει επιστροφή...πρέπει να μάθει να χτυπάει κάποια στιγμή...δε μπορεί...πρέπει...δε μπορεί...πρέπει...
Είναι νεκρή και μόνο εσύ θα την ανάσταινες...Δεν μπορεί!
Και ήταν τόσο εύκολο να κόψω τη πιθανότητα να ξαναστείλεις...μήνυμα.
"....σε αγαπάω ακόμα, δεν έχεις πάψει λεπτό να με ξυπνάς να με κοιμίζεις, να με αγκαλιάζεις..." στις αναμνήσεις, στο μυαλό, στη καρδιά...στις αισθήσεις...
αυτά τα λόγια ήταν αρκετά για να μη μου στείλεις ποτέ ξανά...
η καρδιά ήλπιζε, να γράψεις πίσω, να πάρεις τηλέφωνο, να χαμογελάσεις και να πεις...."κι εγω σε αγαπώ" και να τέλειωνε το κακό όνειρο, αλλά η απάντησή σου ηταν υπενθύμιση πως δεν είναι όνειρο...
δεν είναι....δεν έχω λόγια...ο χρόνος έχει σταματήσει, οπότε δεν είναι πραγματικότητα, δεν είναι όνειρο, δεν...είναι ένα τίποτα...δεν είσαι εσύ εδώ και όλα είναι ένα...τίποτα...δεν υπάρχουν....
Σε αγαπάω ακόμα Κλειώ...δεν περνάει ρε γμτ...αυτή τη φορά η ζημιά ήταν μεγαλύτερη από τη προηγούμενη, αυτή τη φορά κατάφερα να σε αγαπήσω ακόμα περισσότερο και τώρα να πονάω ακόμα....περισσότερο...μάλλον από τον πολύ πόνο, δε νιώθω τίποτα πια...ΤΙΠΟΤΑ
Σε αγαπάω
Να είσαι καλά!
Να είσαι καλά με ακούς, με όποιον και όπου....
πονάω αλλά δε το νιώθω....δε λέω μην ανησυχείς αλλά μη ρωτήσεις...
έτσι κι αλλιώς εδώ εγώ τα γράφω εγώ τα διαβάζω, μήπως και ... μπορέσω να τα πονέσω και να περάσει...
δεν τα νιώθω όμως πια...
ασυνάρτητα λόγια θα πεις...
δυο λέξεις τότε...
Σε αγαπάω

Τρίτη, 22 Απριλίου 2008

email

Το πρώτο μέιλ με αυτή την υπογραφή το έστειλα σε εσένα, οπότε ήθελα να κλείσω αυτή την μικρή παρένθεση με εσένα σαν παραλήπτρια του μέιλ αυτού. Έφτασε λοιπόν και για μένα η τελευταία μου μέρα σε αυτή την εταιρεία. Η εμπειρία ήταν θετική, παρόλο που ήταν σύντομη. Βίωσα κάποια πράγματα, πήρα κάποια μικρή γεύση από τη ζωή "μόνος" μου και από δουλειά. Το μόνος μου είναι μέσα σε εισαγωγικά μιας και ουσιαστικά δεν ήμουν μόνος καθώς είχαμε κι εμείς καθημερινή επικοινωνία και εγώ δεν έκοβα εύκολα τους δεσμούς μου με το "σπίτι" και το περιβάλλον μου εν γένει, και μόνος μέσα σε εισαγωγικά καθώς κι εδώ κατάφερα να γνωρίσω ενδιαφέροντα άτομα, άλλα για παρέα και άλλα απλώς ενδιαφέροντα, ξέρεις πως το εννοώ νομίζω. :-)
Από κει και πέρα έκανα προφανώς και κάποια λάθη πολύ σημαντικά τα οποία είχαν αποτελέσματα στη ζωή τη προσωπική αλλά και την επαγγελματική μου.
Το μεγαλύτερο εξ αυτών, ανεξάρτητα με το ό,τι έγινε μεταξύ μας, δεν πήρα την απόφαση να έρθω εδώ για μένα ή ίσως καλύτερα τη πήρα για μένα με γνώμονα το ότι ερχόμουνα και πως ίσως να ερχόσουν κι εσύ εδώ, αλλά με το ίσως αυτό να δείχνει περισσότερο δική μου σιγουριά...Έκανα δηλαδή το βήμα αυτό με το σκεπτικό πως θα έπιανα μια καλή δουλειά, θα ήταν καλά τα λεφτά, θα ήθελες να δοκιμάσεις την εμπειρία και εσύ και θα ήθελες τελικά να έρθεις επάνω μαζί μου. Αυτό ήταν λάθος σκεπτικό. Λάθος και από άλλες απόψεις αλλά και από την άποψη πως δε σκέφτηκα τί θα ήταν καλύτερο για μένα επαγγελματικά και προσωπικά και από άποψη μέλλοντος.
Συνδιασα και μπέρδεψα τις προσωπικές μου επιθυμίες με τις επαγγελματικές μου προσδοκίες. Στην τογιότα όσες φορές και να ερχόμουν, στο ίδιο τμήμα, στην ίδια θέση και με το ίδιο αφεντικό...ξέρεις καλύτερα :-) από όσα σου έχω πει...πάλι δε θα ήταν ο τομέας μου, δε θα είχα ενδιαφέρον.
Σε μια άλλη εταιρεία και αντικείμενο, πιστεύω θα ήταν διαφορετικά. Και η αλήθεια είναι πως μου είχε καρφωθεί η ιδέα να το δοκιμάσω το έξω αλλά χωρίς να το σκέφτομαι κανονικά αλλά σκεφτόμενος πως κάθε δεύτερο μήνα θα είμαι αθήνα. Δεν σκεφτηκα πως πρέπει να κάνω άλλη ζωή εδώ, να μη μιλάω κάθε μέρα 1-2 ώρες, γενικά να ζω εδώ στις Βρυξέλλες και όχι στην Αθήνα. Εγώ ήθελα και αυτό έκανα, να είμαι εδώ να δουλεύω να μιλαμε, να πηγαίνω σπίτι, να πηγαίνω για καφέ, να πηγαίνεις για καφέ, να μιλάμε το βράδυ, να λέμε τα νέα μας και να καληνυχτιζόμαστε σαν να είμαστε δίπλα. Επίσης στο ενδιάμεσο να μιλάω με την οικογένεια μου, με τους φίλους μου, όταν έχουν προβλήματα να μου τα εμπειστεύονται και να τους βρίσκω λύση ή να τους υποστηρίζω, όπως αντίστοιχα κάνουν και αυτοί.... σαν να είμαι εκεί δηλαδή. Να είμαι εκεί, χωρίς τη φυσική μου παρουσία.
Επιπλέον ήθελα να είμαι κάτω να δω τα δικά σου θεατρικά που θα ανεβάζατε, να μπορούσα να κατέβαινα να σε έβλεπα να χορεύεις το περίφημο χορό της κοιλιάς που μάθαινες, να κατέβαινα κάτω να πηγαίναμε ταξίδια, να ανέβαινες πάνω να πηγαίναμε ταξίδια..
είχα μια λάθος αντίληψη μέσα στο μυαλό μου, το οποίο προφανώς μπέρδευε, αυτό που θα ήθελα να κάνω με τη πραγματικότητα, αλλά "πεταγε" τα στοιχεία της πραγματικότητας και έμενε μόνο αυτό που ήθελα να κάνω! Και αυτή την εικονική πραγματικότητα δηλαδή, τη παρομοίαζα με ζωή.
Λάθος αντίληψη και προσγειώνομαι, είμαι στη διαδικασία και η διαδικασία αυτή σιγά σιγά έφτασε στο τέλος της.
Ξέρω τις δυνατότητες μου και πιστεύω σε αυτές και στοχεύω για το καλύτερο πάντα, απλά ίσως δε το είχα σε καλό να το αναφέρω, ήμουν προληπτικός... Χαζομάρες θα πεις και θα έχεις δίκιο, αλλά ... τί να κάνεις, είμαι και λίγο χαζούλης το ξέρεις καλά.
Είμαι και λίγο παιδι, επίσης το ξέρεις καλά.
Από κει και πέρα, κλείσαν πολλά κεφάλαια που ήταν ανοιχτά, οπότε...
Έκλεισε το κεφάλαιο της εμπειρίας του εξωτερικού.
Το κεφάλαιο της Τογιότα.
Το κεφάλαιο το δικό μας. Μεγάλο κεφάλαιο το τελευταίο. Με ανατροπές, εντάσεις, πάθη, στόρυ ενδιαφέρον, όλα... ή τουλάχιστον αρκετά.
Έφυγα για να είμαστε μαζί, παραδόξως. Έφυγα για να ξεκινήσω κάτι χωρίς όμως να θέλω να ξεκινήσω αλλά θέλοντας να κάνω μια παρένθεση, να αποκτήσω μια εμπειρία παραπάνω, πάντως όχι να ξεκινήσω.
Με αυτά και με αυτά που ελπίζω να διαβάσεις, φτάσαμε στο τέλος.
Σου έχω στείλει κάτι σκουλαρίκια. Τα είχες αφήσει σπίτι μου. Δε θα τα έστελνα για άλλο λόγο αλλά επειδή είναι δικά σου, όχι δικό μου δώρο, είναι αυτά που σου αρέσουν πολύ επειδή έχουν τα μαργαριτάρια. Έτσι ίσως αν σου επιτρέπεται μπορεί να τα φορέσεις και στη παράσταση του θεάτρου, το μάιο αν τελικά την ανεβάσετε, στο χορό αν κάνετε κάποιο πρόγραμμα, γενικά με ανθρώπους που σου αρέσει να φοράς πράγματα δικά σου και σε περιστάσεις που εσύ επιλέγεις.
Συγνώμη αν σε κούρασα, εαν το διάβασες, εαν σου έφαγε το χρόνο..και συγνώμη αν δε το διάβασες και τελικά πέταξες το κουτάκι με τα δικά σου σκουλαρίκια, αλλά το τελευταίο δεν..δεν φταίω απόλυτα εγώ, αν το πέταξες...αλλά όλο και κάποιο μερίδιο ευθύνης έχω :-) .
Καλό απόγευμα.
Καλά αποτελέσματα και να είσαι καλά!

Με ειλικρινή και α π ι θ α ν η αγάπη

Ανδρέας