Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2008

Ασφάλεια...

Όλοι την αναζητάμε στη ζωή μας. Είτε αυτό μπορεί να επιτευχθεί με οικονομικά κριτήρια, είτε με συναισθηματικά, είτε με επαγγελματικά...
Υπάρχουν πολλοί τρόποι να νιώσει κάποιος ασφαλής..
Έτσι λοιπόν και σε μια σχέση η ασφάλεια, είναι ένα σημαντικό κομμάτι.
Η συναισθηματική ασφάλεια, να ξέρεις ότι ο άλλος/η δε θα σε προδώσει ποτέ, ή θα κάνει τα πάντα για να σε προστατέψει.
Η ερωτική ασφάλεια, όπου ξέρεις πως ταιριάζεις και καλύπτεσαι με κάποιον ερωτικά, σωματικά, νοητικά.
Η ασφάλεια ότι έχεις κάποιον δίπλα σου, όσο κανέναν άλλο.
Η ασφάλεια ότι μπορείς να βασιστείς σε κάποιον.
Η ασφάλεια ότι το έτερον ήμισυ δε χρειάζεται τίποτα άλλο παρά μόνο εσένα για να περάσουν όλα. Πόνοι, στεναχώριες, ανασφάλειες, προβλήματα.
Πολύ σημαντική η ασφάλεια για να μπορέσεις να συντηρήσεις τον εαυτό σου. Παραδόξως κάτι τόσο εγωιστικό, η αυτοσυντήρηση, στηρίζεται στην ασφάλεια που μπορούν να σου προσφέρουν άλλα εντελώς άτομα, πρόσωπα, καταστάσεις, πέρα και πάνω από τον εαυτό σου!
Έφτασα μια μόλις στιγμή, από να νιώσω ασφαλής. Αλλά η μεγάλη μου ανασφάλεια έφερε τη λήθη σε μια σχέση, με μεγάλο πάθος, έρωτα, αγάπη...αλλά όχι τόση σιγουριά. Στην πραγματικότητα καθόλου σιγουριά. Άντεξε γιατί υπήρχε πολύ από αυτή την αγάπη...υπήρχε πολύ από το πάθος...
και υπήρχε κι ένα υπέροχο πλάσμα να τα υποστηρίξει όλα αυτά!
Δεν άντεξε άλλο. Και με το δίκιο της...και ποιος θα άντεχε περισσότερο!?!
Έφυγε λοιπόν. Τέλειωσε κι αυτό. Έρωτας μεγάλος??? Ο μεγαλύτερος που θα ζήσω ποτέ. Αγάπη αληθινή??? Η πιο αληθινή που θα μπορούσε κανείς να νιώσει ποτέ...
Σιγουριά...ασφάλεια....ελάχιστη!...
δεν μπορούσαμε να τα προσφέρουμε ο ένας στον άλλο...
κι από εμένα έλειπε και κάτι άλλο....κατανόηση, αναγνώριση της προσπάθειας και....λήθη...ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΣΑ...για το καλό το δικό μας....αλλά και του ίδιου μου του εαυτού...
Δεν ξεχνούσα, για να προχωρήσω...
Δεν την έκανα να νιώθει ασφαλής...
Γιατί δεν άφηνα τον εαυτό μου να νιώσει ασφαλής...

Καλό βράδυ

Τρίτη, 25 Μαρτίου 2008

Στερεότυπα...

Δήμητρα Γαλάνη



Ώρα τρεις τη νύχτα, ανεβαίνω τα σκαλιά μα δε νυστάζω
Μ' ανοιχτό το φως ξανά, τη δική σου τη μεριά ούτε που κοιτάζω
Τι είναι αυτό που λείπει απ' τη μέσα μου ζωή τα δάχτυλά σου μια γουλιά νερό θα πιω
Πώς αλλιώς να καταπιώ πως τα πάντα αλλάζουν

Πάρε εσύ τα χάδια τα γυμνά σκοτάδια τα πρωτότυπα
Κι άσε εδώ για μένα κάτι στοιχειωμένα σ' αγαπώ,
Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ καρδιά μου
Στερεότυπά μου έτσι τ' όνομά μου δεν ξανάκουσα
Και γι' αυτό θυμώνω που θα λέω στον πόνο σ' αγαπώ,
Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ λες κι είμαστε αγκαλιά...

Άμα θες να δεις τη δικιά μου τη σκιά αντί για μένα
Όπου πάω, τ' ακούς, να 'ρθείς να κοιτάς από μακριά το δικό σου ένα
Δε μπορώ να ζω εδώ μέσα άλλος κανείς θα βγω λιγάκι
Δυο μικρά πουλιά πετούν στα μηνύματα αδειανό τ' άσπρο φακελάκι


....
Με άφησες να κρατώ τις αναμνήσεις ξανά!...ξανά..
Σε αγαπώ όπως δεν αγάπησα ποτέ μου..
σε αγαπάω όσο δεν αγάπησα ποτέ μου..
Σε ΑΓΑΠΑΩ ώσπου να τελειώσει και το απόθεμα της τελευταίας μου αναπνοής...

..

μου λείπεις..μου λείπεις.

Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2008

1ο μέρος...

Κοιτάζω το ρολόι στο χέρι μου. Ένα δερμάτινο, λουράκι μαζί με ένα στρογγυλό καντράν. Κλασικό αλλά και μοντέρνο. Ωραίο δώρο...
Δώρο από κάποιο σημαντικό πρόσωπο...Ωραίο δώρο...
Δώρο και ο σημαντικός άνθρωπος...
Το ένα δώρο το κρατήσαμε, το άλλο το αφήσαμε να φύγει, μάλλον το πετάξαμε.
Τα δώρα πρέπει να τα εκτιμάς είναι η αλήθεια. Είναι το σωστό.
Και αν δε μπορείς,..., να μη τα δέχεσαι...
Να κλείνεις τα χέρια σου, τη καρδιά σου, να βλέπεις πόσο σημαντικό είναι που σου τα κάνουν, και να έχεις τη δύναμη να λες όχι. Γιατί καμιά φορά και τα όμορφα, ιδανικά δώρα, όταν δεν είμαστε έτοιμοι για να τα δεχτούμε, καταλήγουν να μένουν για πάντα με το περιτύλιγμα τους και τελικά να απαξιώνονται. Να χαλάνε. Να τα χαλάς.
Έτσι ξεκινάει η ιστορία μου. Μια ιστορία φανταστική, μπορεί και πραγματική. Ποτέ κανείς δε θα μάθει. Αλλά όλες οι ιστορίες από κάπου ξεκινάνε.
Από κάποιο βίωμα. Από κάποιο όνειρο, από κάποια σκέψη. Από κάποια δύσκολη στιγμή. Από κάποια εύκολη.
Μια ιστορία θα σας πω λοιπόν. Πολύ προσωπική μιας και προέρχεται από το δικό μου μυαλό.