Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2008

1ο μέρος...

Κοιτάζω το ρολόι στο χέρι μου. Ένα δερμάτινο, λουράκι μαζί με ένα στρογγυλό καντράν. Κλασικό αλλά και μοντέρνο. Ωραίο δώρο...
Δώρο από κάποιο σημαντικό πρόσωπο...Ωραίο δώρο...
Δώρο και ο σημαντικός άνθρωπος...
Το ένα δώρο το κρατήσαμε, το άλλο το αφήσαμε να φύγει, μάλλον το πετάξαμε.
Τα δώρα πρέπει να τα εκτιμάς είναι η αλήθεια. Είναι το σωστό.
Και αν δε μπορείς,..., να μη τα δέχεσαι...
Να κλείνεις τα χέρια σου, τη καρδιά σου, να βλέπεις πόσο σημαντικό είναι που σου τα κάνουν, και να έχεις τη δύναμη να λες όχι. Γιατί καμιά φορά και τα όμορφα, ιδανικά δώρα, όταν δεν είμαστε έτοιμοι για να τα δεχτούμε, καταλήγουν να μένουν για πάντα με το περιτύλιγμα τους και τελικά να απαξιώνονται. Να χαλάνε. Να τα χαλάς.
Έτσι ξεκινάει η ιστορία μου. Μια ιστορία φανταστική, μπορεί και πραγματική. Ποτέ κανείς δε θα μάθει. Αλλά όλες οι ιστορίες από κάπου ξεκινάνε.
Από κάποιο βίωμα. Από κάποιο όνειρο, από κάποια σκέψη. Από κάποια δύσκολη στιγμή. Από κάποια εύκολη.
Μια ιστορία θα σας πω λοιπόν. Πολύ προσωπική μιας και προέρχεται από το δικό μου μυαλό.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου