Τετάρτη, 30 Απριλίου 2008

Μηνυμα

Η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει...ναι υπάρχει ακόμα, αλλά χτυπάει μόνο με ό,τι έχει να κάνει με εσένα...
Τα γράμματα σχημάτιζαν το όνομά σου...Δεν κοίταξα αμέσως, δεν είδα το περιεχόμενο του μηνύματος...
δεν μπορούσα βασικά να κοιτάξω...έτρεμα...πήγα στη κουζίνα, γύρισα, το όνομα και το μήνυμα ακόμα εκεί...
το άνοιξα...μια ευχή..τυπική, αλλά από εσένα...μου απάντησες..ναι μου απάντησες...και το όνομα σου έκανε για μια στιγμή τη ζωή πιο ενδιαφέρουσα.Έκανε τη καρδιά να χτυπά...με έκανε να τα .. χάσω...
Να θυμηθώ πως είμαι ανθρώπινος, πως αγάπησα και αγαπώ ακόμα...εσένα. Πως είναι δύσκολο να ξεχάσω...να σε ξεχάσω...γμτ δε ξεχνιέσαι, σε αγάπησα, πρέπει να ξεριζώσω τη καρδιά μου...και αυτή δε ξεριζώνεται, απλά σταματά να χτυπά...και περιμένει, χωρίς να έχει νόημα η αναμονή, αλλά περιμένει...χωρίς να θέλει να συνεχίσει...δε θέλει..
Αλλά ξέρω πως δεν υπάρχει επιστροφή...πρέπει να μάθει να χτυπάει κάποια στιγμή...δε μπορεί...πρέπει...δε μπορεί...πρέπει...
Είναι νεκρή και μόνο εσύ θα την ανάσταινες...Δεν μπορεί!
Και ήταν τόσο εύκολο να κόψω τη πιθανότητα να ξαναστείλεις...μήνυμα.
"....σε αγαπάω ακόμα, δεν έχεις πάψει λεπτό να με ξυπνάς να με κοιμίζεις, να με αγκαλιάζεις..." στις αναμνήσεις, στο μυαλό, στη καρδιά...στις αισθήσεις...
αυτά τα λόγια ήταν αρκετά για να μη μου στείλεις ποτέ ξανά...
η καρδιά ήλπιζε, να γράψεις πίσω, να πάρεις τηλέφωνο, να χαμογελάσεις και να πεις...."κι εγω σε αγαπώ" και να τέλειωνε το κακό όνειρο, αλλά η απάντησή σου ηταν υπενθύμιση πως δεν είναι όνειρο...
δεν είναι....δεν έχω λόγια...ο χρόνος έχει σταματήσει, οπότε δεν είναι πραγματικότητα, δεν είναι όνειρο, δεν...είναι ένα τίποτα...δεν είσαι εσύ εδώ και όλα είναι ένα...τίποτα...δεν υπάρχουν....
Σε αγαπάω ακόμα Κλειώ...δεν περνάει ρε γμτ...αυτή τη φορά η ζημιά ήταν μεγαλύτερη από τη προηγούμενη, αυτή τη φορά κατάφερα να σε αγαπήσω ακόμα περισσότερο και τώρα να πονάω ακόμα....περισσότερο...μάλλον από τον πολύ πόνο, δε νιώθω τίποτα πια...ΤΙΠΟΤΑ
Σε αγαπάω
Να είσαι καλά!
Να είσαι καλά με ακούς, με όποιον και όπου....
πονάω αλλά δε το νιώθω....δε λέω μην ανησυχείς αλλά μη ρωτήσεις...
έτσι κι αλλιώς εδώ εγώ τα γράφω εγώ τα διαβάζω, μήπως και ... μπορέσω να τα πονέσω και να περάσει...
δεν τα νιώθω όμως πια...
ασυνάρτητα λόγια θα πεις...
δυο λέξεις τότε...
Σε αγαπάω

Τρίτη, 22 Απριλίου 2008

email

Το πρώτο μέιλ με αυτή την υπογραφή το έστειλα σε εσένα, οπότε ήθελα να κλείσω αυτή την μικρή παρένθεση με εσένα σαν παραλήπτρια του μέιλ αυτού. Έφτασε λοιπόν και για μένα η τελευταία μου μέρα σε αυτή την εταιρεία. Η εμπειρία ήταν θετική, παρόλο που ήταν σύντομη. Βίωσα κάποια πράγματα, πήρα κάποια μικρή γεύση από τη ζωή "μόνος" μου και από δουλειά. Το μόνος μου είναι μέσα σε εισαγωγικά μιας και ουσιαστικά δεν ήμουν μόνος καθώς είχαμε κι εμείς καθημερινή επικοινωνία και εγώ δεν έκοβα εύκολα τους δεσμούς μου με το "σπίτι" και το περιβάλλον μου εν γένει, και μόνος μέσα σε εισαγωγικά καθώς κι εδώ κατάφερα να γνωρίσω ενδιαφέροντα άτομα, άλλα για παρέα και άλλα απλώς ενδιαφέροντα, ξέρεις πως το εννοώ νομίζω. :-)
Από κει και πέρα έκανα προφανώς και κάποια λάθη πολύ σημαντικά τα οποία είχαν αποτελέσματα στη ζωή τη προσωπική αλλά και την επαγγελματική μου.
Το μεγαλύτερο εξ αυτών, ανεξάρτητα με το ό,τι έγινε μεταξύ μας, δεν πήρα την απόφαση να έρθω εδώ για μένα ή ίσως καλύτερα τη πήρα για μένα με γνώμονα το ότι ερχόμουνα και πως ίσως να ερχόσουν κι εσύ εδώ, αλλά με το ίσως αυτό να δείχνει περισσότερο δική μου σιγουριά...Έκανα δηλαδή το βήμα αυτό με το σκεπτικό πως θα έπιανα μια καλή δουλειά, θα ήταν καλά τα λεφτά, θα ήθελες να δοκιμάσεις την εμπειρία και εσύ και θα ήθελες τελικά να έρθεις επάνω μαζί μου. Αυτό ήταν λάθος σκεπτικό. Λάθος και από άλλες απόψεις αλλά και από την άποψη πως δε σκέφτηκα τί θα ήταν καλύτερο για μένα επαγγελματικά και προσωπικά και από άποψη μέλλοντος.
Συνδιασα και μπέρδεψα τις προσωπικές μου επιθυμίες με τις επαγγελματικές μου προσδοκίες. Στην τογιότα όσες φορές και να ερχόμουν, στο ίδιο τμήμα, στην ίδια θέση και με το ίδιο αφεντικό...ξέρεις καλύτερα :-) από όσα σου έχω πει...πάλι δε θα ήταν ο τομέας μου, δε θα είχα ενδιαφέρον.
Σε μια άλλη εταιρεία και αντικείμενο, πιστεύω θα ήταν διαφορετικά. Και η αλήθεια είναι πως μου είχε καρφωθεί η ιδέα να το δοκιμάσω το έξω αλλά χωρίς να το σκέφτομαι κανονικά αλλά σκεφτόμενος πως κάθε δεύτερο μήνα θα είμαι αθήνα. Δεν σκεφτηκα πως πρέπει να κάνω άλλη ζωή εδώ, να μη μιλάω κάθε μέρα 1-2 ώρες, γενικά να ζω εδώ στις Βρυξέλλες και όχι στην Αθήνα. Εγώ ήθελα και αυτό έκανα, να είμαι εδώ να δουλεύω να μιλαμε, να πηγαίνω σπίτι, να πηγαίνω για καφέ, να πηγαίνεις για καφέ, να μιλάμε το βράδυ, να λέμε τα νέα μας και να καληνυχτιζόμαστε σαν να είμαστε δίπλα. Επίσης στο ενδιάμεσο να μιλάω με την οικογένεια μου, με τους φίλους μου, όταν έχουν προβλήματα να μου τα εμπειστεύονται και να τους βρίσκω λύση ή να τους υποστηρίζω, όπως αντίστοιχα κάνουν και αυτοί.... σαν να είμαι εκεί δηλαδή. Να είμαι εκεί, χωρίς τη φυσική μου παρουσία.
Επιπλέον ήθελα να είμαι κάτω να δω τα δικά σου θεατρικά που θα ανεβάζατε, να μπορούσα να κατέβαινα να σε έβλεπα να χορεύεις το περίφημο χορό της κοιλιάς που μάθαινες, να κατέβαινα κάτω να πηγαίναμε ταξίδια, να ανέβαινες πάνω να πηγαίναμε ταξίδια..
είχα μια λάθος αντίληψη μέσα στο μυαλό μου, το οποίο προφανώς μπέρδευε, αυτό που θα ήθελα να κάνω με τη πραγματικότητα, αλλά "πεταγε" τα στοιχεία της πραγματικότητας και έμενε μόνο αυτό που ήθελα να κάνω! Και αυτή την εικονική πραγματικότητα δηλαδή, τη παρομοίαζα με ζωή.
Λάθος αντίληψη και προσγειώνομαι, είμαι στη διαδικασία και η διαδικασία αυτή σιγά σιγά έφτασε στο τέλος της.
Ξέρω τις δυνατότητες μου και πιστεύω σε αυτές και στοχεύω για το καλύτερο πάντα, απλά ίσως δε το είχα σε καλό να το αναφέρω, ήμουν προληπτικός... Χαζομάρες θα πεις και θα έχεις δίκιο, αλλά ... τί να κάνεις, είμαι και λίγο χαζούλης το ξέρεις καλά.
Είμαι και λίγο παιδι, επίσης το ξέρεις καλά.
Από κει και πέρα, κλείσαν πολλά κεφάλαια που ήταν ανοιχτά, οπότε...
Έκλεισε το κεφάλαιο της εμπειρίας του εξωτερικού.
Το κεφάλαιο της Τογιότα.
Το κεφάλαιο το δικό μας. Μεγάλο κεφάλαιο το τελευταίο. Με ανατροπές, εντάσεις, πάθη, στόρυ ενδιαφέρον, όλα... ή τουλάχιστον αρκετά.
Έφυγα για να είμαστε μαζί, παραδόξως. Έφυγα για να ξεκινήσω κάτι χωρίς όμως να θέλω να ξεκινήσω αλλά θέλοντας να κάνω μια παρένθεση, να αποκτήσω μια εμπειρία παραπάνω, πάντως όχι να ξεκινήσω.
Με αυτά και με αυτά που ελπίζω να διαβάσεις, φτάσαμε στο τέλος.
Σου έχω στείλει κάτι σκουλαρίκια. Τα είχες αφήσει σπίτι μου. Δε θα τα έστελνα για άλλο λόγο αλλά επειδή είναι δικά σου, όχι δικό μου δώρο, είναι αυτά που σου αρέσουν πολύ επειδή έχουν τα μαργαριτάρια. Έτσι ίσως αν σου επιτρέπεται μπορεί να τα φορέσεις και στη παράσταση του θεάτρου, το μάιο αν τελικά την ανεβάσετε, στο χορό αν κάνετε κάποιο πρόγραμμα, γενικά με ανθρώπους που σου αρέσει να φοράς πράγματα δικά σου και σε περιστάσεις που εσύ επιλέγεις.
Συγνώμη αν σε κούρασα, εαν το διάβασες, εαν σου έφαγε το χρόνο..και συγνώμη αν δε το διάβασες και τελικά πέταξες το κουτάκι με τα δικά σου σκουλαρίκια, αλλά το τελευταίο δεν..δεν φταίω απόλυτα εγώ, αν το πέταξες...αλλά όλο και κάποιο μερίδιο ευθύνης έχω :-) .
Καλό απόγευμα.
Καλά αποτελέσματα και να είσαι καλά!

Με ειλικρινή και α π ι θ α ν η αγάπη

Ανδρέας

Σάββατο, 19 Απριλίου 2008

Καλή...

Επιτυχία :-)

Παρασκευή, 18 Απριλίου 2008

Πιθανώς...

...έχεις προχωρήσει, πιθανώς νιώθεις πιο καλά πλέον, πιθανώς νιώθεις πιο ελεύθερη, πιθανώς σε κάνει πιο ευτυχισμένη, πιθανώς δεν ήσουν ποτέ ευτυχισμένη μαζί μου, πιθανώς δεν ήσουν ούτε καν ερωτευμένη, πιθανώς ήσουν ενθουσιασμένη, κάποια στιγμή, ίσως δύο..στιγμές.
Εγώ σίγουρα, ξαναγεννήθηκα μέσα στα μάτια σου, είδα με άλλο μάτι ολόκληρη τη ζωή μέσα από τη ψυχή σου, είσαι η πρώτη σκέψη μέσα στο μυαλό μου όταν ξυπνάω και η τελευταία όταν κοιμάμαι. Είσαι η πρωταγωνίστρια στο όνειρο που βλέπω κάθε βράδυ..
είσαι...είσαι...τα πάντα.
Καλημέρα, καλή σου επιτυχία για τις εξετάσεις τη Κυριακή, χρόνια πολλά για τη μητέρα σου, να είσαι καλά και να είσαι ευτυχισμένη, καθώς προχωράς...
Αυτά ήθελα να σου τα έλεγα από κοντά, συνοδευόμενα από μια τεράστια αγκαλιά στην οποία όχι πιθανώς, αλλά σίγουρα .... εμπαινες και..ΚΟΥΡΝΙΑΖΕΣ!!! γιατί ήξερες πόσο σε αγαπάει και πως σε προστατεύει πάντα...

Δευτέρα, 14 Απριλίου 2008

Χαμένες προσδοκίες

Πέρυσι το καλοκαίρι πήγαμε και πήρες, ένα τραπεζάκι ξύλινο μαζί με τις καρέκλες, για το μπαλκόνι, έτσι για να έχεις να κάθεσαι... σου είπα να βάλω κι εγώ κάποια χρήματα για να έχουμε.. μαζί αυτές τις καρέκλες.. όμως ήταν το δικό σου όνειρο.. εγώ ήθελα απλά να συμμετάσχω... αλλά ήταν δικό σου όνειρο να φτιάξεις το σπιτάκι σου ακόμα πιο όμορφο...
Βέβαια ήμουν μαζί σου τότε, οπότε λογικό να ήθελες τότε να περνάς μαζί μου στιγμές εκεί έξω σε αυτές τις καρέκλες.. να τρώς ή να τρώμε μαζί, να κάθεσαι να χαλαρώνεις, ή να χαλαρώνουμε μαζί... όλα να τα κάνεις εσύ, ή μαζί με εμένα μιας και τότε μαζί ήμασταν...
Φυσιολογικό, να θες να κάνεις πράγματα για τον εαυτό σου και να θες και ο σύντροφός σου, τη κάθε περίοδο να συμμετέχει..
Το καλοκαίρι, ήθελες να πας για μπάνιο, μιας και είχαμε σχέση πάλι, ήθελες να πηγαίνεις με εμένα, και μετά ήθελες να πηγαίνεις να χαλαρώνεις, καμιά ταβερνούλα, να τρώς, να ηρεμείς να το φχαριστιέσαι..τί πιο φυσιολογικό. Απλά τότε ήμουν κι εγώ εκεί και ήθελες να πηγαίνουμε μαζί.
Όλα απολύτως φυσιολογικά! Όλα.
Εγώ από την άλλη, από όταν χωρίσαμε πέρυσι, δε σταμάτησα να σε σκέφτομαι, δε σταμάτησα να πονάω, να μου λείπεις,να σε θέλω. Όταν νόμισα πως μπορώ να συνεχίσω αλλά όχι να σε ξεχάσω, όχι να σταματήσω να σε αγαπάω, ξαναεμφανίστηκες...
Άνοιξη, καλοκαίρι, χειμώνας και φθινόπωρο, όλες οι εποχές του χρόνου ξαναεμφανίστηκαν στο ημερολόγιο της καρδιάς μου. Η ίδια η καρδιά που πριν από λίγο διάστημα νόμιζα πως είχε χαθεί, μαζί με έναν έρωτα. Η ίδια καρδιά που είχε ακολουθήσει τη δικιά σου για να την αγαπά και να την ακολουθά σε κάθε της βήμα, είχε επανέλθει στη θέση της στο στήθος μου. Αλλά χτυπούσε ξανά με την σχεδόν την ίδια θέρμη, με το σχεδόν ίδιο πάθος, αλλά...αλλά... πιο δυνατά... πιο ισχυρά, διαφορετικά... πιο ουσιαστικά...
Άρχισα να περνάω όλες μου τις ώρες σκεφτόμενος όλα όσα κάναμε τις προηγούμενες ώρες και όλα όσα θα κάναμε τις επόμενες ώρες... όχι ... μόνο... τις επόμενες ώρες, μέρες, βδομάδες, μήνες, την υπόλοιπη ζωή...
Ναι η ζωή είχε αρχίσει να έχει νόημα, είχε αρχίσει να έχει γεύση... είχε αρχίσει να είναι ... ζωή και πάλι....όχι συμβιβασμός... όχι απλά μια ζωή αλλά ή ζωή μου μαζί σου... η ζωή μας.
Πηγαίναμε για μπάνιο, δεν ήθελα να είναι κανείς άλλος εκεί εκείνη τη στιγμή, ήθελα να πηγαίνω μόνο μαζί σου. Πηγαίναμε για φαγητό στις ταβερνούλες, ήθελα να σε προετοιμάζει, για το τί θα ζήσουμε μαζί από εκεί και πέρα... ήθελα να σου δείχνω ότι αυτή η μεγάλη, η ανεπανάληπτη αγάπη και στοργή και έρωτας που είχαμε μεταξύ μας... Δημιουργούσε σιγά σιγά κάτι το ανεπανάληπτο.. κάτι που ήθελα να χαρείς με κάθε τίμημα. Κάτι που ήθελα να επενδύσεις. Κάτι το οποίο ήθελα να επενδύσουμε.. Μαζί σου, μόνο μαζί σου, ένιωθα έτοιμος, ένιωθα σαν έτοιμος από καιρό...να σε γνωρίσω, να σε ερωτευτώ, να ολοκληρωθώ...
Το κορμί μου περίμενε εσένα για να αρχίσει να αισθάνεται, η καρδιά μου περίμενε εσένα να αρχίσει να χτυπά αληθινά, η ψυχή μου περίμενε εσένα για να δοθεί πραγματικά, το μυαλό μου και όλο μου το είναι ένιωθαν ολόκληρα, με τη δικιά σου παρουσία. ΟΛΟΚΛΗΡΑ.
Κάναμε διακοπές μαζί, κάναμε βόλτες μαζί, για μένα δεν υπήρχε άλλη εναλλακτική. Μόνο μαζί σου θα μπορούσα να τα κάνω όλα αυτά... εσένα θα περίμενα για πάντα, ακόμα και αν δεν ερχόσουνα ποτέ!!!!!, για να τα κάνω όλα αυτά...
Αλλά αυτό ήταν το δικό μου όνειρο, εσένα δεν έγινε ποτέ αληθινά δικό σου, δεν πρόλαβε ίσως... αλλά δεν έγινε.
Τώρα έφυγες...
Και εγώ πρέπει να μάθω να αγαπώ ξανά. Πρέπει να μάθω να πιστεύω πως δεν υπάρχει μόνο μία αγάπη, μόνο ένας έρωτας, πως όλα είναι ανακυκλώσιμα και επαναχρησιμοποιούμενα... ΌΛΑ...;
Δεν ...εε...ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΑΜΩΤΟ......... αλλά δε μπορώ να κάνω κάτι.
Έκανα ακόμα και αυτή την αλλαγή στη ζωή μου και ήρθα στο εξωτερικό προσπαθώντας να κάνω ένα όνειρο πραγματικότητα. Να είμαστε μαζί...παράδοξο ε? Κι όμως, έλεγα, θα έχω μια καλή δουλειά, θα είναι υπερήφανη για μένα, θα έχω αρκετά λεφτά και θα έρθει να κάνουμε τη ζωή μας...ΜΑΣ....
Αλλά ήταν δικό μου και αυτό το όνειρο, δεν είχες προλάβει να ονειρευτείς εσύ κάτι τέτοιο. Δεν είχε προλάβει να γίνει και δικό σου όνειρο. Για οποιοδήποτε λόγο.. Ίσως γιατί κατά κύριο λόγο έφταιγα εγώ.. ίσως γιατί πολύ απλά για σένα δεν ήμουν εγώ... αυτός.. το έτερο ήμισυ. Ήμουν ο ζουζούφος, ήμουν ο Ρίκος, ήμουν πολλά αλλά όχι η αγάπη σου, όχι ο έρωτας σου, όχι....ο Ανδρέας σου, ήμουν ο Ανδρέας σου δηλαδή, αλλά ξέρεις, δεν με είχες δικό σου, με δική σου θέληση...δεν...δεν μπορώ να το εξηγήσω περισσότερο και καλύτερα...συγνώμη..
Μετά όμως ήσουν ευτυχισμένη στη νέα σου δουλειά, δε θα έφευγες. Τώρα έφυγες από τη δική μου ζωή...
Οπότε το όνειρο μου στο εξωτερικό δεν υπάρχει πια. Οπότε ήρθε η ώρα να επιστρέψω. Και να προσπαθήσω να ζήσω μια παραίσθηση ξανά.. Πάλι από την αρχή. Να ρωτάνε όλοι, είσαι καλά...και να απαντάω καταφατικά αλλά έτσι ώστε να μη ρωτάνε ξανά για επιβεβαίωση επειδή δε με πιστεύουν, έτσι που να καταλαβαίνουν πως έχω....πολύ μεγάλο πόνο μέσα μου... πάρα πολύ μεγάλο, που κανείς δε θέλει να ανακατευτεί και κανείς δε θέλει ή καλύτερα δε μπορεί να απαλύνει... οπότε μιας και λες είμαι καλά..το αφήνουν εκεί και λένε: «ο χρόνος θα κάνει τη δουλειά του»...θα τη κάνει... θα καλύψει το κενό με χώμα...αλλά το κενό θα συνεχίσει να υπάρχει...θα συνεχίσει...
Κι εσύ δε θα ξανατηλεφωνήσεις το Πάσχα να μου ευχηθείς. Δε θα με ξαναπάρεις στις 5.30 το πρωί να μου ευχηθείς για τα γενέθλιά μου, δε θα .........δεν...δεν...
Θα βρείς κάποιον άλλο να σου πραγματοποιήσει τα όνειρα σου, και θα θες ΕΚΕΙΝΟΣ και μονο εκείνος να σου τα πραγματοποιήσει.. όπως ήθελά εγώ για εσένα...
Φοουουουουουουουουουουουυοουουουυοουουου.....................................................

Πέμπτη, 10 Απριλίου 2008

Μ'ακούς....

Σε αγαπάω με ακούς?
Σε αγαπάαααααααωωω με ακούς???????
δεν έχει τίποτα νόημα....τίποτα...
θέλω να είσαι καλά όμως και όπως μου λες δεν ήσουν μαζί μου....εγώ γιατί δεν έχω υπάρξει ποτέ πιο ευτυχισμένος όμως στη δικιά μου...γίνεται δύο άνθρωποι να έχουν ζήσει τόσα πολλά αλλά να τα έχουν βιώσει τόσο διαφορετικά?
πώς γίνεται να πιστεύω πως με αγάπησες αλλά να σε έχω χάσει? να έχεις φύγει....
Σε αγαπάω με ακούς???????????..........

Δευτέρα, 7 Απριλίου 2008

Όλα αυτά που μισούσες..

Σε αγάπησα...με όλα αυτά που μισούσες..
Με όλα τα χαρακτηριστικά με τα οποία μέθυσες, με αυτά ακριβώς με μίσησες τελικά, και σου κατέστρεψα, ή καταστρέψαμε όλα όσα είχαμε μεταξύ μας. Και μη γελιέσαι, θα έχεις πολύ καλύτερες σχέσεις, έτσι ακριβώς όπως τις θες..να σου δίνουν ακριβώς ό,τι ζητάς και ακόμα περισσότερα!
Αλλά σε αυτή τη σχέση, ελπίζω κάποια στιγμή να δεχτείς και να παραδεχτείς αυτό που μου είπες μια μέρα, που πλησιάζαμε στο τέλος!..." ΑΠΟ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΑΛΛΟ ΤΙΠΟΤΑ..ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ ΚΑΙ ΑΥΤΑ..." αυτό είχες πει.

Παρασκευή, 4 Απριλίου 2008

Ακόμα μία φορα...και δύο και...και..δε θα 'ταν αρκετές...

Και τί δε θα έδινα για ακόμα μία ευκαιρία...
Ακόμα μία στιγμή...
Ακόμα ένα φιλί..
Ακόμα ένα άγγιγμα...
Ακόμα ένα βλέμμα...
Ακόμα μία ευκαιρία...
Έφτασα τόσο κοντά στο παράδεισό μαζί σου, που θα ήμουν διατεθιμένος να πουλήσω και τη ψυχή μου για να είμαστε πάλι μαζί. Οξύμορο.. εσύ έλεγες πως σου έκανα τη ζωή κόλαση...
Δε ξέρω αν με σκέφτεσαι ή αν σου λείπω, εύχομαι όχι, για να μη περνάς ό,τι περνάω εγώ. Να μη πονάς τόσο πολύ.. Να μην έχει σταματήσει η ζωή σου όπως έχουν σταματήσει τα πάντα εδώ...εκεί...παντού...γύρω μου.
Νιώθω ένα βάρος στη καρδιά, όχι όχι στο μυαλό, όχι μάλλον είναι στους ώμους, ...
Είναι στη ψυχή μου... το βάρος. Σε έχασε κι έχασε το στήριγμά της..και τώρα όλος ο κόσμος είναι επάνω της...και είναι βαρής για μια ψυχή...πολύ βαρής για να μπορεί να τον αντέξει πλέον μόνη της. Δεν θέλει μάλλον να συμμετέχει καθόλου...έχει χάσει κάθε ενδιαφέρον!...
Αν μπορούσα μόνο...αχ και μόνο αν μπορούσα...

Πέμπτη, 3 Απριλίου 2008

Μια ευχή

Αγαπημένη μου Κλειούλα,

ΕΥΧΟΜΑΙ:
Να βρείς κάποιον που να σε αγαπάει όσο εγώ,
αλλά να στο εκφράζει και να στο δείχνει, έτσι ακριβώς όπως το θες εσύ.

Να είσαι καλά πουλάκι μου!