Παρασκευή, 4 Απριλίου 2008

Ακόμα μία φορα...και δύο και...και..δε θα 'ταν αρκετές...

Και τί δε θα έδινα για ακόμα μία ευκαιρία...
Ακόμα μία στιγμή...
Ακόμα ένα φιλί..
Ακόμα ένα άγγιγμα...
Ακόμα ένα βλέμμα...
Ακόμα μία ευκαιρία...
Έφτασα τόσο κοντά στο παράδεισό μαζί σου, που θα ήμουν διατεθιμένος να πουλήσω και τη ψυχή μου για να είμαστε πάλι μαζί. Οξύμορο.. εσύ έλεγες πως σου έκανα τη ζωή κόλαση...
Δε ξέρω αν με σκέφτεσαι ή αν σου λείπω, εύχομαι όχι, για να μη περνάς ό,τι περνάω εγώ. Να μη πονάς τόσο πολύ.. Να μην έχει σταματήσει η ζωή σου όπως έχουν σταματήσει τα πάντα εδώ...εκεί...παντού...γύρω μου.
Νιώθω ένα βάρος στη καρδιά, όχι όχι στο μυαλό, όχι μάλλον είναι στους ώμους, ...
Είναι στη ψυχή μου... το βάρος. Σε έχασε κι έχασε το στήριγμά της..και τώρα όλος ο κόσμος είναι επάνω της...και είναι βαρής για μια ψυχή...πολύ βαρής για να μπορεί να τον αντέξει πλέον μόνη της. Δεν θέλει μάλλον να συμμετέχει καθόλου...έχει χάσει κάθε ενδιαφέρον!...
Αν μπορούσα μόνο...αχ και μόνο αν μπορούσα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου