Δευτέρα, 14 Απριλίου 2008

Χαμένες προσδοκίες

Πέρυσι το καλοκαίρι πήγαμε και πήρες, ένα τραπεζάκι ξύλινο μαζί με τις καρέκλες, για το μπαλκόνι, έτσι για να έχεις να κάθεσαι... σου είπα να βάλω κι εγώ κάποια χρήματα για να έχουμε.. μαζί αυτές τις καρέκλες.. όμως ήταν το δικό σου όνειρο.. εγώ ήθελα απλά να συμμετάσχω... αλλά ήταν δικό σου όνειρο να φτιάξεις το σπιτάκι σου ακόμα πιο όμορφο...
Βέβαια ήμουν μαζί σου τότε, οπότε λογικό να ήθελες τότε να περνάς μαζί μου στιγμές εκεί έξω σε αυτές τις καρέκλες.. να τρώς ή να τρώμε μαζί, να κάθεσαι να χαλαρώνεις, ή να χαλαρώνουμε μαζί... όλα να τα κάνεις εσύ, ή μαζί με εμένα μιας και τότε μαζί ήμασταν...
Φυσιολογικό, να θες να κάνεις πράγματα για τον εαυτό σου και να θες και ο σύντροφός σου, τη κάθε περίοδο να συμμετέχει..
Το καλοκαίρι, ήθελες να πας για μπάνιο, μιας και είχαμε σχέση πάλι, ήθελες να πηγαίνεις με εμένα, και μετά ήθελες να πηγαίνεις να χαλαρώνεις, καμιά ταβερνούλα, να τρώς, να ηρεμείς να το φχαριστιέσαι..τί πιο φυσιολογικό. Απλά τότε ήμουν κι εγώ εκεί και ήθελες να πηγαίνουμε μαζί.
Όλα απολύτως φυσιολογικά! Όλα.
Εγώ από την άλλη, από όταν χωρίσαμε πέρυσι, δε σταμάτησα να σε σκέφτομαι, δε σταμάτησα να πονάω, να μου λείπεις,να σε θέλω. Όταν νόμισα πως μπορώ να συνεχίσω αλλά όχι να σε ξεχάσω, όχι να σταματήσω να σε αγαπάω, ξαναεμφανίστηκες...
Άνοιξη, καλοκαίρι, χειμώνας και φθινόπωρο, όλες οι εποχές του χρόνου ξαναεμφανίστηκαν στο ημερολόγιο της καρδιάς μου. Η ίδια η καρδιά που πριν από λίγο διάστημα νόμιζα πως είχε χαθεί, μαζί με έναν έρωτα. Η ίδια καρδιά που είχε ακολουθήσει τη δικιά σου για να την αγαπά και να την ακολουθά σε κάθε της βήμα, είχε επανέλθει στη θέση της στο στήθος μου. Αλλά χτυπούσε ξανά με την σχεδόν την ίδια θέρμη, με το σχεδόν ίδιο πάθος, αλλά...αλλά... πιο δυνατά... πιο ισχυρά, διαφορετικά... πιο ουσιαστικά...
Άρχισα να περνάω όλες μου τις ώρες σκεφτόμενος όλα όσα κάναμε τις προηγούμενες ώρες και όλα όσα θα κάναμε τις επόμενες ώρες... όχι ... μόνο... τις επόμενες ώρες, μέρες, βδομάδες, μήνες, την υπόλοιπη ζωή...
Ναι η ζωή είχε αρχίσει να έχει νόημα, είχε αρχίσει να έχει γεύση... είχε αρχίσει να είναι ... ζωή και πάλι....όχι συμβιβασμός... όχι απλά μια ζωή αλλά ή ζωή μου μαζί σου... η ζωή μας.
Πηγαίναμε για μπάνιο, δεν ήθελα να είναι κανείς άλλος εκεί εκείνη τη στιγμή, ήθελα να πηγαίνω μόνο μαζί σου. Πηγαίναμε για φαγητό στις ταβερνούλες, ήθελα να σε προετοιμάζει, για το τί θα ζήσουμε μαζί από εκεί και πέρα... ήθελα να σου δείχνω ότι αυτή η μεγάλη, η ανεπανάληπτη αγάπη και στοργή και έρωτας που είχαμε μεταξύ μας... Δημιουργούσε σιγά σιγά κάτι το ανεπανάληπτο.. κάτι που ήθελα να χαρείς με κάθε τίμημα. Κάτι που ήθελα να επενδύσεις. Κάτι το οποίο ήθελα να επενδύσουμε.. Μαζί σου, μόνο μαζί σου, ένιωθα έτοιμος, ένιωθα σαν έτοιμος από καιρό...να σε γνωρίσω, να σε ερωτευτώ, να ολοκληρωθώ...
Το κορμί μου περίμενε εσένα για να αρχίσει να αισθάνεται, η καρδιά μου περίμενε εσένα να αρχίσει να χτυπά αληθινά, η ψυχή μου περίμενε εσένα για να δοθεί πραγματικά, το μυαλό μου και όλο μου το είναι ένιωθαν ολόκληρα, με τη δικιά σου παρουσία. ΟΛΟΚΛΗΡΑ.
Κάναμε διακοπές μαζί, κάναμε βόλτες μαζί, για μένα δεν υπήρχε άλλη εναλλακτική. Μόνο μαζί σου θα μπορούσα να τα κάνω όλα αυτά... εσένα θα περίμενα για πάντα, ακόμα και αν δεν ερχόσουνα ποτέ!!!!!, για να τα κάνω όλα αυτά...
Αλλά αυτό ήταν το δικό μου όνειρο, εσένα δεν έγινε ποτέ αληθινά δικό σου, δεν πρόλαβε ίσως... αλλά δεν έγινε.
Τώρα έφυγες...
Και εγώ πρέπει να μάθω να αγαπώ ξανά. Πρέπει να μάθω να πιστεύω πως δεν υπάρχει μόνο μία αγάπη, μόνο ένας έρωτας, πως όλα είναι ανακυκλώσιμα και επαναχρησιμοποιούμενα... ΌΛΑ...;
Δεν ...εε...ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΑΜΩΤΟ......... αλλά δε μπορώ να κάνω κάτι.
Έκανα ακόμα και αυτή την αλλαγή στη ζωή μου και ήρθα στο εξωτερικό προσπαθώντας να κάνω ένα όνειρο πραγματικότητα. Να είμαστε μαζί...παράδοξο ε? Κι όμως, έλεγα, θα έχω μια καλή δουλειά, θα είναι υπερήφανη για μένα, θα έχω αρκετά λεφτά και θα έρθει να κάνουμε τη ζωή μας...ΜΑΣ....
Αλλά ήταν δικό μου και αυτό το όνειρο, δεν είχες προλάβει να ονειρευτείς εσύ κάτι τέτοιο. Δεν είχε προλάβει να γίνει και δικό σου όνειρο. Για οποιοδήποτε λόγο.. Ίσως γιατί κατά κύριο λόγο έφταιγα εγώ.. ίσως γιατί πολύ απλά για σένα δεν ήμουν εγώ... αυτός.. το έτερο ήμισυ. Ήμουν ο ζουζούφος, ήμουν ο Ρίκος, ήμουν πολλά αλλά όχι η αγάπη σου, όχι ο έρωτας σου, όχι....ο Ανδρέας σου, ήμουν ο Ανδρέας σου δηλαδή, αλλά ξέρεις, δεν με είχες δικό σου, με δική σου θέληση...δεν...δεν μπορώ να το εξηγήσω περισσότερο και καλύτερα...συγνώμη..
Μετά όμως ήσουν ευτυχισμένη στη νέα σου δουλειά, δε θα έφευγες. Τώρα έφυγες από τη δική μου ζωή...
Οπότε το όνειρο μου στο εξωτερικό δεν υπάρχει πια. Οπότε ήρθε η ώρα να επιστρέψω. Και να προσπαθήσω να ζήσω μια παραίσθηση ξανά.. Πάλι από την αρχή. Να ρωτάνε όλοι, είσαι καλά...και να απαντάω καταφατικά αλλά έτσι ώστε να μη ρωτάνε ξανά για επιβεβαίωση επειδή δε με πιστεύουν, έτσι που να καταλαβαίνουν πως έχω....πολύ μεγάλο πόνο μέσα μου... πάρα πολύ μεγάλο, που κανείς δε θέλει να ανακατευτεί και κανείς δε θέλει ή καλύτερα δε μπορεί να απαλύνει... οπότε μιας και λες είμαι καλά..το αφήνουν εκεί και λένε: «ο χρόνος θα κάνει τη δουλειά του»...θα τη κάνει... θα καλύψει το κενό με χώμα...αλλά το κενό θα συνεχίσει να υπάρχει...θα συνεχίσει...
Κι εσύ δε θα ξανατηλεφωνήσεις το Πάσχα να μου ευχηθείς. Δε θα με ξαναπάρεις στις 5.30 το πρωί να μου ευχηθείς για τα γενέθλιά μου, δε θα .........δεν...δεν...
Θα βρείς κάποιον άλλο να σου πραγματοποιήσει τα όνειρα σου, και θα θες ΕΚΕΙΝΟΣ και μονο εκείνος να σου τα πραγματοποιήσει.. όπως ήθελά εγώ για εσένα...
Φοουουουουουουουουουουουυοουουουυοουουου.....................................................

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου