Τετάρτη, 30 Απριλίου 2008

Μηνυμα

Η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει...ναι υπάρχει ακόμα, αλλά χτυπάει μόνο με ό,τι έχει να κάνει με εσένα...
Τα γράμματα σχημάτιζαν το όνομά σου...Δεν κοίταξα αμέσως, δεν είδα το περιεχόμενο του μηνύματος...
δεν μπορούσα βασικά να κοιτάξω...έτρεμα...πήγα στη κουζίνα, γύρισα, το όνομα και το μήνυμα ακόμα εκεί...
το άνοιξα...μια ευχή..τυπική, αλλά από εσένα...μου απάντησες..ναι μου απάντησες...και το όνομα σου έκανε για μια στιγμή τη ζωή πιο ενδιαφέρουσα.Έκανε τη καρδιά να χτυπά...με έκανε να τα .. χάσω...
Να θυμηθώ πως είμαι ανθρώπινος, πως αγάπησα και αγαπώ ακόμα...εσένα. Πως είναι δύσκολο να ξεχάσω...να σε ξεχάσω...γμτ δε ξεχνιέσαι, σε αγάπησα, πρέπει να ξεριζώσω τη καρδιά μου...και αυτή δε ξεριζώνεται, απλά σταματά να χτυπά...και περιμένει, χωρίς να έχει νόημα η αναμονή, αλλά περιμένει...χωρίς να θέλει να συνεχίσει...δε θέλει..
Αλλά ξέρω πως δεν υπάρχει επιστροφή...πρέπει να μάθει να χτυπάει κάποια στιγμή...δε μπορεί...πρέπει...δε μπορεί...πρέπει...
Είναι νεκρή και μόνο εσύ θα την ανάσταινες...Δεν μπορεί!
Και ήταν τόσο εύκολο να κόψω τη πιθανότητα να ξαναστείλεις...μήνυμα.
"....σε αγαπάω ακόμα, δεν έχεις πάψει λεπτό να με ξυπνάς να με κοιμίζεις, να με αγκαλιάζεις..." στις αναμνήσεις, στο μυαλό, στη καρδιά...στις αισθήσεις...
αυτά τα λόγια ήταν αρκετά για να μη μου στείλεις ποτέ ξανά...
η καρδιά ήλπιζε, να γράψεις πίσω, να πάρεις τηλέφωνο, να χαμογελάσεις και να πεις...."κι εγω σε αγαπώ" και να τέλειωνε το κακό όνειρο, αλλά η απάντησή σου ηταν υπενθύμιση πως δεν είναι όνειρο...
δεν είναι....δεν έχω λόγια...ο χρόνος έχει σταματήσει, οπότε δεν είναι πραγματικότητα, δεν είναι όνειρο, δεν...είναι ένα τίποτα...δεν είσαι εσύ εδώ και όλα είναι ένα...τίποτα...δεν υπάρχουν....
Σε αγαπάω ακόμα Κλειώ...δεν περνάει ρε γμτ...αυτή τη φορά η ζημιά ήταν μεγαλύτερη από τη προηγούμενη, αυτή τη φορά κατάφερα να σε αγαπήσω ακόμα περισσότερο και τώρα να πονάω ακόμα....περισσότερο...μάλλον από τον πολύ πόνο, δε νιώθω τίποτα πια...ΤΙΠΟΤΑ
Σε αγαπάω
Να είσαι καλά!
Να είσαι καλά με ακούς, με όποιον και όπου....
πονάω αλλά δε το νιώθω....δε λέω μην ανησυχείς αλλά μη ρωτήσεις...
έτσι κι αλλιώς εδώ εγώ τα γράφω εγώ τα διαβάζω, μήπως και ... μπορέσω να τα πονέσω και να περάσει...
δεν τα νιώθω όμως πια...
ασυνάρτητα λόγια θα πεις...
δυο λέξεις τότε...
Σε αγαπάω

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου