Τρίτη, 22 Απριλίου 2008

email

Το πρώτο μέιλ με αυτή την υπογραφή το έστειλα σε εσένα, οπότε ήθελα να κλείσω αυτή την μικρή παρένθεση με εσένα σαν παραλήπτρια του μέιλ αυτού. Έφτασε λοιπόν και για μένα η τελευταία μου μέρα σε αυτή την εταιρεία. Η εμπειρία ήταν θετική, παρόλο που ήταν σύντομη. Βίωσα κάποια πράγματα, πήρα κάποια μικρή γεύση από τη ζωή "μόνος" μου και από δουλειά. Το μόνος μου είναι μέσα σε εισαγωγικά μιας και ουσιαστικά δεν ήμουν μόνος καθώς είχαμε κι εμείς καθημερινή επικοινωνία και εγώ δεν έκοβα εύκολα τους δεσμούς μου με το "σπίτι" και το περιβάλλον μου εν γένει, και μόνος μέσα σε εισαγωγικά καθώς κι εδώ κατάφερα να γνωρίσω ενδιαφέροντα άτομα, άλλα για παρέα και άλλα απλώς ενδιαφέροντα, ξέρεις πως το εννοώ νομίζω. :-)
Από κει και πέρα έκανα προφανώς και κάποια λάθη πολύ σημαντικά τα οποία είχαν αποτελέσματα στη ζωή τη προσωπική αλλά και την επαγγελματική μου.
Το μεγαλύτερο εξ αυτών, ανεξάρτητα με το ό,τι έγινε μεταξύ μας, δεν πήρα την απόφαση να έρθω εδώ για μένα ή ίσως καλύτερα τη πήρα για μένα με γνώμονα το ότι ερχόμουνα και πως ίσως να ερχόσουν κι εσύ εδώ, αλλά με το ίσως αυτό να δείχνει περισσότερο δική μου σιγουριά...Έκανα δηλαδή το βήμα αυτό με το σκεπτικό πως θα έπιανα μια καλή δουλειά, θα ήταν καλά τα λεφτά, θα ήθελες να δοκιμάσεις την εμπειρία και εσύ και θα ήθελες τελικά να έρθεις επάνω μαζί μου. Αυτό ήταν λάθος σκεπτικό. Λάθος και από άλλες απόψεις αλλά και από την άποψη πως δε σκέφτηκα τί θα ήταν καλύτερο για μένα επαγγελματικά και προσωπικά και από άποψη μέλλοντος.
Συνδιασα και μπέρδεψα τις προσωπικές μου επιθυμίες με τις επαγγελματικές μου προσδοκίες. Στην τογιότα όσες φορές και να ερχόμουν, στο ίδιο τμήμα, στην ίδια θέση και με το ίδιο αφεντικό...ξέρεις καλύτερα :-) από όσα σου έχω πει...πάλι δε θα ήταν ο τομέας μου, δε θα είχα ενδιαφέρον.
Σε μια άλλη εταιρεία και αντικείμενο, πιστεύω θα ήταν διαφορετικά. Και η αλήθεια είναι πως μου είχε καρφωθεί η ιδέα να το δοκιμάσω το έξω αλλά χωρίς να το σκέφτομαι κανονικά αλλά σκεφτόμενος πως κάθε δεύτερο μήνα θα είμαι αθήνα. Δεν σκεφτηκα πως πρέπει να κάνω άλλη ζωή εδώ, να μη μιλάω κάθε μέρα 1-2 ώρες, γενικά να ζω εδώ στις Βρυξέλλες και όχι στην Αθήνα. Εγώ ήθελα και αυτό έκανα, να είμαι εδώ να δουλεύω να μιλαμε, να πηγαίνω σπίτι, να πηγαίνω για καφέ, να πηγαίνεις για καφέ, να μιλάμε το βράδυ, να λέμε τα νέα μας και να καληνυχτιζόμαστε σαν να είμαστε δίπλα. Επίσης στο ενδιάμεσο να μιλάω με την οικογένεια μου, με τους φίλους μου, όταν έχουν προβλήματα να μου τα εμπειστεύονται και να τους βρίσκω λύση ή να τους υποστηρίζω, όπως αντίστοιχα κάνουν και αυτοί.... σαν να είμαι εκεί δηλαδή. Να είμαι εκεί, χωρίς τη φυσική μου παρουσία.
Επιπλέον ήθελα να είμαι κάτω να δω τα δικά σου θεατρικά που θα ανεβάζατε, να μπορούσα να κατέβαινα να σε έβλεπα να χορεύεις το περίφημο χορό της κοιλιάς που μάθαινες, να κατέβαινα κάτω να πηγαίναμε ταξίδια, να ανέβαινες πάνω να πηγαίναμε ταξίδια..
είχα μια λάθος αντίληψη μέσα στο μυαλό μου, το οποίο προφανώς μπέρδευε, αυτό που θα ήθελα να κάνω με τη πραγματικότητα, αλλά "πεταγε" τα στοιχεία της πραγματικότητας και έμενε μόνο αυτό που ήθελα να κάνω! Και αυτή την εικονική πραγματικότητα δηλαδή, τη παρομοίαζα με ζωή.
Λάθος αντίληψη και προσγειώνομαι, είμαι στη διαδικασία και η διαδικασία αυτή σιγά σιγά έφτασε στο τέλος της.
Ξέρω τις δυνατότητες μου και πιστεύω σε αυτές και στοχεύω για το καλύτερο πάντα, απλά ίσως δε το είχα σε καλό να το αναφέρω, ήμουν προληπτικός... Χαζομάρες θα πεις και θα έχεις δίκιο, αλλά ... τί να κάνεις, είμαι και λίγο χαζούλης το ξέρεις καλά.
Είμαι και λίγο παιδι, επίσης το ξέρεις καλά.
Από κει και πέρα, κλείσαν πολλά κεφάλαια που ήταν ανοιχτά, οπότε...
Έκλεισε το κεφάλαιο της εμπειρίας του εξωτερικού.
Το κεφάλαιο της Τογιότα.
Το κεφάλαιο το δικό μας. Μεγάλο κεφάλαιο το τελευταίο. Με ανατροπές, εντάσεις, πάθη, στόρυ ενδιαφέρον, όλα... ή τουλάχιστον αρκετά.
Έφυγα για να είμαστε μαζί, παραδόξως. Έφυγα για να ξεκινήσω κάτι χωρίς όμως να θέλω να ξεκινήσω αλλά θέλοντας να κάνω μια παρένθεση, να αποκτήσω μια εμπειρία παραπάνω, πάντως όχι να ξεκινήσω.
Με αυτά και με αυτά που ελπίζω να διαβάσεις, φτάσαμε στο τέλος.
Σου έχω στείλει κάτι σκουλαρίκια. Τα είχες αφήσει σπίτι μου. Δε θα τα έστελνα για άλλο λόγο αλλά επειδή είναι δικά σου, όχι δικό μου δώρο, είναι αυτά που σου αρέσουν πολύ επειδή έχουν τα μαργαριτάρια. Έτσι ίσως αν σου επιτρέπεται μπορεί να τα φορέσεις και στη παράσταση του θεάτρου, το μάιο αν τελικά την ανεβάσετε, στο χορό αν κάνετε κάποιο πρόγραμμα, γενικά με ανθρώπους που σου αρέσει να φοράς πράγματα δικά σου και σε περιστάσεις που εσύ επιλέγεις.
Συγνώμη αν σε κούρασα, εαν το διάβασες, εαν σου έφαγε το χρόνο..και συγνώμη αν δε το διάβασες και τελικά πέταξες το κουτάκι με τα δικά σου σκουλαρίκια, αλλά το τελευταίο δεν..δεν φταίω απόλυτα εγώ, αν το πέταξες...αλλά όλο και κάποιο μερίδιο ευθύνης έχω :-) .
Καλό απόγευμα.
Καλά αποτελέσματα και να είσαι καλά!

Με ειλικρινή και α π ι θ α ν η αγάπη

Ανδρέας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου