Τετάρτη, 7 Μαΐου 2008

Τετάρτη 7 Μαΐου

Τις τελευταίες μέρες έχει βαρύνει λίγο η ατμόσφαιρα. Οι αναμνήσεις δε με αφήνουν σε ησυχία.
Τη Δευτέρα ειδικά έψαχνα εναγωνίως να τη βρω...Είχα αφήσει ανοιχτά, skype, msn, yahoo, gmail, τα πάντα.. αλλά φυσικά το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο, βασικά δεν υπήρχε αποτέλεσμα, δεν ακουγόταν κιχ. Το βράδυ που είδα τον Νίκο, δεν μπόρεσα και του το είπα..." φίλε δε μπορώ να σας ακολουθήσω, δε... δε μπορώ να προχωρήσω...μου είναι πολύ επίπονο...είναι η τιμωρία μου, να μη φεύγει από το μυαλό μου, να μην έχει φύγει ούτε ένα λεπτό... Δε μπορώ να συνεχίσω, να υποκρίνομαι πως ζω, πως θέλω να ξεχάσω, να προχωρήσω, να παίξω, να φλερτάρω, να βγω... Γιατί ρε φίλε βγαίνω και σκέφτομαι να την είχα εκεί δίπλα μου, ή γιατί δε πρόλαβα να την πάω κι εγώ εκεί...
Γιατί έφυγα, γιατί ..έφυγε. Όλα τα γιατί...
Αλλά και μέσα όταν κάθομαι ρε φίλε, δε γίνεται τίποτα.. Την σκέφτομαι να είναι στη δουλειά, κοιτάω το ρολόι όταν πάει 5 η ώρα, τσεκάρω τον ΑΣΕΠ κάθε μέρα αν βγήκαν τα αποτελέσματα από τις εξετάσεις για την ΥΠΑ...και σκέφτομαι, φαντάζομαι, πώς θα ήταν να την έπαιρνα όλο χαρά, να με έπαιρνε εκείνη και να μου λεγε, όλα πήγαν καλά! Υπέροχα...τα πήγα τέλεια...και όλα,...σαν από θαύμα να ήταν μια χαρά...να πήγαινα το βράδυ σπίτι της να το γιορτάζαμε! Να κάναμε μια μεγάλη βόλτα γύρω από την Ακρόπολη, να της έκανα το τραπέζι, να της έπαιρνα τα δωράκια της, να την έσφιγγα στην αγκαλιά μου, να ένιωθα το κεφάλι της να ακουμπάει στον ώμο μου, και να μου έλεγε....έχω όσα θα ήθελα πια! η εικόνα είναι ολοκληρωμένη...., αυτά σκέφτομαι ρε φίλε"
Και ο φίλος μου απάντησε: " Φίλε Ανδρέα κι εγώ και ο Θανάσης, είμαστε σε μια φάση που θέλουμε να προχωρήσουμε, θέλουμε να ζήσουμε...και θέλω να συμμετέχεις κι εσύ...αλλά δε μπορώ χαμένα σκηνικά, δε μπορώ..θέλω να με καταλάβεις...θέλω να ζήσω και θέλω να γίνω ευτυχισμένος...,.και θέλω να είσαι κι εσύ μαζί...αν όχι τώρα, όποτε μπορέσεις, αλλά εμείς το έχουμε αποφασίσει, δε θα αφήσουμε, μαγαζί για μαγαζί!"
Φίλε εγώ δε μπορώ να σας κρατήσω πίσω η απάντησή μου....Γιατί τώρα είμαι διαρκώς πίσω, στο παρελθόν...και στο επιλεκτικό παρελθόν. Σκέφτομαι μόνο τα καλά όπως θα έλεγε και αυτή...και δε βλέπω τα τόσα άσχημα που μπορούσε να δει η ίδια.
....
Οπότε έχω αρχίσει γυμναστήριο, πάω κάνω τις ασκήσεις μου, και όταν τις κάνω σκέφτομαι εκείνη.
Πάω και περπατάω, κάνω γύρους στη Νέα Σμύρνη, πάω μέχρι Παλιό Φάληρο. Περπατάω στα στενά, στα παρκάκια. Περπατάω...και σκέφτομαι τί να κάνει...πώς θα ήταν να είναι δίπλα και να βολτάρουμε μαζί...να μας χτυπάει το αεράκι, το ανοιξιάτικο...και όταν κουραζόμαστε να βρίσκουμε ένα γλυκό μέρος, να σταματάγαμε για μία κρεπούλα, μία σοκολάτα κρύα...Βλέπω ταβερνούλες, μικρά καφέ, μέρη που θα ήθελα να την πάω..
Ξεκίνησα και το γιόγκα, και πάλι έχω την εικόνα της στο μυαλό μου να κάνει και αυτή όπως πριν από 2-3 χρόνια όταν όλα ξεκίνησαν... Σκέφτομαι πόσα πράγματα δε δοκιμάσαμε μαζί...πόσο ολοκληρος ένιωθα αλλά και πόσα πολλά μας είχαν μείνει να κάνουμε, να νιώσουμε, να...είμαστε μαζί.
"Κλείνω τα μάτια να σε δω, μα φεύγεις σα σκιά στου χρόνου την απέραντη οθόνη...σαν θάνατος ο χωρισμός σκοτώνει....
λίγο ακόμα, τί να πώ, τ'όνομά σου μια φορά να ξαναπώ....η ζωή μου στο δικό σου το σκοπό...ναναναναναααααααααααααανανανανανανααααααααααααααααααααα...." Κάποιοι σκόρπιοι στίχοι από το Τί να πώ, του Μαχαιρίτσα με συντροφεύουν αυτή τη στιγμή...
Θέλω να ξεκινήσω και τα μαθήματα για τη μηχανή πλέον...ξέρω πως πια δε θα γυρίσεις, πια δε θα θες να ανέβεις, αλλά ακόμα κι εκεί σκέφτομαι, αν ποτέ γυρνούσε, αν με έβλεπε, αν με πετύχαινε κάπου, να μην την απογοητεύσω... να με δεί όπως θα ήθελε να με δει όταν με είχε...
για που το ' βαλες καρδιά μου, μ'ανοιχτά πανιά...λέει ο Ορφέας...
Αλλά απάντηση δε παίρνει ούτε αυτός..ούτε εγώ...
Πήγα και στο Bar Tessera σήμερα...Είχαμε κάνει μια μάζωξη εκεί...με τον Τάσο, τη Νατάσσα, τον Νίκο...η Κλειώ κι εγώ... για τη γιορτή της..για...εσένα ναι για εσένα..
Ήταν και ένα ζευγάρι και καθόταν σε ένα τραπεζάκι, και..κοιτάζονταν και τα μάτια σπινθηροβολούσαν, πέταγαν φωτιές, έλιωναν...σαν να μην υπήρχε κανείς στο μαγαζί...σαν να ήταν μόνοι τους...σαν όλος ο χώρος να γυρνούσε γύρω από αυτό το ζευγάρι...ακουμπούσε η κοπέλα στον ώμο του, δε ζήλεψα...αλλά το έχω ζήσει αυτό....μου έλειψες..μου λείψαμε εμείς..γιατί στις καλές μας στιγμές...έτσι είμαστε. Αλλά είπαμε, είναι λίγες, ήταν λίγες ή τουλάχιστο όχι αρκετές για να μείνουμε μαζί....όχι..αρκετές.
"να με προσέχεις, γιατί έχω πέσει χαμηλά, έχω πέσει χαμηλά, μάτια μου γλυκά να με προσέχεις, να με αντέχεις...." λέει ο Πορτοκάλογλου, μαζί τον είχαμε ακούσει...θυμάσαι?
θυμάσαι δε θυμάσαι τί αξία έχουν τώρα οι αναμνήσεις...
για μένα πολύ μεγάλη...ανεκτίμητη...
όχι όπως εσύ...εσύ είσαι...μοναδική, αξέχαστη, ανεκτίμητη...ανεκτίμητη είναι μικρή λέξη, ασήμαντη για να τη πω για σένα...
Μας λείψατε ακόμα μια μέρα κυρία Κέι-τζι...
Σας σκεφτήκαμε για ακόμα ένα δευτερόλεπτο, που κρατάει μια αιωνιότητα...
είμαι ακόμα ερωτευμένος, σε αγαπάω ακόμα, την αγαπάω ακόμα.
Ααα πέρασα και από τον Τζίτζηκα και τον Μέρμηγκα σήμερα, στην Μητροπόλεως, εκεί που μου είχες κάνει την έκπληξη για τον αποχαιρετισμό μου....
δάκρυσα λίγο αλλά μετά χαμογέλασα..κι αυτό το μέρος σου ανήκει...μας ανήκει, μέσα στις αναμνήσεις μου...
Χαιρετώ πριν αρχίσω να λέω περισσότερες ασυναρτησίες...
Γεια σας. Καληνύχτα καλημέρα, σε όποιον είναι εκεί έξω :-) .

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου