Κυριακή, 18 Μαΐου 2008

Σκόρπιες σκέψεις ενός Κυριακάτικου απογεύματος

Ό,τι κι αν αποκηρύξω, ό,τι κι αν κάνω, ό,τι κι αν πω, ... είναι ανολοκλήρωτο. Δεν υπάρχεις εσύ. Δεν είσαι εδώ. Δε θα είσαι ποτέ.
Προσπαθώ να σε μισήσω. Ειλικρινά προσπαθώ...
Δε γίνεται... Δε γίνεται γαμώτο, τη στιγμή που θα προσπαθήσω, την αμέσως επόμενη θα σε σκεφτώ, θα μου λείψεις, θα μου έρθουν στο νου όλα μου τα λάθη και ότι σε έχασα.. Ενώ ήθελες να φύγεις εσύ, ενώ δεν ήμουν αυτός που σου ταίριαζε, που σου άξιζε, ... εγώ νιώθω πως σε έχασα...Και κατηγορώ τον εαυτό μου συνέχεια.
Συγκινούμαι με το παραμικρό, με ένα ζευγάρι που βλέπω να κοιτιέται στα μάτια.
Με τον καιρό που αρχίζει να ζεσταίνει και τις ατελείωτες βόλτες που κάνω σε μέρη που πηγαίναμε μαζί. Με τις παρέες που έχω και που ήθελα να τις κάνουμε μαζί.
Με τα πράγματα που ανέβαλα να κάνω, να κάνουμε, που δε θα τα κάνουμε μαζί.
Προσπαθώ να ζω γιατί έτσι πρέπει να κάνω. Αλλά στη πραγματικότητα έχω γίνει σαν ένα ρομποτ. Κάνω κάποιες επαναλαμβανόμενες κινήσεις, χωρίς να τις καταλαβαίνω στην ουσία αλλά τις κάνω. Προσπαθώ να έχω δραστηριότητες αλλά, αλλά ο καιρός παραμένει στάσιμος, δε προχωράει. Δεν έχει τίποτα ενδιαφέρον. Τίποτα.
Δε με νοιάζει τίποτα ουσιαστικά απλά κάνω πράγματα για να περνάει η ώρα, και να ξεχνιέμαι, να μη σε θυμάμαι, να μη μας θυμάμαι, να μη στεναχωριέμαι.
Να κρατιέμαι να μη σου τηλεφωνώ. Ακόμα και την ημέρα που σε είδα με τον νέο σου φίλο, βρήκα μια καλή δικαιολογία για να σου τηλεφωνήσω, να ακούσω τη φωνή σου. Ακόμα και τα μέιλ που σου έστειλα για να μη ξαναδείς το μπλογκ μου, εφόσον πλέον δε σε ενδιαφέρω και έχεις προχωρήσει, ήθελα να επικοινωνήσω μαζί σου. Επικοινωνία μαζί σου μόνο. Δεν επικοινωνώ με κανένα πια. Απλά παραθέτω γεγονότα, αναφέρω στιγμές, σκέψεις σκόρπιες. Αλλά δεν επικοινωνώ. Έτσι κι αλλιώς όλοι έχουν τις σκοτούρες τους δε μπορώ να τους σκοτίζω με τα δικά μου. Δεν αξίζει σε κανένα. Μόνο σε μένα αυτό το... «μαρτύριο».

Να είσαι καλά όπου και να είσαι.

"I HAD IT ALL AND I RISKED IT ALL "

ΟΛΑ ΤΑ ΕΙΧΑ, ΗΤΑΝ ΔΙΚΑ ΜΟΥ, ΗΣΟΥΝ ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ, ΗΜΟΥΝ ΔΙΚΟΣ ΣΟΥ, ΗΣΟΥΝ Η ΣΚΑΛΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ...ΚΑΙ ΣΕ ΕΧΑΣΑ. ΜΕ ΣΕΝΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΚΑΤΑΚΤΗΣΩ ΤΑ ΠΑΝΤΑ, ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ..ΧΩΡΊΣ ΕΣΕΝΑ...ΚΕΝΟ..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου