Παρασκευή, 2 Μαΐου 2008

Εικονική...πραγματικότητα

Ξέρεις τί είναι?
Είναι να ζεις την ζωή σου, και να μην ζεις ακριβώς τη ζωή σου.
Είναι να κάθεσαι μπροστά από την οθόνη ενός υπολογιστή και να περιμένεις ένα μήνυμα από κάποιον ο οποίος δε ξέρει καν την υπαρξή σου.
Είναι να πηγαίνεις εκδρομή και να απολαμβάνεις το τοπίο με τις εικόνες του παρελθόντος, "χάνοντας" την εικόνα του σήμερα, και να σκέφτεσαι πώς θα ήταν με τη παρουσία κι ενός ανθρώπου που δεν είναι πια μαζί σου και ποτέ δε θα ξαναείναι.
Είναι να...αγαπάς, να νιώθεις, να στεναχωριέσαι, να ανησυχείς, να σκέφτεσαι, να νοιάζεσαι, να χαίρεσαι, να ονειρεύεσαι ακόμα...ένα πλέον φανταστικό πρόσωπο, ένα πρόσωπο που θέλει να είναι παρελθόν και που αν μπορούσε, θα ήθελε να διαγράψει ο,τιδήποτε τον συνδέει με το παρελθόν αυτό...να το βγάλει από πάνω του σαν αρρώστια...
Εικονική πραγματικότητα είναι να προσπαθείς να προχωρήσεις και να σκέφτεσαι πως θα ήταν να προχωρούσες με έναν άνθρωπο, που έχει ήδη προχωρήσει για αλλού!
Εικονική πραγματικότητα, είναι ... ο,τιδήποτε σε κρατάει στη λήθη, στο παρελθόν, στις αναμνήσεις. Εικονική πραγματικότητα είναι...μια πραγματικότητα που δε σε αφήνει να προχωρήσεις.
Αν δε θέλεις να βγεις, απλά η ζωή....θα σε προσπεράσει. Δε σε παίρνει τώρα να είσαι....αθεράπευτα ρομαντικός.
Αλλά αθεράπευτα,...κυνικός. ρεαλιστής το λένε άλλοι..
Κυνικός, ψυχρός, λογιστής...(της ζωής) αλλά δυνατός.
Καλημέρα.

5 σχόλια:

  1. Σαν να γράφω εγώ...
    Δυόμιση χρόνια μετά και ακόμα ζω στην εικονική μου πραγματικότητα...
    Θα τον αγαπάω για πάντα. Με κάποιους ανθρώπους ζεις για να σε σημαδέψουν...

    Βίκυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ήθελα να το αποφύγω αυτό, να αγαπήσω και να σταματήσει εκεί...δεν θέλω άλλο, δε θέλω να προσπαθήσω για άλλη σχέση, για άλλον άνθρωπο..δε θέλω να προχωρήσω...απλά και μόνο για να το κάνω..
    Σίγουρα όμως, αλλιώς...σίγουρα...υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι που θα σε σημαδέψουν και θα μείνουν εκεί δίπλα σου...σίγουρα!
    Καλησπέρα Βίκυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δεν ξέρω...
    Από τότε δεν έχω νιώσει άλλον κοντά μου. Δεν είναι περίεργο;
    Φλερτ υπάρχει πολύ, πάντα υπήρχε. Πήγα να ξεκινήσω κάτι, σχεδόν δύο χρόνια μετά και όταν τον φιλούσα (τον καινούριο) παρακαλούσα να νιώσω κάτι για να μπορέσω να συνεχίσω μαζί του, για να ξεχαστώ. Δεν τα κατάφερα και τελείωσε σε 10 μέρες.
    Δε θέλω να πιεστώ. Ίσως πιστεύω πως όπως ήσυχα και όμορφα εδραιώθηκε μέσα μου ο ένας, έτσι μπορεί να συμβεί και με κάποιον άλλο.
    Αυτό που με φοβίζει είναι ότι όταν χωρίσαμε έλεγα στον εαυτό μου "Σε ένα μήνα θα είσαι καλύτερα, σε ακόμα ένα μήνα θα είσαι καλύτερα...".
    Έχει περάσει τόσος καιρός και τον σκέφτομαι σε καθημερινή βάση. Σε κάθε τί που κάνω. Δε μου αρέσει που το παραδέχομαι, αλλά ζηλεύω οποιονδήποτε συμμετέχει στην καθημερινότητά του με οποιονδήποτε τρόπο.
    Γι΄αυτό καταλααίνω απολύτως πώς σκέφτεσαι. Θες να κρατήσεις πάνω σου και μέσα σου όσα περισσότερα μπορείς από την κοπέλα. Αλλά αυτή; Έχει συνεχίσει τη ζωή της; Αμύνεται;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ξέρεις κάτι...από μία άποψη όλοι μου λένε να νιώθω τυχερός.. Πως όλα αυτά που νιώθω, τα ένιωσα από βαθιά μέσα μου, μέχρι το πετσί μου. Σε σημείο που αυτό το πετσί μου τώρα, αυτό το σώμα και η ψυχή να την ζητάν συνέχεια...αλλά όλοι μου λένε, είσαι τυχερός, το έζησες, και τώρα ξέρεις καλύτερα για όταν θα δοθείς ξανά. Για όταν θα φτάσει ο χρόνος, η εποχή. Το σωστό άτομο. Έτσι μου λένε. Κανείς δε κοιμάται βέβαια μαζί μου τα βράδυα, κανείς δε ξυπνάει το βράδυ με εφιάλτες, κανείς.
    Ναι άμα είσαι ρεαλιστής, λες, υπάρχει συνέχεια και όντως υπάρχει. Αλλά τώρα, η μόνιμη ερώτησή μου είναι...θα είναι με την Κλειώ η συνέχεια? Όλοι κατεβάζουν το κεφάλι, και απαντώ εγώ μόνος μου, ΟΧΙ, δε θα είναι η Κλειώ...
    εε πρέπει τότε να το ζήσω και αυτό, για όσο χρειαστεί...
    Αλλά θα είναι ένας μήνας, ένας χρόνος, δε ξέρω, δε το σκέφτομαι. Όταν θα έρθει η ώρα να προχωρήσω, ό,τι και να υπάρχει στο μυαλό, θα γνωρίζω πως θα με επηρρεάσει λίγο στην αρχή, με τα παιχνίδια του μυαλού, αλλά θα το παλέψω πλέον. Τώρα δε θέλω να το παλέψω, δε μπορώ και δε θέλω. Αλλά, μη πιστεύεις ότι θα γίνουν όλα τα ίδια, άφησε και δώσε ευκαιρία και σε έναν....Ανεμοστρόβιλο να μπει και να σου αναστατώσει τη ζωή. Άσε και σε κάποια ήρεμη...δύναμη...άσε οποιονδήποτε σε κάνει να γελάς και γελάει και αυτός...Στο γέλιο του, δες την ψυχή του και πάρε τα ρίσκα σου. :-)
    Η κοπέλα, η Κλειούλα μου, ναι έχει προχωρήσει, έχει συνεχίσει τη ζωή της. Μπορεί να είναι η δικιά της άμυνα, αλλά αυτό δε σημαίνει πως δεν είναι ευτυχισμένη. Είχα δε την..ατυχία/τύχη να την δω με τον καινούριο της σύντροφο...να σου πω κιόλας, χάρηκα που την είδα, μου έλειψε, μπορεί και να με συγκίνησε...αλλά την είδα με τον νέο σύντροφο. Και εκεί είπα...Ανδρέα, πέθανες για αυτήν. Και η σχέση που υπέθετες ότι είχατε, δεν έλαβε χώρα ποτέ!
    ΠΡΟΧΩΡΑ...
    Προχώρα λοιπόν γλυκιά μου όσο αργά ή όσο γρήγορα νιώθεις εσύ. Και "νέκρωσε" το κομμάτι της καρδιάς σου που σε τραβάει πίσω στο παρελθόν...σκληρό αλλά όχι δύσκολο..

    Υ.Γ.: Συγνώμη αν χάνω τον ειρμό κάποιες φορές ή αν έχω πολλά σκαμπανευάσματα, στο τρόπο γραφής μου. Έχει να κάνει ίσως λίγο και με τη ψυχολογία μου αυτή τη στιγμή :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Να το "νεκρώσω"; Μα γίνεται; Όχι.
    Αναμνήσεις... Ακόμα, παντού...
    Το μόνο που μπορούσε να με παρηγορήσει τότε ελάχιστα και που θέλω να θυμάμαι τις "δύσκολες ώρες" των αναμνήσεων είναι μία φράση:
    "Όσα ζήσατε δε μπορεί να σου τα πάρει κανείς πίσω".
    Πράγματι. Για όσο ήμασταν μαζί, ΗΜΑΣΤΑΝ ΜΑΖΙ. Ήταν μόνο δικές μας εκείνες οι στιγμές. Σκέψου το...

    Δεν τον έχω δει με κάποια άλλη, ευτυχώς. Θα ήταν πολύ σκληρό και σίγουρα θα με γύριζε πίσω ξανά. Δεν έχει κάνει κάτι σοβαρό από εμένα και μετά, αλλά και μόνο η σκέψη ότι φίλησε και κοιμήθηκε με κάποιες άλλες μετά από εμένα, ότι σπατάλησε χρόνο για να ετοιμαστεί για κάποια άλλη, για να συναντηθεί μαζί της, για να μιλήσει στο τηλέφωνο, να στείλει ένα μήνυμα... πονάει...

    Καταλαβαίνω πώς νιώθεις. Για 12 μήνες μόνο "έπεφτα". Ώσπου κατέρρευσα. Σωματικά και ψυχικά. Κλεισμένη στο δωμάτιο, ξεχασμένη από όλους. Ήθελα να ξέρει ότι είμαι χάλια, ότι μου λείπει. Μάθαινα ότι δεν είχε αλλάξει την καθημερινότητά του. Ίδια δουλειά, ίδιοι φίλοι, ίδιος κύκλος. Απλά αφαίρεσε εμένα από την καθημερινότητα αυτή. Εγώ ένα μήνα πριν χωρίσουμε είχα κάνει ένα μεγάλο βήμα για κοπέλα 23 χρονών (τότε). Και τελικά έμεινα ΜΟΝΗ από όλους. Σε μια πόλη που όλα μου θύμιζαν εκείνον. Ακόμα και τώρα όποτε γυρίζω εκεί, η ψυχολογία μου αλλάζει. Τα πάντα είναι αναμνήσεις. Τί του είπα, πώς χαμογέλασε, πώς μου έπιασε το χέρι... Καταλαβαίνεις, υποθέτω...

    Ωστόσο, να ξέρεις πως όταν σταθείς ξανά στα πόδια σου, χωρίς τη βοήθεια κανενός, θα θες να μαθαίνει ότι πλέον είσαι ΚΑΛΑ! Ότι περνάς ΚΑΛΑ! Και ας μην είσαι 100& εντάξει. Θα θες να μαθαίνει ότι είσαι καλά! Θα το δεις. Αργότερα. Τώρα δε σε παρηγορεί τίποτα. Κανείς δε μπορεί να μπει στη θέση σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή