Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2008

Μπροστά από 2 οθόνες

Στέκονται μπροστά σε μία οθόνη υπολογιστή...
Μιλάνε περί ανέμων και υδάτων...
είναι τόσο φυσικό...αλλά και τόσο περίεργο, που δε μπορεί να ακούσει τη φωνή της, δε μπορεί να δει το βλέμμα της όταν χαζογελάνε ή όταν λένε κατι σοβαρό...
βλέπει τα εικονίδια και φαντάζεται...απλά προσπαθεί να ζωγραφίσει την εικόνα στο μυαλό του...
μένει καρφωμένος μπροστά από την οθόνη μη χάσει μια λέξη, ένα θαυμαστικό...
ένα κενό της συζήτησής τους....
της περιέγραφε στιγμές που έχει ζήσει, μακριά της..
προσπαθούσε να μη παραλείψει τίποτα αλλά και να μη της πει πολλά...να μη της προκαλέσει τη μνήμη...
αλλωστε δικιά του ζωή πια...δεν την ενδιέφερε...ίσως απλά προσπαθούσε να γεμίσει το χρόνο της...
αλλά ήταν διαθέσιμος να της τον γεμίσει, με τις ιστορίες του, τη πραγματικότητά του...
της μιλάει, του μιλάει, τον ρωτάει...
τί ωραία που είναι η ζωή...τί ωραία που πρέπει να είναι...
και μιλάνε...αυτή είναι αλλού...φαίνεται, το καταλαβαίνει, αλλά το μερίδιο που του αναλογεί δε το αφήνει να πάει χαμένο...το μερίδιο που του αναλογεί έστω από την συνομιλία τους, την...τυπική επαφή τους...
περίμενε τόσες νύχτες...επιτέλους...αν και...
αν και......
ρουφούσε τη κάθε κουβέντα, τη κάθε λέξη, τη κάθε έκφραση του προσώπου...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου