Κυριακή, 13 Ιουλίου 2008

Το τηλέφωνο χτυπά...

Αρκούσε ένα τηλέφωνο και η φωνή της στην άλλη άκρη του ακουστικού για να τον κάνει να γυρίσει πίσω....κάποιους μήνες πίσω...κάποιες αναμνήσεις να του εμφανιστούν μπροστά στα μάτια του, μια ανεξήγητη και ανόητη προσδοκία πως όλα θα γίνουν πάλι όπως παλιά.. Θα ξαναήταν μαζί, οι δυο τους πάλι, μετά από τη περιπλάνησή τους...
Στο άκουσμα του κινητού να χτυπάει, ήταν σαν να χτύπαγε δυνατά η καρδιά του και να έλεγε, σήκωσέ το, απάντησε...
Το κινητό σταμάτησε να χτυπά, το νούμερο αν και δεν είχε κάτοχο, του έλεγε, πάρε με, μην με αφήσεις αναπάντητο, μάθε τίνος είμαι...
Και δεν άφησε ευκαιρία, πήρε κατευθείαν...
Και να, απάντησε μια γνωστή φωνή...
Η ίδια φωνή που όταν κάναν έρωτα του έλεγε λόγια αγάπης και αφοσίωσης, η ίδια φωνή που του έλεγε ότι δε μπορεί άλλο, η ίδια φωνή που ήξερε μέσα του, πως ήταν η φωνή που ήθελε να ακούει για το υπόλοιπο της ζωής του, αλλά δεν ... δεν θα είχε αυτή την ευκαιρία ποτέ, ΠΟΤΕ ξανά στη ζωή του...
Ααααχχχ, τα πόδια του κοπήκαν, η ανάσα άρχισε να βγαίνει δύσκολα, αλλά με γρήγουρους ρυθμούς....
Ήθελε να κλείσει για να μην το πιάσουν τα δάκρυα, αλλά δεν ήθελε να σταματήσουν να μιλάνε ΠΟΤΕ...
Η καρδιά του χτυπούσε σταθερά, γρήγορα, δυνατά... Σαν να την ερωτευόταν ξανά...σαν να είχε καταλάβει πως το άλλο της μισό βρίσκεται μια τηλεφωνική γραμμή μακριά...αλλά και πολύ πολύ βαθιά πίσω στο παρελθόν....με καμία ελπίδα για το μέλλον, ΠΟΤΕ ξανά..
Είχε καιρό να την ακούσει και η ευκαιρία με τα γενέθλιά της είχε δωθεί, αλλά είχε αποφασίσει πως δε θα την έπαιρνε τηλέφωνο. Ήξερε τί θα σήμαινε για αυτόν να ακούσει τη φωνή της ξανά..θα συνοδευτόταν απο την εικόνα της στο μυαλό του, τις αναμνήσεις που θα πλυμμήριζαν ξανά τη ζωή του, το ΠΟΤΕ που τον έχει στοιχειώσει...και υπήρχε και η πιθανότητα να μη σηκώσει το τηλέφωνο...που πάλι δε θα το άντεχε...
Τόσο καιρό είχε γίνει πλέον καλά....
Όχι ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ, αλλά καλά, υγιής δηλαδή, το οποίο ήταν και το πιο σημαντικό.
αλλά φυσικά έλειπε...του έλειπε η παρουσία της...η αγάπη της, το συναίσθημά της, τα λόγια της, το άγγιγμα της, η παρεούλα τους,...η παρεούλα τους....ήταν άλλωστε το άλλο του μισό, το οποίο όμως ήταν πολύ καλό για αυτόν....

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου