Τετάρτη, 16 Ιουλίου 2008

Φεγγάρι

Ένα φεγγάρι κι ένα τραγούδι έφτανε, για να του τη φέρει ξανά στο μυαλό. Το είχε ξαναπεράσει, πολλές φορές...αρκετές τουλάχιστο.
Το φεγγάρι το θυμόταν από όταν ήταν στο στρατό και ήταν χώρια, το κοίταγε και είχε αποκτήσει τη μορφή της...
Αλλά και τώρα, πάλι τη μορφή της είχε. Πάντα είχε και θα είχε τη μορφή της. Τόσο όμορφη, τόσο γαλήνια, τόσο φωτεινή, τόσο... τόσο, σαν και αυτή..
Ένα τραγούδι που του θα του έδινε μια ελπίδα...
Έλα. έλα πίσω να μου κλείσεις το φώς ...να κοιμηθώ. Πολλές φορές είχε κλείσει το φως να κοιμηθούν στη κρεββατοκάμαρά της, όταν ήταν ακόμα ... κρεββατοκάμαρά τους!
Και εκεί με όσο φως είχε απομείνει, όσο μπορούσαν να μικρύνουν οι κόρες των ματιών του, έβλεπε τις σκιές επάνω στο πρόσωπό της. Παρατηρούσε, σαν τοπογράφος για το δικό της πρόσωπο, για το δικό της κορμί. Είχε "χαρτογραφήσει" και τη παραμικρή της λεπτομέρεια, αλλά και πάλι όχι όλα...νόμιζε πως είχε χρόνο να το κάνει...στο μέλλον...
Πάλι χάθηκε στις σκέψεις του, στις σκέψεις που περιστρέφονταν πάλι γύρω από εκείνη, ή καλύτερα γύρω....από την έλλειψη της ... παρουσίας της.
Κοίταξε το φεγγάρι άλλη μια φορά, να δει το πρόσωπό της, να της πει καληνύχτα. Ήθελε να της πει, πως την αγαπάει και να κλείσει το διακόπτη, να τη δει να κοιμάται, στην αγκαλιά του. Στη ζωή του. Στο κρεββάτι τους...
Μια τελευταία ματιά, μία βαθιά ανάσα, ένα αααχχχ που βγήκε από τα χείλη της ψυχής του..
Έτρεξε στο μπάνιο να ρίξει λίγο νερό, να δροσίσει την ταλαιπωρημένη του ψυχή...να σβήσει τη φωτιά του έρωτα που έκαιγε στο κομμάτι της καρδιάς του που τώρα πια ήταν άδειο, μιας και αυτή δεν ήταν εκεί, και δε θα ήταν ποτέ ξανά.
Ξάπλωσε στο κρεββάτι, με μία μόνο εικόνα...του φεγγαριού που σε λίγες μέρες, ώρες, θα ήταν γεμάτο, σε αντίθεση με τη ζωή του, που ήταν άδεια...πλέον.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου