Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2008

Αναπάντητες κλήσεις

Τα φώτα έσβησαν και η σκηνή φωτίστηκε... Παρουσιάστηκε στη σκηνή, ξυπόλυτη...
ένα απαλό αεράκι, πλημμύρισε το θέατρο...έκλεισε τα μάτια, ακούγοντας την απαλή της φωνή...ανατρίχιασε, ρίγος τον έπιασε σε κάθε εκατοστό του κορμιού του, η ψυχή του όλη ένιωθε πως θα πεταχτεί έξω...δεν είχε εικόνα, αλλά ένιωθε...αναμνήσεις! ένιωθε, γιατί ζούσαν μέσα του...Ζούσε αυτή μέσα του...Η μεγάλη του αγάπη.
...
...
...
Η συναυλία έληξε και 3 αναπάντητες, άγνωστες κλήσεις στο κινητό του, ήρθαν να του πουν καληνύχτα...ή έτσι θα ήθελε να συμβαίνει...
Οι σκέψεις δε θα τον άφηναν ούτε σήμερα σε χλωρό κλαρί...
καληνύχτα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου