Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2008

Μια αναλαμπή...

...λίγο πριν το τέλος. Το οδυνηρό τέλος της πραγματικότητας. Δεν είχα και ουσιαστικές ελπίδες να υπάρξουμε ξανά μαζί.
Αλλά συνέβει. Μία τελευταία αναλαμπή που σου δίνει ελπίδες πως μπορεί να υπάρξει ελπίδα τελικά..Ελπίδα, πως υπάρχουν κάποια "κάρβουνα" αγάπης, τα οποία μπορεί με φροντίδα και με νέα "κάρβουνα" και δεδομένου πως η φωτιά, ήταν τόσο θερμή, να ξαναφουντώσει. Αλλά φυσάει ένα απλό αεράκι, και σου δείχνει πως η αγάπη έχει σβήσει...το "εμείς" έχει δώσει τη θέση του στο "εγώ" και σε νέα "εμείς". Και εκεί που είχες εστιάσει την προσοχή σου, έχουν μείνει μόνο αποκαΐδια...
Λίγο πριν το δεκαπενταύγουστο, σε άκουσα και μιλήσαμε και γελάσαμε και βαριανασάναμε και οι 2 στο άκουσμα της πνοής ο ένας του άλλου. Συγκινηθήκαμε και δώσαμε "ραντεβού" για όταν επιστρέψεις. Εγώ είπα να μη το δώσουμε (για γούρι) και εσύ είπες πως θέλεις να με δεις όταν γυρίσεις, χωρίς να ξέρεις πότε θα είναι αυτό. Έμεινα εκεί, κρεμάστηκα από τις λέξεις αυτές.. Έβαλα άγκυρα και περίμενα για τον ούριο άνεμο που θα έδινε πνοή πάλι στη ζωή μου που έχει μείνει μετέωρη..και θα άρχιζε να προχωράει ξανά. Περίμενα ένα τηλέφωνο, ένα μήνυμα στο internet...κάτι.
Δεν είδα, γιατί πιθανώς ποτέ δε το καταλαβαίνω εν τη γενέση του παρά μόνο κατόπιν εορτής...πως ήταν η τελευταία αναλαμπή..
Ήταν και το πιο φυσιολογικό άλλωστε. Διακοπές, πέρασες καλά για πρώτη φορά σε 2 χρόνια, που δεν είχες περάσει και τις καλύτερές σου.
Να είσαι καλά όπου και να είσαι.
Την αγάπη και τα φιλιά μου.
Ανδρέας


Πέμπτη, 21 Αυγούστου 2008

Θύμηση...

Τα θυμάμαι όλα, δεν έχω ξεχάσει τίποτα...έχει επιλέξει η καρδιά μου και το μυαλό να μη σε αφήσει να φύγεις, μάλλον να μη με αφήσει να ξεχάσω...
Θυμάμαι τον έρωτα που κάναμε όταν φτάσαμε στο Linkoping μας... Απόμακρος, φοβισμένος, ξένος, περίεργος...
Θυμάμαι να τα ξέρω όλα...και να κάνουμε έρωτα ξανά στο δωμάτιό σου και να σε έχω αγκαλιά και να βρίσκομαι ενωμένος μαζί σου αλλά να νιώθω αποκομμένος, να νιώθω πως σε χάνω και να κλαίω καθώς κάνουμε έρωτα...
Να κυλάνε δάκρυα και να σε ρωτάω, αν είναι καλύτερος από μένα...λάθος ερώτηση...η ερώτηση που δε μου έβγαινε τότε ήταν...θα φύγεις μακριά από μένα;;;...αλλά δε τόλμαγα να ρωτήσω...
θυμάμαι να κοιμόμαστε μαζί, αγκαλιά, στη στάση του μωρού...κουλουριασμένη εσύ κι εγώ από πίσω σου να παίρνω τη στάση του κορμιού σου...να γίνω ένα με εσένα, να γίνουν τα κορμιά μας ένα, καθώς κοιμόμαστε...να μπω στα όνειρα σου, σαν να ήταν μια διέξοδος, ένας τρόπος να σε προσεγγίσω, να ξεκινήσω από το δέρμα του κορμιού σου και να αρχίσω να μπαίνω προς τη ψυχούλα σου...
Άπιαστο όνειρο...
Ανεκπλήρωτο πια...
ΠΟΤΕ ξανά...
καταλαβαίνεις λοιπόν γιατί είσαι τόσο μέσα μου; Δεν είναι εγωισμός...είναι μια ακατανίκητη επιθυμία, ειλικρινη και πρωτόγνωρα συναισθήματα, είναι ΕΡΩΤΑΣ, ΑΓΑΠΗ...είναι ΟΛΑ...είσαι ΟΛΑ..

Κυριακή, 17 Αυγούστου 2008

Έρωτας

Άνθρωποι γνωρίζονται στο δρόμο, σε ένα καφέ, φλερτάρουν, μιλούν, γελάνε, παίζουν...τα μάτια τους, τα κορμιά τους, οι αύρες τους...
Τις ματιές αυτές μπορώ να τις εντοπίζω πια...να τις "οσφρίζεται" η καρδιά μου θα έλεγα, η οποία ενεργοποιεί όλες μου τις αισθήσεις, που είναι ... "εκπαιδευμένες", μιας και έχουν ζήσει όλα τούτα στον μέγιστο βαθμό, μαζί σου, τα τελευταία χρόνια..
Έτσι δίνουν εντολές στις αισθήσεις λοιπον και, παρακολουθώ, διακριτικά, με ένα χαμόγελο σχηματισμένο στα χείλη και με τις σκέψεις να δίνουν με καταιγιστικό ρυθμό της θέση τους στις μνήμες...αααχχ και τί μνήμες....
Βλέπω τα ζευγαράκια, να κοιτούν ο ένας τον άλλο στα μάτια, να παίζουν με τις λέξεις, να συμμετέχουν τα κορμιά τους με κινήσεις, αγγίγματα, χαμόγελα, εκφράσεις στο πρόσωπο...
Δεν ζηλεύω, είμαι τυχερός, τα έχω ζήσει, τα έχω βιώσει, τα έχω μέσα στο πετσί μου, και αυτό της καρδιάς, και της ψυχής αλλά και του κορμιού μου...μαζί σου όλα αυτά.
Και μου ανασύρουν ευχάριστες μνήμες, που αναβλύζουν ζωή...περιέχουν έρωτα, όλα τα συναισθήματα που μπορείς να νιώσεις συμπυκνωμένα σε μια στιγμή...
Και κοιτάω, ακούω, αισθάνομαι και φαντάζομαι και την συνέχεια...
δύο κορμιά, να αγγίζονται, να ανακαλύπτουν το ένα το άλλο, να δέχονται την τελειότητα αλλά και την πραγματικότητα το ένα του άλλου, όχι στωικά αλλά με διάθεση να αγαπήσουν και να οικειοποιηθούν το κάθε εκατοστό του κορμιού που τους δίνει η ψυχή που έχει ανοίξει ορθάνοιχτες τις αγκαλιές της για να υποδεχτεί τον νέο έρωτα... με διάθεση να ζήσουν! να ζήσουν!....


Στην αγάπη που έζησα, στα αισθήματα που κυριεύουν ακόμα τη καρδιά, το μυαλό και την ψυχή μου, δεν μπορώ να βάλω στοπ...

Σε αγαπώ. Να είσαι καλά όπου και να είσαι και με όποιον.

Ανδρέας

Μου δίνεις ζωή


Ακούω τον ήχο της φωνής σου και...χαμογελώ, παίρνω μια ανάσα, και είναι σαν να είσαι σε κάθε μόριο του αέρα που μπαίνει στα πνευμόνια μου.
Όλες μου οι σκέψεις περιέχουν κάτι από εσένα. Μια εικόνα, μια γεύση, ένα χαμόγελο, μία υπόσχεση, μία απορία, έναν έρωτα, δύο κορμιά, δύο ζευγάρια μάτια να κοιτιούνται και να επικοινωνούν...δύο ανθρώπους που υποσχέθηκαν, παραβήκαν τους όρκους, υπερβήκαν τους νόμους, τις δυνάμεις τους...αλλά τους έφερνε κοντά ο έρωτάς τους...
εμένα ακόμα με κρατά κοντά σου...κοντά στη σκέψη σου, στην αύρα σου, στην...ανάμνησή σου..
Εχτές κοίταγα το φεγγάρι...δε θα αφήσει ποτέ την μορφή σου. Θα την έχει εκεί, να μου θυμίζει εσένα...δε ξέρει πως δε χρειάζεται...εσένα δε σε ξεχνάω ... για όσες ζωές χρειαστεί ακόμα...κι ας μην εμφανιστείς ΠΟΤΕ.. που δε θα εμφανιστείς.

Σε αγαπώ. Σε φιλώ. Να είσαι καλά...

Δευτέρα, 11 Αυγούστου 2008

Σε φιλώ. Σε αγαπώ. Καλό βράδυ...

Δεν μπορώ να δώσω ορισμό για την αγάπη. Στο προηγούμενο post, μου βγήκε ο πόνος. Είναι καλά κρυμμένος μέσα μου, αλλά κρυμμένος. Όχι εξαφανισμένος. Ούτε γιατρεμένος.
Δε μπορώ να δώσω ορισμό αλλά πιστεύω πως όταν αγαπάς, όταν υπάρχει αγνή, ειλικρινή αγάπη, πρέπει να δίνεις την ευκαιρία στον άλλο, να διορθώσει τα λάθη του. Να του τα υπενθυμίσεις, να τον μαλώσεις, να του θυμώσεις, να τον αφήσεις να τα διορθώσει ή να τον βοηθήσεις κι εσύ. Αλλά ίσως όχι να τα μαζεύεις προσθετικά μέσα σου και να μην του τα επισημαίνεις. Όταν αγαπάς, πιθανώς, καταλαβαίνεις ότι ο άλλος μπορεί να σε πληγώσει γιατί έχεις ανοιχτεί τόσο. Και μπορεί να κάνει λάθη. Αλλά του τα επισημαίνεις. Του λες μεγάλε, κάνεις λάθος εδώ...διόρθωσέ το. Είσαι ανασφαλής εκεί. Διόρθωσέ το ή να το διορθώσουμε μαζί.
Δεν τα μαζεύεις ίσως όλα μέσα σου και περιμένεις να δεις πότε θα φουσκώσουν/φουσκώσεις και θα εκραγείς...γιατί θα γίνει έκρηξη... Και θα έχεις δίκιο...
αλλά δε θα έχεις δώσει τη δυνατότητα στον άλλο να διορθώσει τα λάθη του. Τις ανασφάλειές του. Τα λάθη.
Αλλά βέβαια...είναι αποψη μου αυτή. Και δε σε φέρνει πίσω δυστυχώς. Όσο και να στο φωνάξω...δε θα γυρίσεις. Ποτέ ξανά.
Αυτό από μόνο του είναι μια τιμωρία, που προτιμούσα να μην υφίσταται σε ανθρώπους που αγαπήθηκαν.
Που μπορεί να αγαπιόνταν ακόμα.
Που θα μπορούσαν να αγαπιόνται ακόμα, ειλικρινά.
Που μπορεί να αγαπιόνται, ή έστω η αγάπη του ενός να φτάνει και για τους δύο.
Δε θέλω να φαίνεται σαν να σε παρακαλώ πλέον. Όχι γιατί δε πρέπει να το κάνω. Ξέρεις ότι δεν στέκομαι σε τέτοια..
Σε αγαπάω, δεν υπάρχει αμφισβήτηση επ' αυτού. Και η αγάπη αυτή έχει μια περηφάνεια, γιατί έχεις περάσει τόσα...τόσα απίθανα πράγματα, αισθήματα, καταστάσεις, συναισθήματα, πάθη, έχεις ζήσει....Και σου λέει...Σου λέει ήσουν τόσο ψηλά, πρέπει να ζήσεις και το χαμηλά..να την έχεις ζήσει και να την έχεις βάλει μέσα στο πετσί σου αυτή τη σχέση. Αυτόν τον άνθρωπο.
Σε έχω βάλει Κλειώ μου. Όσο πιο μέσα γίνεται...και όσο δε γίνεται.
Σε φιλώ.
Σε αγαπώ.
Καλό βράδυ.

Υ.Γ.: Η κυρία Ρίτσα μας είχε και φέτος ένα δωμάτιο. Και περίμενε μια μαντινάδα. Καινούρια. Αλλά θα μείνει το δωμάτιο μας στην Σύρο τελικά, με την εικόνα ενός μεγάλου έρωτα. Το τραπέζι μας επίσης στο Σαν Μιχάλη, θα έχει ακόμα τα γέλια μας, δε θα τα καλύπτει ο αέρας. Όλα θα θυμίζουν έναν μεγάλο έρωτα... Σε αγαπώ. Τα Φιλιά μου.
Μπορώ να σε έχω ευτυχισμένη. Το έχουμε καταφέρει και σε πιο δύσκολα. Τώρα ανοιγόντουσαν τα εύκολα...

"..come on now, don't you want to see
this thing that's happening to me
like moses has power over sea
so you've got power over me

come on now, don't you want to see
just what a difference you've made in me
i'll be waiting oh no matter what you say
cause i've been waiting for days and days and days

and oh, oh yes i would
if i only could
and you know i would
and baby i, oh baby i
i wish
i wish

oh, oh, oh
oh, oh, oh
if the sky's gonna fall down let it fall on me
if you're gonna break down you can break on me
if the sky's gonna fall down let it fall on me
if it's gonna rain down it can rain on me
it can rain on me.."

Την αγάπη μου, πουλάκι μου

Κυριακή, 10 Αυγούστου 2008

Τελεία

Σε αγαπώ.
Δε μπορώ να το πω πιο απλά.
Το καταλαβαίνω, από το ότι αλλάζω εξαιτίας αυτής της αγάπης.
Και από το ότι μπορώ να αλλάξω ακόμα περισσότερο για αυτή.Για εσένα. Αργά ίσως. Αλλά αληθινά. Ειλικρινά. Καθυστερημένα. Μεταμελημένα. Ειλικρινά.
Χαίρομαι που είσαι καλά. Πάντα καλά.
Φιλιά.
Σε αγαπώ. (τελεία)