Δευτέρα, 11 Αυγούστου 2008

Σε φιλώ. Σε αγαπώ. Καλό βράδυ...

Δεν μπορώ να δώσω ορισμό για την αγάπη. Στο προηγούμενο post, μου βγήκε ο πόνος. Είναι καλά κρυμμένος μέσα μου, αλλά κρυμμένος. Όχι εξαφανισμένος. Ούτε γιατρεμένος.
Δε μπορώ να δώσω ορισμό αλλά πιστεύω πως όταν αγαπάς, όταν υπάρχει αγνή, ειλικρινή αγάπη, πρέπει να δίνεις την ευκαιρία στον άλλο, να διορθώσει τα λάθη του. Να του τα υπενθυμίσεις, να τον μαλώσεις, να του θυμώσεις, να τον αφήσεις να τα διορθώσει ή να τον βοηθήσεις κι εσύ. Αλλά ίσως όχι να τα μαζεύεις προσθετικά μέσα σου και να μην του τα επισημαίνεις. Όταν αγαπάς, πιθανώς, καταλαβαίνεις ότι ο άλλος μπορεί να σε πληγώσει γιατί έχεις ανοιχτεί τόσο. Και μπορεί να κάνει λάθη. Αλλά του τα επισημαίνεις. Του λες μεγάλε, κάνεις λάθος εδώ...διόρθωσέ το. Είσαι ανασφαλής εκεί. Διόρθωσέ το ή να το διορθώσουμε μαζί.
Δεν τα μαζεύεις ίσως όλα μέσα σου και περιμένεις να δεις πότε θα φουσκώσουν/φουσκώσεις και θα εκραγείς...γιατί θα γίνει έκρηξη... Και θα έχεις δίκιο...
αλλά δε θα έχεις δώσει τη δυνατότητα στον άλλο να διορθώσει τα λάθη του. Τις ανασφάλειές του. Τα λάθη.
Αλλά βέβαια...είναι αποψη μου αυτή. Και δε σε φέρνει πίσω δυστυχώς. Όσο και να στο φωνάξω...δε θα γυρίσεις. Ποτέ ξανά.
Αυτό από μόνο του είναι μια τιμωρία, που προτιμούσα να μην υφίσταται σε ανθρώπους που αγαπήθηκαν.
Που μπορεί να αγαπιόνταν ακόμα.
Που θα μπορούσαν να αγαπιόνται ακόμα, ειλικρινά.
Που μπορεί να αγαπιόνται, ή έστω η αγάπη του ενός να φτάνει και για τους δύο.
Δε θέλω να φαίνεται σαν να σε παρακαλώ πλέον. Όχι γιατί δε πρέπει να το κάνω. Ξέρεις ότι δεν στέκομαι σε τέτοια..
Σε αγαπάω, δεν υπάρχει αμφισβήτηση επ' αυτού. Και η αγάπη αυτή έχει μια περηφάνεια, γιατί έχεις περάσει τόσα...τόσα απίθανα πράγματα, αισθήματα, καταστάσεις, συναισθήματα, πάθη, έχεις ζήσει....Και σου λέει...Σου λέει ήσουν τόσο ψηλά, πρέπει να ζήσεις και το χαμηλά..να την έχεις ζήσει και να την έχεις βάλει μέσα στο πετσί σου αυτή τη σχέση. Αυτόν τον άνθρωπο.
Σε έχω βάλει Κλειώ μου. Όσο πιο μέσα γίνεται...και όσο δε γίνεται.
Σε φιλώ.
Σε αγαπώ.
Καλό βράδυ.

Υ.Γ.: Η κυρία Ρίτσα μας είχε και φέτος ένα δωμάτιο. Και περίμενε μια μαντινάδα. Καινούρια. Αλλά θα μείνει το δωμάτιο μας στην Σύρο τελικά, με την εικόνα ενός μεγάλου έρωτα. Το τραπέζι μας επίσης στο Σαν Μιχάλη, θα έχει ακόμα τα γέλια μας, δε θα τα καλύπτει ο αέρας. Όλα θα θυμίζουν έναν μεγάλο έρωτα... Σε αγαπώ. Τα Φιλιά μου.
Μπορώ να σε έχω ευτυχισμένη. Το έχουμε καταφέρει και σε πιο δύσκολα. Τώρα ανοιγόντουσαν τα εύκολα...

"..come on now, don't you want to see
this thing that's happening to me
like moses has power over sea
so you've got power over me

come on now, don't you want to see
just what a difference you've made in me
i'll be waiting oh no matter what you say
cause i've been waiting for days and days and days

and oh, oh yes i would
if i only could
and you know i would
and baby i, oh baby i
i wish
i wish

oh, oh, oh
oh, oh, oh
if the sky's gonna fall down let it fall on me
if you're gonna break down you can break on me
if the sky's gonna fall down let it fall on me
if it's gonna rain down it can rain on me
it can rain on me.."

Την αγάπη μου, πουλάκι μου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου