Κυριακή, 17 Αυγούστου 2008

Μου δίνεις ζωή


Ακούω τον ήχο της φωνής σου και...χαμογελώ, παίρνω μια ανάσα, και είναι σαν να είσαι σε κάθε μόριο του αέρα που μπαίνει στα πνευμόνια μου.
Όλες μου οι σκέψεις περιέχουν κάτι από εσένα. Μια εικόνα, μια γεύση, ένα χαμόγελο, μία υπόσχεση, μία απορία, έναν έρωτα, δύο κορμιά, δύο ζευγάρια μάτια να κοιτιούνται και να επικοινωνούν...δύο ανθρώπους που υποσχέθηκαν, παραβήκαν τους όρκους, υπερβήκαν τους νόμους, τις δυνάμεις τους...αλλά τους έφερνε κοντά ο έρωτάς τους...
εμένα ακόμα με κρατά κοντά σου...κοντά στη σκέψη σου, στην αύρα σου, στην...ανάμνησή σου..
Εχτές κοίταγα το φεγγάρι...δε θα αφήσει ποτέ την μορφή σου. Θα την έχει εκεί, να μου θυμίζει εσένα...δε ξέρει πως δε χρειάζεται...εσένα δε σε ξεχνάω ... για όσες ζωές χρειαστεί ακόμα...κι ας μην εμφανιστείς ΠΟΤΕ.. που δε θα εμφανιστείς.

Σε αγαπώ. Σε φιλώ. Να είσαι καλά...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου