Πέμπτη, 21 Αυγούστου 2008

Θύμηση...

Τα θυμάμαι όλα, δεν έχω ξεχάσει τίποτα...έχει επιλέξει η καρδιά μου και το μυαλό να μη σε αφήσει να φύγεις, μάλλον να μη με αφήσει να ξεχάσω...
Θυμάμαι τον έρωτα που κάναμε όταν φτάσαμε στο Linkoping μας... Απόμακρος, φοβισμένος, ξένος, περίεργος...
Θυμάμαι να τα ξέρω όλα...και να κάνουμε έρωτα ξανά στο δωμάτιό σου και να σε έχω αγκαλιά και να βρίσκομαι ενωμένος μαζί σου αλλά να νιώθω αποκομμένος, να νιώθω πως σε χάνω και να κλαίω καθώς κάνουμε έρωτα...
Να κυλάνε δάκρυα και να σε ρωτάω, αν είναι καλύτερος από μένα...λάθος ερώτηση...η ερώτηση που δε μου έβγαινε τότε ήταν...θα φύγεις μακριά από μένα;;;...αλλά δε τόλμαγα να ρωτήσω...
θυμάμαι να κοιμόμαστε μαζί, αγκαλιά, στη στάση του μωρού...κουλουριασμένη εσύ κι εγώ από πίσω σου να παίρνω τη στάση του κορμιού σου...να γίνω ένα με εσένα, να γίνουν τα κορμιά μας ένα, καθώς κοιμόμαστε...να μπω στα όνειρα σου, σαν να ήταν μια διέξοδος, ένας τρόπος να σε προσεγγίσω, να ξεκινήσω από το δέρμα του κορμιού σου και να αρχίσω να μπαίνω προς τη ψυχούλα σου...
Άπιαστο όνειρο...
Ανεκπλήρωτο πια...
ΠΟΤΕ ξανά...
καταλαβαίνεις λοιπόν γιατί είσαι τόσο μέσα μου; Δεν είναι εγωισμός...είναι μια ακατανίκητη επιθυμία, ειλικρινη και πρωτόγνωρα συναισθήματα, είναι ΕΡΩΤΑΣ, ΑΓΑΠΗ...είναι ΟΛΑ...είσαι ΟΛΑ..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου