Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2008

Μια αναλαμπή...

...λίγο πριν το τέλος. Το οδυνηρό τέλος της πραγματικότητας. Δεν είχα και ουσιαστικές ελπίδες να υπάρξουμε ξανά μαζί.
Αλλά συνέβει. Μία τελευταία αναλαμπή που σου δίνει ελπίδες πως μπορεί να υπάρξει ελπίδα τελικά..Ελπίδα, πως υπάρχουν κάποια "κάρβουνα" αγάπης, τα οποία μπορεί με φροντίδα και με νέα "κάρβουνα" και δεδομένου πως η φωτιά, ήταν τόσο θερμή, να ξαναφουντώσει. Αλλά φυσάει ένα απλό αεράκι, και σου δείχνει πως η αγάπη έχει σβήσει...το "εμείς" έχει δώσει τη θέση του στο "εγώ" και σε νέα "εμείς". Και εκεί που είχες εστιάσει την προσοχή σου, έχουν μείνει μόνο αποκαΐδια...
Λίγο πριν το δεκαπενταύγουστο, σε άκουσα και μιλήσαμε και γελάσαμε και βαριανασάναμε και οι 2 στο άκουσμα της πνοής ο ένας του άλλου. Συγκινηθήκαμε και δώσαμε "ραντεβού" για όταν επιστρέψεις. Εγώ είπα να μη το δώσουμε (για γούρι) και εσύ είπες πως θέλεις να με δεις όταν γυρίσεις, χωρίς να ξέρεις πότε θα είναι αυτό. Έμεινα εκεί, κρεμάστηκα από τις λέξεις αυτές.. Έβαλα άγκυρα και περίμενα για τον ούριο άνεμο που θα έδινε πνοή πάλι στη ζωή μου που έχει μείνει μετέωρη..και θα άρχιζε να προχωράει ξανά. Περίμενα ένα τηλέφωνο, ένα μήνυμα στο internet...κάτι.
Δεν είδα, γιατί πιθανώς ποτέ δε το καταλαβαίνω εν τη γενέση του παρά μόνο κατόπιν εορτής...πως ήταν η τελευταία αναλαμπή..
Ήταν και το πιο φυσιολογικό άλλωστε. Διακοπές, πέρασες καλά για πρώτη φορά σε 2 χρόνια, που δεν είχες περάσει και τις καλύτερές σου.
Να είσαι καλά όπου και να είσαι.
Την αγάπη και τα φιλιά μου.
Ανδρέας


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου