"Ήσουν δικιά μου ... μια στιγμή...κι ύστερα....ΞΕΝΗ".

Πόση αλήθεια να κρύβεται σε ένα στίχο; Πόση αλήθεια;
Αρκετή να σε κάνει να ζήσεις ξανά τις αναμνήσεις σου. Αρκετή να σε κάνει να ανασηκώσεις ελαφρά το κεφάλι να εισπνεύσεις αργά, όλον τον αέρα και στο κατέβασμα να ξεφυσήσεις...και να βγάλεις ένα ανεπαίσθητο..."αααααχ", μαζί με τη ψυχή σου.