Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2008

"Ήσουν δικιά μου ... μια στιγμή...κι ύστερα....ΞΕΝΗ".




Πόση αλήθεια να κρύβεται σε ένα στίχο; Πόση αλήθεια;
Αρκετή να σε κάνει να ζήσεις ξανά τις αναμνήσεις σου. Αρκετή να σε κάνει να ανασηκώσεις ελαφρά το κεφάλι να εισπνεύσεις αργά, όλον τον αέρα και στο κατέβασμα να ξεφυσήσεις...και να βγάλεις ένα ανεπαίσθητο..."αααααχ", μαζί με τη ψυχή σου.

2 σχόλια:

  1. Μα, είστε πολύ νέος, για να ζείτε με αναμνήσεις κιόλας! Η ζωή είναι εκεί έξω. Δεν θα πάψω να σας το φωνάζω. Την καληνύχτα μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αγαπητή μου elsa maxwell, με παρεξηγήσατε, αυτή ήταν καλή ανάμνηση, αλλά είχε την αξία της ... "ανάμνησης" και όχι του τώρα. Ανήκει στο παρελθόν αλλά σε κάνει να χαμογελάς λίγο και να λες..."ααα ναι, το έζησα και αυτό..."
    Η ζωή είναι εκεί έξω για όλους. Έχετε δίκιο...Καλά κάνετε και μου το φωνάζετε...
    Ακούω μη νομίζετε! τα σέβη και την αγάπη μου.

    Καλημέρες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή