Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2008

Τί θα θυμάμαι από το 2008:

Να ξεκινάει η χρονιά με ένα παράπονο, δικό σου, πως δε σε σκέφτηκα και που ήσουν μόνη σου.
Να περνάμε ένα μαρτυρικό σαββατοκύριακο πριν φύγω για Βρυξέλλες (Η αρχή του τέλους.
Να πηγαίνω Παρίσι για να δω τον θείο Θανάση και τα κλάματα ευτυχίας μόλις ο γιατρός μας λέει πως όλα πήγαν καλά.
Να έρχεσαι Βρυξέλλες το Φλεβάρη για ένα υπέροχο 48ωρο, ατελειώτες βόλτες στο αμστερνταμ και υπέροχες συζητήσεις μεταξύ μας για μέλλον δικό μας και όνειρα δικά σου, τα οποία περιλαμβάνουν κι εμένα και να γεμίζω ελπίδες πως θα το περάσουμε και αυτό τελικά.
Να μου τηλεφωνείς για να μου πεις πως το τραίνο σου, εκτροχιάστηκε κι εγω κάθομαι και διασκεδάζω στις Βρυξέλλες και να τρελαίνομαι που είμαι τόσο μακριά.
Να μου τηλεφωνείς και να μου λες, πως δεν αντέχεις άλλο, πως σε έχω καταστρέψει και πως δε θες να με ξαναδείς...ποτέ.
Να περνάω τις ημέρες μου σκεφτόμενος πως είσαι τα πάντα για μένα και πως θέλω να σε κερδίσω ξανά.
Να πηγαίνω για φαγητό με τη Mariagrazia και να βγαίνω περισσότερο με όλη τη παρέα και με ανθρώπους που μόλις είχα γνωρίσει αλλά με στηρίζαν τόσο πολύ.
Να κάνω ένα τηλέφωνο, και στην άλλη άκρη της γραμμής, εσύ, απόμακρη πια να με ακούς να σου λέω πως σε θαυμάζω και σε αγαπώ.
Να απορρίπτω και την τελευταία πρόταση της Toyota, να με περιμένει η θέση μου μέχρι να λύσω τα προσωπικά μου θέματα στην Ελλάδα και επιστρέψω. Πίστευα πως η θέση μου είναι μαζί σου, και πως δε μπορούσα να σε πιέσω να με ακολουθήσεις αλλά να προσπαθήσω να σε κερδίσω, μιας και πίστευα πως με αγαπάς ακόμα, και να μείνω να χαρούμε εμάς, στην πατρίδα. Έτοιμος και για Λάρισα και για Αθήνα και για οπουδήποτε μαζί.
Να περπατώ στην Ερμού με τον Τάσο και να σε βλέπω με τον άλλο, να βλέπετε βιτρίνες και να ψάχνεις το χέρι του.... και να χάνω το έδαφος κάτω από τα πόδια μου. Και μετά .. το κενό.
Να πηγαίνω για πρώτη φορά σε δικαστήριο σαν μάρτυρας υπεράσπισης και να τρέμω ολόκληρος από το άγχος και για να μη ξεχάσω τίποτα. Να βλέπω τον πρόεδρο του δικαστηρίου και τους δικηγόρους και να ιδρώνω, αλλά να προσπαθώ να μαζέψω τον εαυτό μου για να ανταπεξέλθω.
Να έρχομαι στην δεξίωση του μεταπτυχιακού με το...δεκανίκι μου, την Αριέττα και πάνω που λέω πως πάει, δεν ήρθαν μαζί, να σας βλέπω λίγο πιο μπροστά μας (Εσένα με αυτό το ροζ φόρεμά σου).
Να πηγαίνω από συνέντευξη σε συνέντευξη.
Να νιώθω πως κανείς δεν έχει χρόνο από τους φίλους μου πλέον, γιατί μεγαλώσαμε και όλοι έχουν τα προβλήματά τους, δε μπορούν να δώσουν στα δικά μου λύση πλέον.
Να βλέπω ένα άγνωστο τηλέφωνο στο κινητό μου την ημέρα των γενεθλείων σου, και να ακούω μια συγκινημένη Κλειώ από την άλλη πλευρά του τηλεφώνου και να παίρνω ελπίδες σιγά σιγά, πως μπορεί και να αλλάξει κάτι (και πλέον δε πρόκειται να ξαναφύγω. Θα είμαι δίπλα της όποτε με χρειάζεται, οπότε δε μπορεί να πάει τίποτα στραβά).
Να κλείνω σιγά σιγά όλα τα εκκρεμή κεφάλαια της ζωής μου και να μαθαίνω να αποχωρώ από ανθρώπους, καταστάσεις, αναμνήσεις, χώρους.
Να φεύγουμε με την παιδική μου παρέα για ένα ιστιοπλοϊκό ταξίδι και να περνάμε τις ομορφότερες στιγμές μας, σαν να είμαστε πάλι στο σχολείο, με πλάκες, συζητήσεις..
Να μιλάμε πριν το δεκαπενταύγουστο και οι επιθυμία μου να μπερδεύεται με τη πραγματικότητα και περνάω έναν υπέροχο δεκαπενταύγουστο, περιμένοντας το τηλέφωνό σου, που δεν ήρθε ποτέ.
Να βγαίνω κάθε μέρα, να πίνω κάθε μέρα και να κάνω κενές γνωριμίες που δεν θα ξαναέβλεπα ποτέ ξανά στη ζωή μου.
Να πηγαίνω σε συναυλίες και να κάνω πράγματα που δεν έκανα τόσο έντονα παλιότερα αλλά να νιώθω διαρκώς ένα κενό μέσα. Το κενό της παρουσίας σου.
Να φεύγω από τη δουλειά σε ένα ταξίδι αστραπή για Παρίσι, να δούμε τον θείο Θανάση που θα έκανε άλλη μια επέμβαση για να παρατείνει τις ελπίδες του στη ζωή.
Να παίρνεις τηλέφωνο κατά λάθος ένα πρωί σπίτι και να τρέμω από την αναστάτωση και από τον φόβο πως κάτι έπαθες και για αυτό πήρες.
Να "φεύγει" ο θείος Θανάσης και να καταλαβαίνω την πραγματική έννοια του επιτέλους, γιατί ταλαιπωρήθηκε, αλλά μέχρι τελευταία στιγμή, πάλευε να ζήσει..ακόμα και όταν είχε καταλάβει πως οι ελπίδες του είναι...στη σφαίρα της φαντασίας, πάλευε!! Τέτοιο πάθος για τη ζωή και να εκφράζεται με τον τρόπο του θείου δεν είχα βιώσει ξανά ποτέ πριν στη ζωή μου.
Να γνωρίζω κόσμο στον οποίο αρέσω και να μην μπορώ να του δώσω τίποτα, όπως μου λέγανε χαρακτηριστικά.
Να γνωρίζω ανθρώπους οι οποίοι με στήριξαν και βρίσκονται δίπλα μου μέχρι και σήμερα ακόμα και μέσα στην αβεβαιότητα στην οποία τους υποβάλλω καθημερινά.
Να βγαίνω με τον βαφτιστήρα μου και να λιώνουμε και οι 2 στο γέλιο για ασήμαντη αφορμή, τόσο παιδικά και τόσο αθώα.
Να γνωρίζω ανθρώπους στο Ιντερνετ, οι οποίοι εκτιμούν/σχολιάζουν, τα "μες στη μαυρίλα και αναμνήσεις" γραπτά μου.
Να περιμένω.
Να θυμάμαι.
Να λαχταρώ.
Να με θυμούνται στη γιορτή μου όλοι οι άνθρωποι που πέρασαν από τη ζωή μου με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο. (σημ.: όχι τα δεκανίκια όμως και πάλι καλά)
Να σκοτώνουν ένα παιδί στο τέλος του 2008 και κανείς να μην αντιλαμβάνεται την σοβαρότητα του να παίρνεις μια ψυχή. Να αφαιρείς μια ζωή στο όνομα της ... βλακείας.
Να αρρωσταίνουμε όλοι μαζί ομαδικά περιμένοντας το 2009.

Όλα αυτά, είναι αναμνήσεις από το 2008.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ.
ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ ΝΕΟ ΕΤΟΣ 2009.
ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΥΓΙΕΙΣ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ.
ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΜΑΣ ΟΠΩΣ ΤΟΥΣ ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΣΤΕ.
ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΛΑ.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2008

Πόθος

Τα δύο ζευγάρια χείλη ερχόντουσαν όλο και πιο κοντά. Με τον πυρετό να ανεβαίνει στα ύψη. Υπήρχε μια ένταση στην ατμόσφαιρα. Ξέρεις όπως πριν από την καταιγίδα.. Που βγαίνεις έξω και μυρίζει το χώμα το νερό που πρόκειται να υποδεχτεί. Έτσι και οι 2 καρδιές, τα δύο σώματα ήταν έτοιμα το ένα να υποδεχτεί το άλλο. Και το έβλεπες στην στάση τους. Στην μυρωδιά τους. Στο τρόπο που αντιδρούσαν μόλις αντίκριζαν το ένα το άλλο... Και ναι, όταν ενώθηκαν για πρώτη φορά. Όταν μπήκε μέσα στο κορμί της, ήταν σαν να άνοιξαν οι ασκοί του Αιόλου. Όλα σαν την πρώτη φορά, αλλά ταυτόχρονα και με μια αίσθηση σαν την τελευταία φορά. Έτσι έμελλε να είναι κάθε μέσα στη σχέση τους. Σαν την πρώτη και την τελευταία που θα ζούσαν ποτέ.
Μπήκε μέσα της με αργές κινήσεις, έτρεμε αλλά κάτι μέσα του τον βοηθούσε να κρατηθεί και να κρατήσει την ορμή της θέλησης και του κορμιού που ήθελε να κυριεύσει ένα άλλο κορμί. Όχι ένα άλλο, το δικό της κορμί!
Έμειναν έτσι για αρκετή ώρα. Μέχρι που τέλειωσε πάνω του, μέσα του....μέσα στην ψυχή του. Μέσα στην καρδιά του. Μέσα στο είναι του. Ήταν δικό της πολύ πριν. Απλά σήμερα έβαζαν τη σφραγίδα τους ο καθένας στο κορμί του άλλου.
Και ξέρεις, το κορμί έχει τη δική του λογική. Δεν ακολουθεί αυτή του μυαλού, αντιδράει, μυρίζει, ζει, αγαπάει. Και αυτά τα δύο κορμιά αγαπήθηκαν από τη πρώτη στιγμή που δεν συναντήθηκαν. Ήταν στη μοίρα τους κάποτε να συναντηθούν. Περίμενε το ένα το άλλο. Περίμεναν να ζήσουν τα πάντα και το τίποτα. Τα πάντα και το απόλυτο τίποτα....

Ανάσα, υγρή και βαριά να ακουμπάει το σώμα, να το βρέχει, να το ζεσταίνει, να το αγκαλιάζει. Ψίθυροι που να μπερδεύονται με ανάσες υγρές, αναστεναγμούς, λέξεις, ... «σ’ αγαπώ, σε θέλω, θα σε αγαπώ για πάντα, σε ποθώ, ζω, πεθαίνω, ανασταίνομαι, ΖΩ».
Ο ιδρώτας να ξεκινάει από το κεφάλι του, να νιώθει την κάθε σταγόνα να διαπερνά όλο του το πρόσωπο να φτάνει στο πηγούνι και να στάζει επάνω στο γυμνό της κορμί. Δεν την ένοιαζε, δεν τον ένοιαζε, αλλά κρατούσε κάθε σταγόνα σαν μια αιωνιότητα. Έσταζε από το πηγούνι του, τα δάχτυλά του, τις άκρες του κορμιού του, επάνω της. Επάνω στον λαιμό της. Κατέβαινε στο στήθος της, πέρναγε από τις ρώγες της και κατέληγε στη κοιλίτσα της. Εκεί η κάθε σταγόνα έπαιρνε το δικό της δρόμο...
Αυτός εκεί, μέσα της συνέχεια, μέσα στο είναι της, μέσα στο κορμί της, μέσα στην ψυχή της. Και η δικιά της μέσα στη δικιά του.
Τα χέρια έπλεκαν το ένα με το άλλο έναν αόρατο ιστό, για να μείνουν για πάντα παγιδευμένα το ένα μέσα στο άλλο. Για να συγκρατήσουν θαρρείς τη στιγμή, την ένταση, το πάθος, τον πόθο, τον έρωτα, τη σαγήνη, τα δύο κορμιά, τις δύο ψυχές.
Τα πόδια έψαχναν το ένα το άλλο, για να τα χαϊδέψουν, να πλεχτούν μεταξύ τους, να εξωτερικεύσουν την ένταση που διαπερνούσε ολόκληρα το κορμί τους. Φαινόντουσαν σαν τη μόνη διέξοδο αυτού του πάθους, αυτού του έρωτα, αυτών των στιγμών. Τα δύο πέλματα τεντώνονταν κάθε φορά που έμπαινε μέσα της και οδηγούσε το κορμί της να ριγήσει ξανά και ξανά και ξανά...
Και ξανά....

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2008

Ηρώ - Μετράω Στιγμές



"...Μετράω τα δευτερόλεπτα που έμειναν στην μέρα που έφυγες μετράω
μετράω τα ψέματα και τις αλήθειες που δεν έμαθα ποτέ μετράω
μετράω τις φλέβες σου που ζωγραφίζουν το κορμί σου
και τη μνήμη μου μετράω
μετράω τα λόγια σου μετράω φόβους κι αγωνίες
και το τέλος μας μετράω..."