Τί θα θυμάμαι από το 2008:

Να ξεκινάει η χρονιά με ένα παράπονο, δικό σου, πως δε σε σκέφτηκα και που ήσουν μόνη σου.
Να περνάμε ένα μαρτυρικό σαββατοκύριακο πριν φύγω για Βρυξέλλες (Η αρχή του τέλους.
Να πηγαίνω Παρίσι για να δω τον θείο Θανάση και τα κλάματα ευτυχίας μόλις ο γιατρός μας λέει πως όλα πήγαν καλά.
Να έρχεσαι Βρυξέλλες το Φλεβάρη για ένα υπέροχο 48ωρο, ατελειώτες βόλτες στο αμστερνταμ και υπέροχες συζητήσεις μεταξύ μας για μέλλον δικό μας και όνειρα δικά σου, τα οποία περιλαμβάνουν κι εμένα και να γεμίζω ελπίδες πως θα το περάσουμε και αυτό τελικά.
Να μου τηλεφωνείς για να μου πεις πως το τραίνο σου, εκτροχιάστηκε κι εγω κάθομαι και διασκεδάζω στις Βρυξέλλες και να τρελαίνομαι που είμαι τόσο μακριά.
Να μου τηλεφωνείς και να μου λες, πως δεν αντέχεις άλλο, πως σε έχω καταστρέψει και πως δε θες να με ξαναδείς...ποτέ.
Να περνάω τις ημέρες μου σκεφτόμενος πως είσαι τα πάντα για μένα και πως θέλω να σε κερδίσω ξανά.
Να πηγαίνω για φαγητό με τη Mariagrazia και να βγαίνω περισσότερο με όλη τη παρέα και με ανθρώπους που μόλις είχα γνωρίσει αλλά με στηρίζαν τόσο πολύ.
Να κάνω ένα τηλέφωνο, και στην άλλη άκρη της γραμμής, εσύ, απόμακρη πια να με ακούς να σου λέω πως σε θαυμάζω και σε αγαπώ.
Να απορρίπτω και την τελευταία πρόταση της Toyota, να με περιμένει η θέση μου μέχρι να λύσω τα προσωπικά μου θέματα στην Ελλάδα και επιστρέψω. Πίστευα πως η θέση μου είναι μαζί σου, και πως δε μπορούσα να σε πιέσω να με ακολουθήσεις αλλά να προσπαθήσω να σε κερδίσω, μιας και πίστευα πως με αγαπάς ακόμα, και να μείνω να χαρούμε εμάς, στην πατρίδα. Έτοιμος και για Λάρισα και για Αθήνα και για οπουδήποτε μαζί.
Να περπατώ στην Ερμού με τον Τάσο και να σε βλέπω με τον άλλο, να βλέπετε βιτρίνες και να ψάχνεις το χέρι του.... και να χάνω το έδαφος κάτω από τα πόδια μου. Και μετά .. το κενό.
Να πηγαίνω για πρώτη φορά σε δικαστήριο σαν μάρτυρας υπεράσπισης και να τρέμω ολόκληρος από το άγχος και για να μη ξεχάσω τίποτα. Να βλέπω τον πρόεδρο του δικαστηρίου και τους δικηγόρους και να ιδρώνω, αλλά να προσπαθώ να μαζέψω τον εαυτό μου για να ανταπεξέλθω.
Να έρχομαι στην δεξίωση του μεταπτυχιακού με το...δεκανίκι μου, την Αριέττα και πάνω που λέω πως πάει, δεν ήρθαν μαζί, να σας βλέπω λίγο πιο μπροστά μας (Εσένα με αυτό το ροζ φόρεμά σου).
Να πηγαίνω από συνέντευξη σε συνέντευξη.
Να νιώθω πως κανείς δεν έχει χρόνο από τους φίλους μου πλέον, γιατί μεγαλώσαμε και όλοι έχουν τα προβλήματά τους, δε μπορούν να δώσουν στα δικά μου λύση πλέον.
Να βλέπω ένα άγνωστο τηλέφωνο στο κινητό μου την ημέρα των γενεθλείων σου, και να ακούω μια συγκινημένη Κλειώ από την άλλη πλευρά του τηλεφώνου και να παίρνω ελπίδες σιγά σιγά, πως μπορεί και να αλλάξει κάτι (και πλέον δε πρόκειται να ξαναφύγω. Θα είμαι δίπλα της όποτε με χρειάζεται, οπότε δε μπορεί να πάει τίποτα στραβά).
Να κλείνω σιγά σιγά όλα τα εκκρεμή κεφάλαια της ζωής μου και να μαθαίνω να αποχωρώ από ανθρώπους, καταστάσεις, αναμνήσεις, χώρους.
Να φεύγουμε με την παιδική μου παρέα για ένα ιστιοπλοϊκό ταξίδι και να περνάμε τις ομορφότερες στιγμές μας, σαν να είμαστε πάλι στο σχολείο, με πλάκες, συζητήσεις..
Να μιλάμε πριν το δεκαπενταύγουστο και οι επιθυμία μου να μπερδεύεται με τη πραγματικότητα και περνάω έναν υπέροχο δεκαπενταύγουστο, περιμένοντας το τηλέφωνό σου, που δεν ήρθε ποτέ.
Να βγαίνω κάθε μέρα, να πίνω κάθε μέρα και να κάνω κενές γνωριμίες που δεν θα ξαναέβλεπα ποτέ ξανά στη ζωή μου.
Να πηγαίνω σε συναυλίες και να κάνω πράγματα που δεν έκανα τόσο έντονα παλιότερα αλλά να νιώθω διαρκώς ένα κενό μέσα. Το κενό της παρουσίας σου.
Να φεύγω από τη δουλειά σε ένα ταξίδι αστραπή για Παρίσι, να δούμε τον θείο Θανάση που θα έκανε άλλη μια επέμβαση για να παρατείνει τις ελπίδες του στη ζωή.
Να παίρνεις τηλέφωνο κατά λάθος ένα πρωί σπίτι και να τρέμω από την αναστάτωση και από τον φόβο πως κάτι έπαθες και για αυτό πήρες.
Να "φεύγει" ο θείος Θανάσης και να καταλαβαίνω την πραγματική έννοια του επιτέλους, γιατί ταλαιπωρήθηκε, αλλά μέχρι τελευταία στιγμή, πάλευε να ζήσει..ακόμα και όταν είχε καταλάβει πως οι ελπίδες του είναι...στη σφαίρα της φαντασίας, πάλευε!! Τέτοιο πάθος για τη ζωή και να εκφράζεται με τον τρόπο του θείου δεν είχα βιώσει ξανά ποτέ πριν στη ζωή μου.
Να γνωρίζω κόσμο στον οποίο αρέσω και να μην μπορώ να του δώσω τίποτα, όπως μου λέγανε χαρακτηριστικά.
Να γνωρίζω ανθρώπους οι οποίοι με στήριξαν και βρίσκονται δίπλα μου μέχρι και σήμερα ακόμα και μέσα στην αβεβαιότητα στην οποία τους υποβάλλω καθημερινά.
Να βγαίνω με τον βαφτιστήρα μου και να λιώνουμε και οι 2 στο γέλιο για ασήμαντη αφορμή, τόσο παιδικά και τόσο αθώα.
Να γνωρίζω ανθρώπους στο Ιντερνετ, οι οποίοι εκτιμούν/σχολιάζουν, τα "μες στη μαυρίλα και αναμνήσεις" γραπτά μου.
Να περιμένω.
Να θυμάμαι.
Να λαχταρώ.
Να με θυμούνται στη γιορτή μου όλοι οι άνθρωποι που πέρασαν από τη ζωή μου με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο. (σημ.: όχι τα δεκανίκια όμως και πάλι καλά)
Να σκοτώνουν ένα παιδί στο τέλος του 2008 και κανείς να μην αντιλαμβάνεται την σοβαρότητα του να παίρνεις μια ψυχή. Να αφαιρείς μια ζωή στο όνομα της ... βλακείας.
Να αρρωσταίνουμε όλοι μαζί ομαδικά περιμένοντας το 2009.

Όλα αυτά, είναι αναμνήσεις από το 2008.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ.
ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ ΝΕΟ ΕΤΟΣ 2009.
ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΥΓΙΕΙΣ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ.
ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΜΑΣ ΟΠΩΣ ΤΟΥΣ ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΣΤΕ.
ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΛΑ.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!