Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2009

Σκέψεις

Έπεσα χαμηλά...παρέσυρα κι άλλους μαζί μου στην πτώση. Άλλους που ήρθαν για να βοηθήσουν κι άλλους που απλά βρεθήκαν στη λάθος στιγμή, στη λάθος θέση. Το συγνώμη ίσως να μην έχει αξία, ίσως να μην είναι αρκετά δυνατό, ίσως και να μη χρειάζεται...
Αλλά το ευχαριστώ είναι απαραίτητο!!

Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2009

Αν ήξερες... (αν πίστευες κιόλας αυτά που ξέρεις...δε θα τηλεφωνούσες ποτέ ξανά)

Αν ήξερες ότι είσαι η αιτία που με κάνει να μισήσω τον εαυτό μου...
Κάθε φορά που έβλεπα την οθόνη του κινητού μου να αναβοσβήνει κι εσύ να είσαι στην άλλη γραμμή κι εγώ να μην το σηκώνω...
Αλλά δε μπορώ να το σηκώσω.. Με σκοτώνει να νιώθω ότι σε αγαπάω ακόμα. Ότι δε μπορώ να είμαι μαζί σου. Ότι θα με πάρεις για να δεις τί κάνω αλλά δε μπορώ να είμαι μαζί σου, να σε ερωτευτώ, να σε αγαπήσω περισσότερο, να σε κάνω ευτυχισμένη, να γίνω ευτυχισμένος, να μπορέσω να ζήσω ξανά..να νιώσω.

Πρέπει να βάλω ένα στοπ, αλλιώς τη στιγμή που θα το σηκώσω θα σε αγαπάω ακόμα. Θα το κρύβω ακόμα. Θα πονάει ακόμα. Θα έχει ερωτήματα ακόμα. Θα ξυπνάει τον έρωτα. θα ξυπνάει την καρδιά και αυτή θα λέει, νααα...μόνο με αυτή την καρδιά της Κλειούλας πλάι ζω μόνο! Αλλά άμα το σηκώσω, αμα σε δω, αμα σε ακούσω, θα σε νιώσω ξανά.

Μου λείπεις.
Το ξέρεις ε?
Αλλάζω αλλά δεν αγγίζω την αλλαγή. Είμαι σαν ένα σώμα σκέτο. Η καρδιά μου είναι σίγουρα σκέτη, άδεια, ανίκανη να λειτουργήσει, να γεμίσει με τίποτα. Νόμιζα πως είχες πάρει μόνο ένα μικρό κομμάτι αλλά μάλλον ήσουν το οξυγόνο της και δεν με συνοδεύει πια. Έτσι έχω καταλήξει να είμαι κενός, από εσένα και από καρδιά.

Κατάλαβα πως άθελά μου ή ηθελημένα σου έδωσα παραπάνω από το είναι μου και τώρα...τώρα δεν έχει μείνει τίποτα ούτε για εμένα ούτε για κανέναν άλλο.
Ήθελα να το σηκώσω το τηλέφωνο και δε θέλω να σε ανησυχώ επίτηδες απλά για να κρατιέμαι στο μυαλό σου..
Ξέρω πως με νοιάζεσαι, πίστεψε κι εσύ οτι σε αγαπώ!!
Επιτέλους πίστεψέ το και προσπάθησε να καταλάβεις πως μου είναι δύσκολο να σε αγαπώ, να έχω αισθήματα μόνο για εσένα και να μη σε έχω.
Το μόνο που να έχω από εσένα να είναι μια παράκληση να μη σε καλώ για σινεμά. Αμα μπορούσα, αμα δεχόσουν, θα σε καλούσα να δεις τον έρωτά μου. Δε το έχω νιώσει άλλη φορά αυτό που νιώθω μέχρι και σήμερα για εσένα. Θα σε καλούσα να τα διαγράψεις όλα και να έδινες μια ευκαιρία σε έναν έρωτα από αυτούς τους παλιούς, με βάθος! Που σε αναστατώνει συθέμελα αλλά και σε κάνει ολόκληρο. Θα σε καλούσα να με βοηθήσεις να ζήσω ξανά.
Τώρα πρέπει να σε καλέσω, να σε παρα-καλέσω να με αφήσεις να συνεχίσω να επιβιώνω. Δεν ζω δυο χρόνια τώρα. Επιβιώνω...
Κοιμάμαι, ξυπνάω και απλά θέλω να περάσει η ώρα και να έρθει ό,τι είναι να έρθει. Να το αντιμετωπίσω και να συνεχίσω να επιβιώνω. Δεν έχω νόημα.
Έχω βάλει στόχο να σου δείξω ότι δεν είμαι μέτριος όπως σου έλεγα. Να γίνω κάποιος. Αλλά για να με δεις κάποια στιγμή. Να με χαρείς εσύ τουλάχιστο και όσοι με αγαπάνε. Αλλά δε το νιώθω. Δεν το ζω. Απλά επιβιώνω. Δεν έχω άλλη όρεξη να ζήσω με τα αισθήματα μου. Να συμφιλιωθώ. Απλά δε τα θέλω και δεν τα έχω.
Εϊναι παράξενο...μου δημιουργει φόβο...αλλά δεν μπορώ να νιώσω. Μόνο όταν έχω κάτι που έχει να κάνει με εσένα νιώθω την καρδιά μου να πετάει, να χτυπάει ξανά, να απογοητεύεται.
Αλλιώς νομίζω πως έχω νεκρώσει το μέσα μου.

Δεν υπάρχω πια. Εϊναι ένα σώμα στο οποίο είμαι παγιδευμένος χωρίς αισθήματα, χωρίς γεύση.

ΑΝΤΙΟ για πάντα λοιπόν.

Τετάρτη, 4 Νοεμβρίου 2009

ΤΕΡΜΑ η ιστορία - Αντώνης Ρέμος



Δεν σου ζητάω κάτι
σου επιστρέφω την αγάπη
ήταν η πιο μεγάλη ήττα
Κι αν έχω να ζητήσω
ειναι τον εαυτό μου
τώρα πίσω να κρατηθώ
για να σωθώ


Τέρμα η Ιστορία
η αγάπη τώρα τέρμα
σου 'χα αδυναμία
απ'το δάκρυ ως το δέρμα
Τέρμα όμως τώρα η καρδιά
θα μιλήσει η λογική
όλα γύρω μου φωνάζουν φύγε


Δεν θέλω αναμνήσεις
γιορτές και εκδρομές κερδίζεις
πάρτες σαν ανοιγμένες κάρτες
Μια μνήμη να μην μείνει
γιατί η αγάπη σου
ήταν χέρι που πνίγει
όποιον τολμάει να σ'αγαπάει


Τέρμα η Ιστορία
η αγάπη τώρα τέρμα
σου 'χα αδυναμία
απ'το δάκρυ ως το δέρμα
Τέρμα όμως τώρα η καρδιά
θα μιλήσει η λογική
έσπασαν όσα μας ένωσαν
κι απ'τα κομμάτια αγάπη μου
φεύγω...

Οποιος τολμάει
να σ'αγαπάει...


Τέρμα η Ιστορία
η αγάπη τώρα τέρμα
σου 'χα αδυναμία
απ'το δάκρυ ως το δέρμα
Τέρμα όμως τώρα η καρδιά
θα μιλήσει η λογική
έσπασαν όσα μας ένωσαν
κι απ'τα κομμάτια αγάπη μου
φεύγω...

Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2009

Πριγκηπέσσα - Σωκράτης Μάλαμας

Άλλα θέλω κι άλλα κάνω
πώς να σου το πω
έλεγα περνούν τα χρόνια
θα συμμορφωθώ.

Μα είναι δώρο άδωρο
ν' αλλάξεις χαρακτήρα
τζάμπα κρατάς λογαριασμό
τζάμπα σωστός με το στανιό.

Έξω φυσάει αέρας
κι όμως μέσα μου
μέσα σ' αυτό το σπίτι
πριγκιπέσα μου,
το φως σου και το φως
χορεύουν γύρω μας
απίστευτος ο κόσμος
κι ο χαρακτήρας μας.

Άλλα θέλω κι άλλα κάνω
κι έφτασα ως εδώ
λάθη στραβά και πάθη
μ' έβγαλαν σωστό.

Ξημερώματα στο δρόμο
ρίχνω πετονιά
πιάνω τον εαυτό μου
και χάνω το μυαλό μου.


Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2009

Μίλτος Πασχαλίδης - Σου τηλεφωνώ

"είναι νύχτα εδώ...
κι εγώ δε ξέρω που να πάω...
χάνομαι και ζω...
για να μου πεις (ΕΣΥ) πως με αγαπάς!

Σου τηλεφωνό (ΝΟΗΤΑ) για να σου πως...πως ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ...
σου τηλεφωνό για να σε ακούω να...μιλάς!...."

Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2009

"Βοριάς φυσάει τα λόγια μου..." - Μίλτος Πασχαλίδης

και τα παίρνει, τα παίρνει...μακριά...

~~κάποτε θα ρθεις μα η αγάπη θα χει φύγει~~




Το χιόνι καίει τον καρπό
και την αγάπη ο χρόνος
στην κούπα μου παλιό κρασί
κι εσύ καινούργιος πόνος

Βοριάς φυσάει τα λόγια μου
νοτιάς τα φέρνει πίσω
κι από τα φύλλα της καρδιάς
δεν ξέρω να σε σβήσω

Για να μη γίνεις σύννεφο
καρφώθηκα στο χώμα
κι άφησες τα τραγούδια μου
ρούχα με δίχως σώμα

Βοριάς φυσάει τα λόγια μου
νοτιάς τα φέρνει πίσω
κι από τα φύλλα της καρδιάς
δεν ξέρω να σε σβήσω

Δεν είναι η ζήλια μάτια μου
που σαν καπνός με πνίγει
είναι που κάποτε θα ρθεις
κι η αγάπη θα χει φύγει...


Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
Μουσική: Μιλτιάδης Πασχαλίδης
Ερμηνεία: Μιλτιάδης Πασχαλίδης
photos:DeniantArt

Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2009

Καλό φθινόπωρο

Έφτασε επιτέλους. Επιτέλους όχι γιατι δε μου αρέσει το καλοκαίρι, αλλά όλοι νομίζω μετά το πάθος του καλοκαιριού, θέλουν να ζήσουν και τον έρωτα και τη ρομαντζάδα του φθινοπώρου.

Άσχετο:

Δεν είναι απίστευτα ειρωνικό, αστείο, σαδιστικά δίκαιο από...την μοίρα ας πούμε:

Έκανες ένα λάθος και μου είπες ψέματα για να το καλύψεις. Δε σε πίστεψα από κει και πέρα και ας με αγάπησες πραγματικά.
Έκανα ένα λάθος, το έμαθες κι εσύ και τώρα ακόμα και αν σου λέω την αλήθεια για τα αισθήματά μου, με τιμωρείς όπως σε τιμωρούσα κι εγώ. Δεν είναι κρίμα; οι μαλακίες πληρώνονται...από όλους τελικά!

Τρίτη, 14 Ιουλίου 2009

You're Gonna Make Me Lonesome When You Go - MADELEINE PEYROUX

"You're Gonna Make Me Lonesome When You Go"

I've seen love go by my door
It's never been this close before
Never been so easy or so slow
Been shooting in the dark too long
When something's not right it's wrong
You're gonna make me lonesome when you go

Dragon clouds so high above
I've only known careless love,
It's always hit me from below.
This time around it's more correct
Right on target, so direct,
You're gonna make me lonesome when you go

Purple clover, Queen Anne lace,
Crimson hair across your face,
You could make me cry if you don't know.
Can't remember what I was thinkin' of
You might be spoilin' me too much, love,
You're gonna make me lonesome when you go

Flowers on the hillside, bloomin' crazy,
Crickets talkin' back and forth in rhyme,
Blue river runnin' slow and lazy,
I could stay with you forever
And never realize the time.

Situations have ended sad,
Relationships have all been bad.
Mine've been like Verlaine's and Rimbaud.
But there's no way I can compare
All those scenes to this affair,
You're gonna make me lonesome when you go

You're gonna make me wonder what I'm doing,
Staying far behind without you.
You're gonna make me wonder what I'm saying,
You're gonna make me give myself a good talking to.

I'll look for you in old Honolulu,
San Francisco and Ashtabula,
You're gonna have to leave me now, I know.
But I'll see you in the sky above,
In the tall grass, in the ones I love,
You're gonna make me lonesome when you go.

Κυριακή, 12 Ιουλίου 2009

Μια αγκαλιά

Θέλω λίγη ηρεμία. Να έρθω εκεί στον κόκκινο καναπέ σου, να ξαπλώσω, να βγάλω τα πόδια μου απέξω του και απλά να κοιτάω το ταβάνι. Ή τον πίνακα που δεν κρέμασες ποτέ.
Να κάθεσαι κι εσύ από πίσω και να πάρεις το κεφάλι μου στα πόδια σου, στην αγκαλιά σου.
Και απλά να κάτσω εκεί. Πρέπει να είμαστε μαζί για να γίνει αυτό; ..
Τέλος πάντων, δε ξέρω αλλά εγώ θέλω να ηρεμήσω ξέρεις. Να ξεφύγω θέλω ξέρεις. Να φύγω από όλη αυτή την ζωή. Δεν είναι κακή. Δεν είναι πιεστική. Αλλά δε μου αρέσουν οι εικόνες που μου δίνει πλέον. Είναι...αναλώσιμη. Τελειώνει η μία ζωή και αρχίζει η άλλη.
Εγώ θέλω απλά να ηρεμήσω κάπου. Να βάλεις το κεφάλι μου επάνω στα ποδαράκια σου, να βάλεις τα δάχτυλά σου ανάμεσα στα μαλλιά μου και να τα ανακατεύεις και εγώ να κλείσω λίγο τα μάτια.
Εκεί για λίγο να κλείσω τα μάτια.
Και να κάτσω έτσι για λίγο εκεί. Δε θα ενοχλήσω. Δε θα πω κουβέντα για το παρελθόν, για το παρόν, για το μέλλον. Απλά να καθίσω λίγο εκεί.
Δε θα βγάλω άχνα να ξέρεις. Μπορεί να κρατήσω και την αναπνοή μου να μη καταλάβεις ότι είμαι εκεί καν. Απλά να κλείσω τα μάτια μου..
Να ηρεμήσω, να χαθώ, να πάρω δυνάμεις.
Γιατί δεν είναι ότι περνάω άσχημα, ότι η ζωή μου φέρεται άσχημα. Αλλά δεν έχω δυνάμεις, αντοχές, να τη διαχειριστώ. Θέλω μια διακοπή με κάποιον οικείο. Κάπου που το υποσυνείδητό μου και το ένστικτό μου, φωνάζουν πως ξέρουν, πως νιώθουν τη ζεστασιά της αγκαλιάς του και του χώρου του.
Ξέρεις, το γνωρίζω πως ξέρεις...θέλω απλά να κλείσω τα μάτια μου και να ηρεμήσω λίγο...
Να ηρεμήσω :-)

Θέλω την αγκαλιά σου. Ζητάω πολλά;.. Έτσι κι αλλιώς από όταν σε έχασα..αυτήν αναζητώ. Κι ας μη με πιστεύεις. Κι ας με λες υπερβολικό. Κι ας...μη με θες. :-) Κι ας μη σε ενδιαφέρει. ΚΙ ΑΣ ΤΟ ΞΕΡΩ! :-)



Steal my heart and hold my tongue.
I feel my time, my time has come.
Let me in, unlock the door.
I've never felt this way before.

The wheels just keep on turning,
The drummer begins to drum,
I don't know which way I'm going,
I don't know which way I've come.


Hold my head inside your hands,
I need someone who understands.
I need someone, someone who hears,
For you, I've waited all these years.

For you, I'd wait 'til kingdom come.
Until my day, my day is done.
And say you'll come, and set me free,
Just say you'll wait, you'll wait for me.

In your tears and in your blood,
In your fire and in your flood,
I hear you laugh, I heard you sing,
"I wouldn't change a single thing."

The wheels just keep on turning,
The drummers begin to drum,
I don't know which way I'm going,
I don't know what I've become.

For you, I'd wait 'til kingdom come,
Until my days, my days are done.
Say you'll come and set me free,
Just say you'll wait, you'll wait for me.
Just say you'll wait, you'll wait for me.
Just say you'll wait, you'll wait for me.

Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2009

Συνεχίζω να γράφω αλλά...

Αλλά ξέρεις πως απλά είναι ένας τελευταίος αποχαιρετισμός. Από αυτούς που δώσαμε με τόση θέρμη. Λίγα καλοσωρίσματα αλλά πάρα πολλοί αποχαιρετισμοί.
Δυστυχώς έχω ακόμα κάποια πράγματα μέσα μου.
Ευτυχώς μπορώ πλέον να τα αντιμετωπίσω.
Αλλά θέλω σιγά σιγά να μην αφήσω τίποτα μέσα μου. Να τα βγάλω όλα.
Έκανα, κάνω την κάθαρσή μου, την επανάσταση λένε άλλοι. Εφόσον εμφανίστηκε και έπρεπε, το έκανα. Το ήθελα.
Συγνώμη γιατί κάποια πράγματα σίγουρα σε ενόχλησαν.
Κι εσύ μου χρωστάς μια συγνώμη. Αλλά δε πειράζει, είναι σαν να μου την είπες.
Από την άλλη...μια πικρή γεύση μένει και στους δυο μας. Αλλά τί να κάνεις? Έτσι ήταν να γίνει.
Φιλιά

Δευτέρα, 1 Ιουνίου 2009

Παλιές ξεθωριασμένες εικόνες...

«Όλη η παρέα μπήκε στο σπίτι. Έξω έβρεχε καρέκλες. Όλοι στάζαν από πάνω μέχρι κάτω, και από έξω μέχρι μέσα. Έβγαλε μια μπλούζα να του δώσει. Μόλις έβγαλε τα ρούχα του να αλλάξει, είδε πως αυτά δεν ήταν πλέον υγρά. Είχαν στεγνώσει επάνω σε ένα κορμί το οποίο έκαιγε...»

----.----

«Μπήκε μέσα της, μετά από δε ξέρω κι εγώ πόσες προσπάθειες. Είχαν μόλις γυρίσει από μια μεγάλη βόλτα. Περπάταγαν, μιλάγαν και σιγοκαίγαν οι ψυχές, τα χείλη, τα χέρια, τα σώματα. Μπήκε μέσα της και έμεινε εκεί, μέχρι αυτή να τελειώσει. Μέχρι να νιώσει μέχρι και το τελευταίο ρίγος που διαπερνούσε το κορμί της. Αυτός απλά περίμενε. Κάποιες φορές περίμενε μέχρι να τελειώσουν μαζί. Ήταν πλέον δικιά (?!) του ή τουλάχιστον ήταν το κορμί της. Και ήθελε ασυναίσθητα να το χαρεί. Σαν να μην υπήρχε αύριο. Σαν να μην υπήρχε καν το σήμερα. Σαν να μη τον ζούσε μαζί της. Σαν να ήταν ακόμα μια φορά που την έβαλε από μόνος του στα όνειρά του, αλλά που πλέον όταν ξυπνούσε θα την έβλεπε εκεί δίπλα του. Δεν ήθελε να το χάσει αυτό. Μετά από μία ολόκληρη μέρα και νύχτα έρωτα, αποκοιμήθηκαν. Αυτός προσπαθούσε, έκλεινε τα μάτια, αλλά τα άνοιγε αμέσως αναζητώντας το γυμνό της κορμί και την κλειστή της ψυχή. Ήθελε να είναι διαφορετικά από τα όνειρά του. Να μείνει ξύπνιος δίπλα της. Και έμεινε μέχρι το μεσημέρι της επόμενης, που την πήγε να φύγει στο σταθμό. Θα μέναν χώρια για 3 μέρες, αλλά αυτός δε μπορούσε να αντέξει ούτε 3 δεύτερα. Ταξίδευε με το τρένο και αυτός ταξίδευε μαζί της. Αυτή ταξίδευε αλλού... Πιο μακριά από όσο αυτός νόμιζε...»

---.---

«Έκλεισαν το τηλέφωνο. Τα είχε καταλάβει όλα ή τουλάχιστον τα είχε υποπτευθεί. Αυτός είχε αφήσει μια άλλη ζωή για να είναι μαζί της και αυτή δε μπορούσε να αφήσει την παλιά της ζωή αν και ήταν μαζί του. Μετά από λίγες ώρες χτυπάει το τηλέφωνό του...:
-θα μου ανοίξεις;
-που είσαι;
-από κάτω από το σπίτι σου....
Έτρεξε κάτω πετώντας...
Πήρε την τσάντα της, γέλαγε από ευτυχία που την είχε κοντά του, αλλά δεν ήθελε να το δείξει. Είχε ακόμα ελπίδες πως ήταν δικιά του. Αυτός ήταν εδώ και καιρό δικός της..
Μπήκε στο σπίτι και την πήγε κατευθείαν στο δωμάτιό του να ξεκουραστεί γιατί φαινόταν καταβεβλημένη. Πήρε και την καλύτερή της φίλη να έρθει να την δει. Την επόμενη φεύγαν. Μαζί. Αυτό δεν θα άλλαζε.
Τις άφησε μέσα να τα πούνε, ήλπιζε πως η φίλη της θα της έλεγε να μείνει σε αυτον, να προχωρήσει μαζί του, να, να, να...
Την άλλη μέρα πετούσαν...»

---.---

«Μπήκε στο δωμάτιο. Αυτός κλαμμένος σε μια γωνία, άρχισε να φωνάζει, να βρίζει. Αυτή σε μια γωνία να τρέμει, να μην μπορεί να αρθρώσει λέξη. Αυτός να τρέμει από την ταραχή αλλά να προσπαθεί να ανακτήσει την πίστη στον εαυτό του. Είχε κλονιστεί πολύ. Δεν ήταν απλά ο δεύτερος, ήταν αποκρουστικός σε έναν άνθρωπο που είχε λατρέψει. Το είχε διαβάσει στα γραπτά της, του είχε δηλητηριάσει την ψυχή. Αλλά τον έρωτα;...τον έρωτα, όχι. Ήταν εκεί και αντιστεκόταν...αντιστεκόταν όσο μπορούσε.
Της είπε να φύγει από το δωμάτιο, να εξαφανιστεί, του είπε να του εξηγήσει, της είπε δε θέλει να την ξέρει....
Μετά από λίγη ώρα την είδε να βγαίνει από το σπίτι...άνοιξε το παράθυρο και της φώναξε... ‘Φεύγεις;;;....’ η φωνή του ήταν σπαρακτική και όχι επιθετική όπως πρίν. Έβλεπε να την χάνει, να απομακρύνεται μέσα στο σκοτάδι. Αυτός έμεινε εκεί στο παράθυρο. Εκεί τα όνειρά του, χάνονταν στο παχύ σκοτάδι της νύχτας. Όπως και η φιγούρα της χανόταν στα κάτασπρα δρομάκια της πόλης τους. Από κεί και πέρα πλέον τίποτα δε θα ήταν το ίδιο, όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια...»

Σάββατο, 30 Μαΐου 2009

Μη το πεις πουθενά - Στάθης Δρογώσης (Αφιερωμένο σε εσένα που δε μ'αγαπάς)

Μη το πεις πουθενά
πια τα βράδια δε κοιμάμαι
η καρδιά μου χτυπά
και φοβάμαι
ναι φοβάμαι


Δε ξέρω αν έχω αλήθεια
κάτι να μοιραστώ
και σου ζητάω βοήθεια
και ντρέπομαι για αυτό
πως ντρέπομαι για αυτό

μην το πεις πουθενά
όλα θέλω να τα αφήσω
σπίτι, φίλους, δουλειά
δίχως να κοιτάξω πίσω

δε ξέρω αν έχω αλήθεια,
κάτι να μοιραστώ

και σου ζητάω βοήθεια
και ντρέπομαι για αυτό
πως ντρέπομαι για αυτό

μη το πεις πουθενά
όταν γελώ δυνατά
να ξέρεις μέσα μου κλαίω

μη το πεις πουθενά
πόσο να κρύβομαι πια
δεν αντέχω σου λέω
μη το πεις πουθενά
θέλω να φύγω μακριά
πίστεψε με το θέλω

Δε ξέρω αν έχω αλήθεια
κάτι να μοιραστώ
και σου ζητάω βοήθεια
και ντρέπομαι για αυτό
πως ντρέπομαι για αυτό

Δε ξέρω αν έχω αλήθεια
κάτι να μοιραστώ
και σου ζητάω βοήθεια
και ντρέπομαι για αυτό
πως ντρέπομαι για αυτό.

Πέμπτη, 14 Μαΐου 2009

...Μπορώ...?

...Μπορώ να σε αγκαλιάσω?...
...Μπορώ να σε κρατήσω από το χέρι?...
...Μπορώ να κρατήσω την εικόνα σου στη σκέψη μου?...
...Μπορώ να περπατήσω μαζί σου?...
...Μπορώ να κουρνιάσω επάνω σου?...
...Μπορώ να ακούσω τις ανησυχίες σου?...
...Μπορώ απλά να σε κοιτάω?...
...Μπορώ να σε φιλήσω?...
...Μπορώ να μη σε ποθώ?...
...Μπορώ να μη με κάνεις να ριγώ?...
...Μπορώ να μη θέλω?...απλά να μπορώ?...
...Μπορώ να μη σε χάσω?...
...Μπορώ να ζω τον έρωτα κάθε φορά που σε βλέπω?...

Η αγάπη μπορεί τα πάντα. Εμείς δε ξέρω...

Έρωτας...τί υπέροχο και κυρίαρχο συναίσθημα...

Καλό βράδυ!

"ΜΙΚΡΑ ΒΕΓΓΑΛΙΚΑ", Ελεονώρα Ζουγανέλη

Σαν υγρασία πρωϊνή με ζωντανεύεις
στο αστραφτερό σου πουθενά με τριγυρνάς
με ρίχνεις στη φωτιά από ένα όνειρο
και με ξυπνάς.
Γέμισε χώμα ο αέρας που αναπνέεις
το τελευταίο σου τσιγάρο έγινε σκόνη
πέρασε δίπλα μου η νύχτα σου αμίλητη
σε μια οθόνη.

Όμως εγώ θα είμαι δίπλα σου κι ας άργησα
θα σε προλάβω στο λιμάνι ξημερώματα
θα πέφτουν γύρω μας μικρά βεγγαλικά
χιλιάδες χρώματα.

Γέμισε χώμα ο αέρας που αναπνέεις
το τελευταίο σου τσιγάρο έγινε σκόνη
πέρασε δίπλα μου η νύχτα σου αμίλητη
σε μια οθόνη.
Σαν υγρασία πρωϊνή με ζωντανεύεις
και όποιος δεν τόλμησε να φτάσει μέχρι εδώ
πηδάει κλείνοντας τα μάτια στο γκρεμό
και πετάει.

Κυριακή, 10 Μαΐου 2009

LOVE remains the same...gavin rossdale...

"... a thousand times i've seen you standing
gravity like a lunar landing
make me want to run till i find you
shut the world away from here, drift to you, you're all i hear
everything we know fades to black

half the time the world is ending, truth is i am done pretending

i never thought that i had any more to give
pushing me so far here i am without you
drink to all that we have lost, mistakes that we have made
everything will change, love remains the same
I find a place where we escape
take you with me for a space
a city bus that sounds just like a fridge
I walk the streets through seven bars
i had to find just out where you are
the faces seen to blur they're all the same

half the time the world is ending, truth is i am done pretending

i never thought that i had any more to give
you're pushing me so far here i am without you
drink to all that we have lost, mistakes that we have made
everything will change, love remains the same

so much more to say, so much to be done
don't you trick me out, we shall overcome
cause our love stays ablaze

we should have had the sun
could have been inside
instead we're over here

half the time the world is ending, truth is i am done pretending
too much time to love defending, you and i are done pretending

i never thought that i had any more to give
you're pushing me so far here i am without you
drink to all that we have lost, mistakes that we have made
everything will change, everything will change

oh, i
this could last forever
oh, i
we could last forever

love remains the same
love remains the same... "

Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2009

Απλά ανασαίνω

Μπάμπης Στόκας - Απλά ανασαίνω



"Απλά ανασαίνω σαν το ψάρι στο ποτάμι
κόντρα στο ρεύμα κολυμπώ κι απλά ανασαίνω
Σαν το φάρο αναβοσβήνω στο βοριά που με χτυπά
το φως μου αφήνω, ανάβω σβήνω, ό,τι έχω σου δίνω
Και περιμένω, περιμένω

Απλά ανασαίνω σαν την κάμπια στο φύλλο
πεταλούδα μια μέρα όταν γίνω θα πετώ
Τα φτερά μου ανοίγω τα φτερά μου κλείνω
Ό,τι έχω στ' αφήνω δεν έχω καιρό
κι απλά ανασαίνω το φως μου αφήνω
ανάβω, σβήνω ό,τι έχω σου δίνω..."

Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2009

Συνομιλία...

Σε αγαπώ...
Είσαι η ψυχή μου...
Θέλω να είμαι μαζί σου για πάντα..
Θέλω να μη ξεκολλάμε ο ένας από τον άλλο..
Σε θέλω..
Σε αγαπώ..
Μου λείπεις..
Μου έλειψες...
Γύρνα πίσω...
Θα γυρίσω σύντομα...
Μη με αφήνεις...
Ποτέ...
Μα φεύγεις...
Για λίγο και θα σε περιμένω...
Που; Δε σε ακούω...που;; Είσαι εδώ;;; Δε σε βλέπω...είσαι εδώ;;; Δε μου μιλάς...είσαι εδώ;;; Σε νιώθω παντού...αλλά...δεν είσαι εδώ.

Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2009

Ένα γράμμα σε ένα(ν) φίλο που δεν έστειλα..

Ξέρεις φίλε, έχω αποφασίσει εδώ και πάρα πολύ καιρό, να μην δρω εν θερμώ. Να αφήνω τα πράγματα να ηρεμούν πρώτα, γιατί στη φουρτούνα επάνω, κάνεις κινήσεις που δεν τις σκέφτεσαι.. Με καλές ίσως προθέσεις αλλά που πολλές φορές έχουν το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδιώκεις.
Θα έδινα κάποιο παράδειγμα αλλά πιστεύω καταλαβαίνεις και χωρίς το παράδειγμά μου :-)
Προσπαθώ λοιπόν, τουλάχιστο να αφήνω να περνάει λίγος καιρός και να μη βλέπω τα πράγματα όταν καίνε. Αλλά όταν είναι κρύα..ή έτσι θέλω να νομίζω.
Έλα να δεις όμως που κάποια πράγματα δεν κρυώνουν εντελλώς ποτέ. Και όταν νομίζεις πως έχουν κρυώσει, εκεί έρχονται, σε αφήνουν να τα εμπιστευτείς, και τσουπ...σου δίνουν μία να μη ξέρεις τί και από που σου ήρθε! :-)
Δε ξέρω αν με έβλαψε ή με ωφέλησε να δρω εν θερμώ ή εν ψυχρώ. Αλλά προσπαθώ να δοκιμάσω για να μάθω και τα 2.
Θα πεις δεν βγάζουν νόημα αυτά που σου λέω αλλά...χμμμ...θα έχεις δίκιο :-)
Ποτέ δεν έβγαζαν θα συμπληρώσω εγώ. Αλλά κάποια πράγματα είτε εν θερμώ είτε εν ψυχρώ, αφήνουν την ίδια γεύση. Εν θερμώ θα πω πως είμαστε οι καλύτεροι και στενότεροι φίλοι, εν ψυχρώ θα πω, πως είμαστε πολύ καλοί και αρκετά στενοί. Η αλήθεια θα είναι κάπου εκεί ενδιάμεσα. Κάποιες φορές θα τείνει προς τη μία πλευρά του απόλυτου, του καλύτερου και στενότερου. Και κάποιες φορές θα τείνει προς αυτή του πιο ισορροπημένου, του πολύ καλού και αρκετά στενού. Αλλά η ουσία θα είναι η φιλία! Η ουσία θα είναι η αγάπη. Η ουσία είναι στο συναίσθημα. Και το συναίσθημα, ζεστο, χλιαρό, καυτό, κρύο...σου δίνει κατεύθυνση. Ίδια είτε το νιώσεις καυτό είτε σου παγώσει το χέρι. Μπορεί να τό βίωνες διαφορετικά, το συναίσθημα αναλογα με το αν ήταν ψυχρό ή θερμό, αλλά και πάλι θα οδηγούσε στο ίδιο.
Συγνώμη που σε μπερδεύω ίσως και που μπορεί να λες, μα τί του ήρθε τώρα αυτού..
Ξέρεις γράφω που και που και βγάζω ό,τι έχω μέσα μου. (Θα με λες ψυχάκια είναι δεδομένο, χεχε).
Κάποιες φορές νιώθω, πολύ εσωτερικά πράγματα να έρχονται έξω, είτε εν θερμώ είτε εν ψυχρώ...έρχονται. Απλά το volume, η ένταση αλλάζει. Αλλά η ουσία είναι η ίδια...το ίδιο συναίσθημα, η απουσία, η παρουσία, η αγάπη...αχ ναι αυτή η αγάπη. Ανεξάρτητα αν είναι "παιδί" του πάθους, μακρινοξάδερφο της λογικής, μητέρα του αιώνιου έρωτα, τέλος πάντως με όποιο γενεαλογικό δένδρο εσύ συμφωνείς.
Δεν βγάζω άκρη ίσως σήμερα ούτε εγώ ο ίδιος αλλά θα φταίει ίσως φίλε που είμαι εν θερμώ αλλά σε μια περίεργη, παρατεταμένη ψύχρα. Θα φταίει που...θα φταίει που απλά είμαι εγώ.
Δεν έχω να γράψω για πάθη, για έρωτες, για γυμνά κορμιά, για χαμένες αγάπες. Δεν έχω να πω σοφίες. Δεν είμαι άλλωστε ούτε κατα διάνοια κοντά...σε σοφίες :-) Έχω να αποτυπώσω τα πάθη μου, μόνο αυτά, μήπως μπορέσω να απελευθερωθώ από αυτά..να απελευθερωθώ?..μάλλον φίλε η αλήθεια είναι κάπου εκεί, στη μέση αλλά προς αυτή την κατεύθυνση...για να απελευθερωθείς πρέπει κάποιος να σε σκλαβώνει. Για να σε σκλαβώνει πρέπει να θέλεις να ελευθερωθείς, να σε περιορίζει. Όταν όμως είναι επιλογή σου. Όταν δε θες να τον χάσεις από μέσα σου και για να μη το παραδεχτείς, λες πως σε έχει σκλαβώσει και δείχνεις σε όλο τον κόσμο πως, προσπαθείς να ξεφύγεις. Αν και...δεν προσπαθείς.
Είπαμε φίλε, σήμερα δεν βγάζεις άκρη, δεν έχω λογική. Αλλά εσύ βέβαια μη στεναχωρηθείς που δε μπορείς να με βοηθήσεις, που δε μπορείς να με καταλάβεις. Πάντα θα είσαι ο καλύτερος ή ο πιο καλός, πάντως θα είσαι φίλος...Φίλος.

Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2009

ΜΗΔΕΙΑ

Θεωρώ πως είμαι άνθρωπος των αισθήσεων.. Ό,τι αγαπώ το νιώθω αλλά και ό,τι νιώθω το αγαπώ... Και με συνεπαίρνει...αφήνομαι...το απολαμβάνω...καμιά φορά με συνεπαίρνει τόσο πολύ η αίσθηση που με πιάνει ένα συναίσθημα "ζήλιας", ας το πούμε, μη χάσω αυτό που μου προσφέρει την αίσθηση και προσπαθώ να το προστατέψω για να μην το έχει κανείς άλλος αλλά και φυλακίζοντάς το για να το έχω πάντα και μόνο εγώ... Αυτό το τελευταίο προσπαθώ να το ελέγξω-τιθασεύσω πλέον και να μην με άγει και με φέρει το πάθος μου, όποιο και αν είναι αυτό.. ;-)..

Σήμερα και δεδομένης της μικρής εισαγωγής, είχα την δυνατότητα - ευτυχία, ή ακόμα ακόμα, ευλογία να πάω σε μια απίστευτη παράσταση. Μια παράσταση που από την εικόνα και μόνο που ξύπνησε την αίσθηση...ή καλύτερα τις "σε λήθαργο" εσωτερικές και εξωτερικές αισθήσεις μου! Πήγα σε μια παράσταση εικόνας και ήχου, στην οποία όμως ένιωσα τόσα πολλά...Ταυτίστηκα, αγάπησα, ερωτεύτηκα...βασικά ένιωσα να τα κάνω όλα αυτά. Έμαθα μια ιστορία την οποία δεν είχα δει ποτέ ξανά στο θέατρο... Είδα βέβαια μια εκδοχή της ιστορίας...(το καλό με τις ιστορίες είναι πως ανάλογα με το ποιος τις αφηγείται αλλά και με το πώς... αφήνουν διαφορετικές εικόνες και γεύσεις στους ακροατές των, ακόμα και αν αναφέρονται στο ίδιο πράγμα).
Την ιστορία της Μήδειας λοιπόν την είχα ακουστά, μέσες άκρες. Τραγωδία, με γυναίκα στην αρχαιότητα, που σκοτώνει τα παιδιά της για έναν έρωτα..
Σήμερα είδα την ιστορία της...όχι την ιστορία μέσα από τα μάτια ενός παρατηρητή, έτσι γενικά και αόριστα, αλλά την ιστορία μέσα από τα μάτια του παρατηρητή της Μήδειας, αφιερωμένου αποκλειστικά σε αυτή...Την ιστορία όχι μέσα από τα μάτια της αλλά με τη δική της περσόνα, γυμνή και αποκαλυπτική όλων των συναισθημάτων της.
Την είδα να προστατεύει τον εαυτό της από έναν έρωτα, μη αποδεκτό.
Να ενδίδει και να αφήνεται τελικά σε αυτόν τον έρωτα.
Να ενδίδει και στον συναισθηματικό αλλά και στον σαρκικό έρωτα με μια κορυφαία στιγμή αυτήν της αναπαράστασης του σαρκικού έρωτα με τα δύο κορμιά να παλεύουν, να γυμνώνονται, να παίζουν το ένα με το άλλο, να κορυφώνουν μόνα τους το καθένα... μόνα τους αλλά μαζί αλλά μόνα τους όπως το βιώνει το κάθε κορμί, η κάθε ψυχή.
Είδα από αυτόν τον έρωτα να υπάρχουν καρποί...παιδιά.
Είδα έναν άνδρα, να αποζητά την εξουσία αλλά και τον έρωτα σε μια άλλη γυναίκα, νεότερη και με αξίωμα.
Να "προδίδει" την αγάπη που αυτός είχε ξεκινήσει και τα αισθήματα που αυτός είχε ξυπνήσει.
Είδα μια γυναίκα να πληγώνεται, να θυμώνει, να απογοητεύεται, να οργίζεται, να ζητάει εκδίκηση.
Είδα οι καρποί του έρωτά τους, τα παιδιά τους να, σκοτώνονται στα χέρια της ίδιας τους της μάνας, αυτή που τους έδωσε ζωή να τους την παίρνει κιόλας.
Είδα έναν πατέρα να θρηνεί για τα παιδιά του.
Όλα αυτά χωρίς λέξεις.
Όλα αυτά χωρίς ψευτοεντυπωσιασμούς.
Στεγνά, ειλικρινά, εσωτερικά, γεμάτα.
Μόνο με τη κίνηση κορμιών, και με ήχους.
Η παράσταση του κ. Παπαϊωάννου της Μήδειας είναι ένα απίθανο οπτικοακουστικό θέαμα..θέαμα για τη ψυχή και για τις αισθήσεις.
Εμένα μου ξύπνησε τις δικές μου.
Μη το χάσετε για να ξυπνήσει και τις δικές σας.

ΥΓ.: Πραγματικά ζήλεψα που δεν είχα καταφέρει πέρυσι να δω και την άλλη παράσταση του, το 2. Πραγματικά ζήλεψα. Αλλά ένιωσα και πολύ τυχερός που μπόρεσα να δω αυτήν...

Να είστε καλά!

Καλό βράδυ