Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2009

ΜΗΔΕΙΑ

Θεωρώ πως είμαι άνθρωπος των αισθήσεων.. Ό,τι αγαπώ το νιώθω αλλά και ό,τι νιώθω το αγαπώ... Και με συνεπαίρνει...αφήνομαι...το απολαμβάνω...καμιά φορά με συνεπαίρνει τόσο πολύ η αίσθηση που με πιάνει ένα συναίσθημα "ζήλιας", ας το πούμε, μη χάσω αυτό που μου προσφέρει την αίσθηση και προσπαθώ να το προστατέψω για να μην το έχει κανείς άλλος αλλά και φυλακίζοντάς το για να το έχω πάντα και μόνο εγώ... Αυτό το τελευταίο προσπαθώ να το ελέγξω-τιθασεύσω πλέον και να μην με άγει και με φέρει το πάθος μου, όποιο και αν είναι αυτό.. ;-)..

Σήμερα και δεδομένης της μικρής εισαγωγής, είχα την δυνατότητα - ευτυχία, ή ακόμα ακόμα, ευλογία να πάω σε μια απίστευτη παράσταση. Μια παράσταση που από την εικόνα και μόνο που ξύπνησε την αίσθηση...ή καλύτερα τις "σε λήθαργο" εσωτερικές και εξωτερικές αισθήσεις μου! Πήγα σε μια παράσταση εικόνας και ήχου, στην οποία όμως ένιωσα τόσα πολλά...Ταυτίστηκα, αγάπησα, ερωτεύτηκα...βασικά ένιωσα να τα κάνω όλα αυτά. Έμαθα μια ιστορία την οποία δεν είχα δει ποτέ ξανά στο θέατρο... Είδα βέβαια μια εκδοχή της ιστορίας...(το καλό με τις ιστορίες είναι πως ανάλογα με το ποιος τις αφηγείται αλλά και με το πώς... αφήνουν διαφορετικές εικόνες και γεύσεις στους ακροατές των, ακόμα και αν αναφέρονται στο ίδιο πράγμα).
Την ιστορία της Μήδειας λοιπόν την είχα ακουστά, μέσες άκρες. Τραγωδία, με γυναίκα στην αρχαιότητα, που σκοτώνει τα παιδιά της για έναν έρωτα..
Σήμερα είδα την ιστορία της...όχι την ιστορία μέσα από τα μάτια ενός παρατηρητή, έτσι γενικά και αόριστα, αλλά την ιστορία μέσα από τα μάτια του παρατηρητή της Μήδειας, αφιερωμένου αποκλειστικά σε αυτή...Την ιστορία όχι μέσα από τα μάτια της αλλά με τη δική της περσόνα, γυμνή και αποκαλυπτική όλων των συναισθημάτων της.
Την είδα να προστατεύει τον εαυτό της από έναν έρωτα, μη αποδεκτό.
Να ενδίδει και να αφήνεται τελικά σε αυτόν τον έρωτα.
Να ενδίδει και στον συναισθηματικό αλλά και στον σαρκικό έρωτα με μια κορυφαία στιγμή αυτήν της αναπαράστασης του σαρκικού έρωτα με τα δύο κορμιά να παλεύουν, να γυμνώνονται, να παίζουν το ένα με το άλλο, να κορυφώνουν μόνα τους το καθένα... μόνα τους αλλά μαζί αλλά μόνα τους όπως το βιώνει το κάθε κορμί, η κάθε ψυχή.
Είδα από αυτόν τον έρωτα να υπάρχουν καρποί...παιδιά.
Είδα έναν άνδρα, να αποζητά την εξουσία αλλά και τον έρωτα σε μια άλλη γυναίκα, νεότερη και με αξίωμα.
Να "προδίδει" την αγάπη που αυτός είχε ξεκινήσει και τα αισθήματα που αυτός είχε ξυπνήσει.
Είδα μια γυναίκα να πληγώνεται, να θυμώνει, να απογοητεύεται, να οργίζεται, να ζητάει εκδίκηση.
Είδα οι καρποί του έρωτά τους, τα παιδιά τους να, σκοτώνονται στα χέρια της ίδιας τους της μάνας, αυτή που τους έδωσε ζωή να τους την παίρνει κιόλας.
Είδα έναν πατέρα να θρηνεί για τα παιδιά του.
Όλα αυτά χωρίς λέξεις.
Όλα αυτά χωρίς ψευτοεντυπωσιασμούς.
Στεγνά, ειλικρινά, εσωτερικά, γεμάτα.
Μόνο με τη κίνηση κορμιών, και με ήχους.
Η παράσταση του κ. Παπαϊωάννου της Μήδειας είναι ένα απίθανο οπτικοακουστικό θέαμα..θέαμα για τη ψυχή και για τις αισθήσεις.
Εμένα μου ξύπνησε τις δικές μου.
Μη το χάσετε για να ξυπνήσει και τις δικές σας.

ΥΓ.: Πραγματικά ζήλεψα που δεν είχα καταφέρει πέρυσι να δω και την άλλη παράσταση του, το 2. Πραγματικά ζήλεψα. Αλλά ένιωσα και πολύ τυχερός που μπόρεσα να δω αυτήν...

Να είστε καλά!

Καλό βράδυ