Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2009

Απλά ανασαίνω

Μπάμπης Στόκας - Απλά ανασαίνω



"Απλά ανασαίνω σαν το ψάρι στο ποτάμι
κόντρα στο ρεύμα κολυμπώ κι απλά ανασαίνω
Σαν το φάρο αναβοσβήνω στο βοριά που με χτυπά
το φως μου αφήνω, ανάβω σβήνω, ό,τι έχω σου δίνω
Και περιμένω, περιμένω

Απλά ανασαίνω σαν την κάμπια στο φύλλο
πεταλούδα μια μέρα όταν γίνω θα πετώ
Τα φτερά μου ανοίγω τα φτερά μου κλείνω
Ό,τι έχω στ' αφήνω δεν έχω καιρό
κι απλά ανασαίνω το φως μου αφήνω
ανάβω, σβήνω ό,τι έχω σου δίνω..."

Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2009

Συνομιλία...

Σε αγαπώ...
Είσαι η ψυχή μου...
Θέλω να είμαι μαζί σου για πάντα..
Θέλω να μη ξεκολλάμε ο ένας από τον άλλο..
Σε θέλω..
Σε αγαπώ..
Μου λείπεις..
Μου έλειψες...
Γύρνα πίσω...
Θα γυρίσω σύντομα...
Μη με αφήνεις...
Ποτέ...
Μα φεύγεις...
Για λίγο και θα σε περιμένω...
Που; Δε σε ακούω...που;; Είσαι εδώ;;; Δε σε βλέπω...είσαι εδώ;;; Δε μου μιλάς...είσαι εδώ;;; Σε νιώθω παντού...αλλά...δεν είσαι εδώ.

Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2009

Ένα γράμμα σε ένα(ν) φίλο που δεν έστειλα..

Ξέρεις φίλε, έχω αποφασίσει εδώ και πάρα πολύ καιρό, να μην δρω εν θερμώ. Να αφήνω τα πράγματα να ηρεμούν πρώτα, γιατί στη φουρτούνα επάνω, κάνεις κινήσεις που δεν τις σκέφτεσαι.. Με καλές ίσως προθέσεις αλλά που πολλές φορές έχουν το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδιώκεις.
Θα έδινα κάποιο παράδειγμα αλλά πιστεύω καταλαβαίνεις και χωρίς το παράδειγμά μου :-)
Προσπαθώ λοιπόν, τουλάχιστο να αφήνω να περνάει λίγος καιρός και να μη βλέπω τα πράγματα όταν καίνε. Αλλά όταν είναι κρύα..ή έτσι θέλω να νομίζω.
Έλα να δεις όμως που κάποια πράγματα δεν κρυώνουν εντελλώς ποτέ. Και όταν νομίζεις πως έχουν κρυώσει, εκεί έρχονται, σε αφήνουν να τα εμπιστευτείς, και τσουπ...σου δίνουν μία να μη ξέρεις τί και από που σου ήρθε! :-)
Δε ξέρω αν με έβλαψε ή με ωφέλησε να δρω εν θερμώ ή εν ψυχρώ. Αλλά προσπαθώ να δοκιμάσω για να μάθω και τα 2.
Θα πεις δεν βγάζουν νόημα αυτά που σου λέω αλλά...χμμμ...θα έχεις δίκιο :-)
Ποτέ δεν έβγαζαν θα συμπληρώσω εγώ. Αλλά κάποια πράγματα είτε εν θερμώ είτε εν ψυχρώ, αφήνουν την ίδια γεύση. Εν θερμώ θα πω πως είμαστε οι καλύτεροι και στενότεροι φίλοι, εν ψυχρώ θα πω, πως είμαστε πολύ καλοί και αρκετά στενοί. Η αλήθεια θα είναι κάπου εκεί ενδιάμεσα. Κάποιες φορές θα τείνει προς τη μία πλευρά του απόλυτου, του καλύτερου και στενότερου. Και κάποιες φορές θα τείνει προς αυτή του πιο ισορροπημένου, του πολύ καλού και αρκετά στενού. Αλλά η ουσία θα είναι η φιλία! Η ουσία θα είναι η αγάπη. Η ουσία είναι στο συναίσθημα. Και το συναίσθημα, ζεστο, χλιαρό, καυτό, κρύο...σου δίνει κατεύθυνση. Ίδια είτε το νιώσεις καυτό είτε σου παγώσει το χέρι. Μπορεί να τό βίωνες διαφορετικά, το συναίσθημα αναλογα με το αν ήταν ψυχρό ή θερμό, αλλά και πάλι θα οδηγούσε στο ίδιο.
Συγνώμη που σε μπερδεύω ίσως και που μπορεί να λες, μα τί του ήρθε τώρα αυτού..
Ξέρεις γράφω που και που και βγάζω ό,τι έχω μέσα μου. (Θα με λες ψυχάκια είναι δεδομένο, χεχε).
Κάποιες φορές νιώθω, πολύ εσωτερικά πράγματα να έρχονται έξω, είτε εν θερμώ είτε εν ψυχρώ...έρχονται. Απλά το volume, η ένταση αλλάζει. Αλλά η ουσία είναι η ίδια...το ίδιο συναίσθημα, η απουσία, η παρουσία, η αγάπη...αχ ναι αυτή η αγάπη. Ανεξάρτητα αν είναι "παιδί" του πάθους, μακρινοξάδερφο της λογικής, μητέρα του αιώνιου έρωτα, τέλος πάντως με όποιο γενεαλογικό δένδρο εσύ συμφωνείς.
Δεν βγάζω άκρη ίσως σήμερα ούτε εγώ ο ίδιος αλλά θα φταίει ίσως φίλε που είμαι εν θερμώ αλλά σε μια περίεργη, παρατεταμένη ψύχρα. Θα φταίει που...θα φταίει που απλά είμαι εγώ.
Δεν έχω να γράψω για πάθη, για έρωτες, για γυμνά κορμιά, για χαμένες αγάπες. Δεν έχω να πω σοφίες. Δεν είμαι άλλωστε ούτε κατα διάνοια κοντά...σε σοφίες :-) Έχω να αποτυπώσω τα πάθη μου, μόνο αυτά, μήπως μπορέσω να απελευθερωθώ από αυτά..να απελευθερωθώ?..μάλλον φίλε η αλήθεια είναι κάπου εκεί, στη μέση αλλά προς αυτή την κατεύθυνση...για να απελευθερωθείς πρέπει κάποιος να σε σκλαβώνει. Για να σε σκλαβώνει πρέπει να θέλεις να ελευθερωθείς, να σε περιορίζει. Όταν όμως είναι επιλογή σου. Όταν δε θες να τον χάσεις από μέσα σου και για να μη το παραδεχτείς, λες πως σε έχει σκλαβώσει και δείχνεις σε όλο τον κόσμο πως, προσπαθείς να ξεφύγεις. Αν και...δεν προσπαθείς.
Είπαμε φίλε, σήμερα δεν βγάζεις άκρη, δεν έχω λογική. Αλλά εσύ βέβαια μη στεναχωρηθείς που δε μπορείς να με βοηθήσεις, που δε μπορείς να με καταλάβεις. Πάντα θα είσαι ο καλύτερος ή ο πιο καλός, πάντως θα είσαι φίλος...Φίλος.