Πέμπτη, 14 Μαΐου 2009

...Μπορώ...?

...Μπορώ να σε αγκαλιάσω?...
...Μπορώ να σε κρατήσω από το χέρι?...
...Μπορώ να κρατήσω την εικόνα σου στη σκέψη μου?...
...Μπορώ να περπατήσω μαζί σου?...
...Μπορώ να κουρνιάσω επάνω σου?...
...Μπορώ να ακούσω τις ανησυχίες σου?...
...Μπορώ απλά να σε κοιτάω?...
...Μπορώ να σε φιλήσω?...
...Μπορώ να μη σε ποθώ?...
...Μπορώ να μη με κάνεις να ριγώ?...
...Μπορώ να μη θέλω?...απλά να μπορώ?...
...Μπορώ να μη σε χάσω?...
...Μπορώ να ζω τον έρωτα κάθε φορά που σε βλέπω?...

Η αγάπη μπορεί τα πάντα. Εμείς δε ξέρω...

Έρωτας...τί υπέροχο και κυρίαρχο συναίσθημα...

Καλό βράδυ!

"ΜΙΚΡΑ ΒΕΓΓΑΛΙΚΑ", Ελεονώρα Ζουγανέλη

Σαν υγρασία πρωϊνή με ζωντανεύεις
στο αστραφτερό σου πουθενά με τριγυρνάς
με ρίχνεις στη φωτιά από ένα όνειρο
και με ξυπνάς.
Γέμισε χώμα ο αέρας που αναπνέεις
το τελευταίο σου τσιγάρο έγινε σκόνη
πέρασε δίπλα μου η νύχτα σου αμίλητη
σε μια οθόνη.

Όμως εγώ θα είμαι δίπλα σου κι ας άργησα
θα σε προλάβω στο λιμάνι ξημερώματα
θα πέφτουν γύρω μας μικρά βεγγαλικά
χιλιάδες χρώματα.

Γέμισε χώμα ο αέρας που αναπνέεις
το τελευταίο σου τσιγάρο έγινε σκόνη
πέρασε δίπλα μου η νύχτα σου αμίλητη
σε μια οθόνη.
Σαν υγρασία πρωϊνή με ζωντανεύεις
και όποιος δεν τόλμησε να φτάσει μέχρι εδώ
πηδάει κλείνοντας τα μάτια στο γκρεμό
και πετάει.

1 σχόλιο:

  1. Ολοι εχουμε κληθει να προλαβουμε καποιον σε καποιο λιμανι. Τρεξε λοιπον κι ας ξερεις πως τα μικρα βεγγαλικα θα σβησουν μολις αναψουν. Αυτο ειναι ερωτας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή