Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2009

Συνεχίζω να γράφω αλλά...

Αλλά ξέρεις πως απλά είναι ένας τελευταίος αποχαιρετισμός. Από αυτούς που δώσαμε με τόση θέρμη. Λίγα καλοσωρίσματα αλλά πάρα πολλοί αποχαιρετισμοί.
Δυστυχώς έχω ακόμα κάποια πράγματα μέσα μου.
Ευτυχώς μπορώ πλέον να τα αντιμετωπίσω.
Αλλά θέλω σιγά σιγά να μην αφήσω τίποτα μέσα μου. Να τα βγάλω όλα.
Έκανα, κάνω την κάθαρσή μου, την επανάσταση λένε άλλοι. Εφόσον εμφανίστηκε και έπρεπε, το έκανα. Το ήθελα.
Συγνώμη γιατί κάποια πράγματα σίγουρα σε ενόχλησαν.
Κι εσύ μου χρωστάς μια συγνώμη. Αλλά δε πειράζει, είναι σαν να μου την είπες.
Από την άλλη...μια πικρή γεύση μένει και στους δυο μας. Αλλά τί να κάνεις? Έτσι ήταν να γίνει.
Φιλιά

6 σχόλια:

  1. Πως γινεται να σκεφτομαστε το ιδιο;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αποφευγουμε ή διαγραφουμε ανθρωπους κ καταστασεις???
    Καποτε πιστευα..για ολους εκεινους που με πληγωσαν πως πρεπει να κραταω μονο τις καλες μας στιγμες...
    Οι στιγμες αυτες καποια βραδια...γινονται ονειρα σε επαναληψη...με εξελιξη εφιαλτη...
    Ετσι ειναι οι ανθρωποι...μονο για λιγο στη ζωη μας...οσο μα χρειαζονται...χωρις να δινουν...
    Και το μονο που μενει ειναι η πικρια...η πικρια σε εκεινον που εμεινε πισω..κ η πικρια σε αυτον που εφυγε..γιατι δεν αντεξε...γιατι δεν ξερει πως ειναι να αγαπαει...
    Και υστερα τι???Μπορεις τελικα ετσι ευκολα να διαγραψεις???να επαναστατησεις μεσα σου κ να πεις τελος??
    Αν ναι...πως????ποιος ειναι ο καταλληλος τροπος???Γιατι εγω ακομα ταλαιπωρουμε με τους εφιαλτες...και δεν αντεχω πια να κοιμαμαι...και να θυμαμαι..οσα ποτε..τελικα δεν ειχα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ψάχνω στα σχόλια που γίνονται στο blog να βρω εκείνη, γυρνάω στη γωνία του δρόμου και βλέπω κάποια που της μοιάζει, γυρίζω το πλευρό μου τη νύχτα και νομίζω πως είμαι μια ανάσα από το κορμί της...
    Δεν υπάρχει άλλος τρόπος, παρά να διαγράψω...και νομίζεις πως είναι εύκολο??...μη γελιέσαι αισθήματα είναι, στιγμές, όχι 1 γραμμή από ένα μολύβι την οποία θα σβήσεις με μία γόμα...
    Αλλά πρέπει να διαγράψω...Αλλιώς θα μείνω παγιδευμένος...και δεν το θέλει και αυτή...γιατί δε με θέλει...γιατί τελικά ποτέ δε με ήθελε...τουλάχιστο όχι τόσο όσο εγώ ή όσο θα ήταν αρκετό για να μείνουμε μαζί...
    Μη στεναχωριέσαι όμως όταν καταφέρεις να σβήσεις...τα πάντα...η ζωή έτσι κι αλλιώς προχωρά...κάπου θα την προλάβουμε..και θα είμαστε τουλάχιστο πιο σοφοί για να την αξιολογήσουμε και να την φχαριστηθούμε και γιατί όχι και να τη συντηρήσουμε περισσότερο...

    Σας ευχαριστώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. εχεις το ονομα του ανθρωπου που καταφερα να αγαπησω...αυτο ειναι με συγκινησε στα λεγομενα σου..ηθελα μεσα απο αυτο να βλεπω τον ανθρωπο εκεινο..και να σκεφτεις πως δεν τον ειχα ποτε...ουτε για ενα βραδυ..και ποτε δεν του ειπα οσα ηθελα...5 μηνες..και ζω στο κενο..εμφανιζεται..παιρνω θαρρος..και μετα χανεται..τυπικα μηνυματα...τυπικοι χαιρετισμοι...κ εγω ακομα εδω.....
    Και ολα αυτα γιατι???αξιζει τελικα??Δεν ξερω αν στ'αληθεια αγαπαω..ή αν απλα..μολις στα 19 μου δεν εχω βρει αυτο που θελω..και εκεινος ερχονταν πολυ κοντα στις επιλογες μου...
    Μου ειχε πως "ο ερωτας με ερωτα περναει"...ποσο ισχυει...δεν ξερω...
    ακομα περιμενω για την αλλαγη...
    Αλλα δεν μπορω να σβησω το τιποτα που εζησα μαζι του...εχει γινει εμμονη..ξυπναω το βραδυ...και το μονο ονομα που εχω στο μυαλο μου ειναι Αντρεας...
    Μονο μια φορα ειχα νιωσει ετσι..αλλα το ειχα χασει το παιχνιδι..και τωρα ξανα το ιδιο..
    Ο επομενος αναιρει τον προηγουμενο λενε...ουτε που ξερω αν ισχυει...
    Θελω απλα να αλλαξω....
    Να αλλαξω ζωη..χαρακτηρα...να αλλαξω συναισθηματα...το blog μου απο τον Φλεβαρη κ μετα ειναι μια αφιερωση για εκεινον...κ εκεινος απλα διαβαζε...αλλα δεν καταλαβαινε τι ελεγα...
    Ειναι με εκεινη που αγαπαει...οπως τοτε που τον γνωρισα...δεν αλλαξε καθολου...και ας εδειχνε αλλιως....
    το χειροτερο που θα μπορουσε να μου πει..χωρις να ξερει τι νιωθω...ειναι πως μ'αγαπαει...κ μετα απλα χαθηκε...
    Τελικα αυτοι που μας αγαπανε μας πληγωνουμε πιο πολυ...ή τουλαχιστον οσοι το λενε....
    εδωσα...οτι μπορουσα..παντα διακριτικη..γιατι ηξερα για τον χωρισμο του κ την επανασυνδεση του...
    Ενα παιχνιδι..που εξελιχθηκε σε συναισθηματικο πολεμο....
    Και τωρα η ζωη...
    Ετσι ευκολα παταμε delete???
    Εγω δεν μπορω..τουλαχιστον οχι ακομα...
    Αλλα ακομα δεν σταματησα να πιστευω...πως θα ερθει αυτο που πραγματικα μου αξιζει στη ζωη μου....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Σε ευχαριστώ για την επίσκεψη σου στη σελίδα...
    Μην απελπίζεσαι...ναι...θα περάσουν όλα..και ναι θα ξεχάσεις ή θα διαγράψεις...it makes the world go round που λένε...
    Πρέπει να τα περάσεις και αυτά..δε μπορείς να τα αποφύγεις..αν αγαπήσεις, αν ερωτευτείς, θα πονέσεις κίολας...πάνε πακέτο...
    Καλώς ή κακώς...
    Αλλά θέλει να το θελήσεις κι εσύ και αν δε το προσπαθήσεις...τουλάχιστον να αφεθείς και να δώσεις τη δυνατότητα σε όσους σε προσεγγίσουν να ... έχουν μια ευκαιρία που λένε...
    Όλα θα πάνε καλά..το delete δεν είναι εύκολο, αλλά για να υπάρχει...κάπου θα χρησιμεύει...χρησιμοποίησέ το!!

    Τα φιλιά μου
    Ανδρέας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Μου αρεσε πολυ η λογικη σου περι του πληκτρου της ζωης "delete"....για να υπαρχει..προφανως χρησιμοποιειται...!!Συνεχισε να γραφεις...οι προσωπικες στιγμες των ανθρωπων αν κ διαφορετικες...ταυτιζονται...


    Περιμενω καινουργια ερμηνεια συναισθηματων....!!

    Πολλα φιλια...Ιωαννα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή