Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2009

Αν ήξερες... (αν πίστευες κιόλας αυτά που ξέρεις...δε θα τηλεφωνούσες ποτέ ξανά)

Αν ήξερες ότι είσαι η αιτία που με κάνει να μισήσω τον εαυτό μου...
Κάθε φορά που έβλεπα την οθόνη του κινητού μου να αναβοσβήνει κι εσύ να είσαι στην άλλη γραμμή κι εγώ να μην το σηκώνω...
Αλλά δε μπορώ να το σηκώσω.. Με σκοτώνει να νιώθω ότι σε αγαπάω ακόμα. Ότι δε μπορώ να είμαι μαζί σου. Ότι θα με πάρεις για να δεις τί κάνω αλλά δε μπορώ να είμαι μαζί σου, να σε ερωτευτώ, να σε αγαπήσω περισσότερο, να σε κάνω ευτυχισμένη, να γίνω ευτυχισμένος, να μπορέσω να ζήσω ξανά..να νιώσω.

Πρέπει να βάλω ένα στοπ, αλλιώς τη στιγμή που θα το σηκώσω θα σε αγαπάω ακόμα. Θα το κρύβω ακόμα. Θα πονάει ακόμα. Θα έχει ερωτήματα ακόμα. Θα ξυπνάει τον έρωτα. θα ξυπνάει την καρδιά και αυτή θα λέει, νααα...μόνο με αυτή την καρδιά της Κλειούλας πλάι ζω μόνο! Αλλά άμα το σηκώσω, αμα σε δω, αμα σε ακούσω, θα σε νιώσω ξανά.

Μου λείπεις.
Το ξέρεις ε?
Αλλάζω αλλά δεν αγγίζω την αλλαγή. Είμαι σαν ένα σώμα σκέτο. Η καρδιά μου είναι σίγουρα σκέτη, άδεια, ανίκανη να λειτουργήσει, να γεμίσει με τίποτα. Νόμιζα πως είχες πάρει μόνο ένα μικρό κομμάτι αλλά μάλλον ήσουν το οξυγόνο της και δεν με συνοδεύει πια. Έτσι έχω καταλήξει να είμαι κενός, από εσένα και από καρδιά.

Κατάλαβα πως άθελά μου ή ηθελημένα σου έδωσα παραπάνω από το είναι μου και τώρα...τώρα δεν έχει μείνει τίποτα ούτε για εμένα ούτε για κανέναν άλλο.
Ήθελα να το σηκώσω το τηλέφωνο και δε θέλω να σε ανησυχώ επίτηδες απλά για να κρατιέμαι στο μυαλό σου..
Ξέρω πως με νοιάζεσαι, πίστεψε κι εσύ οτι σε αγαπώ!!
Επιτέλους πίστεψέ το και προσπάθησε να καταλάβεις πως μου είναι δύσκολο να σε αγαπώ, να έχω αισθήματα μόνο για εσένα και να μη σε έχω.
Το μόνο που να έχω από εσένα να είναι μια παράκληση να μη σε καλώ για σινεμά. Αμα μπορούσα, αμα δεχόσουν, θα σε καλούσα να δεις τον έρωτά μου. Δε το έχω νιώσει άλλη φορά αυτό που νιώθω μέχρι και σήμερα για εσένα. Θα σε καλούσα να τα διαγράψεις όλα και να έδινες μια ευκαιρία σε έναν έρωτα από αυτούς τους παλιούς, με βάθος! Που σε αναστατώνει συθέμελα αλλά και σε κάνει ολόκληρο. Θα σε καλούσα να με βοηθήσεις να ζήσω ξανά.
Τώρα πρέπει να σε καλέσω, να σε παρα-καλέσω να με αφήσεις να συνεχίσω να επιβιώνω. Δεν ζω δυο χρόνια τώρα. Επιβιώνω...
Κοιμάμαι, ξυπνάω και απλά θέλω να περάσει η ώρα και να έρθει ό,τι είναι να έρθει. Να το αντιμετωπίσω και να συνεχίσω να επιβιώνω. Δεν έχω νόημα.
Έχω βάλει στόχο να σου δείξω ότι δεν είμαι μέτριος όπως σου έλεγα. Να γίνω κάποιος. Αλλά για να με δεις κάποια στιγμή. Να με χαρείς εσύ τουλάχιστο και όσοι με αγαπάνε. Αλλά δε το νιώθω. Δεν το ζω. Απλά επιβιώνω. Δεν έχω άλλη όρεξη να ζήσω με τα αισθήματα μου. Να συμφιλιωθώ. Απλά δε τα θέλω και δεν τα έχω.
Εϊναι παράξενο...μου δημιουργει φόβο...αλλά δεν μπορώ να νιώσω. Μόνο όταν έχω κάτι που έχει να κάνει με εσένα νιώθω την καρδιά μου να πετάει, να χτυπάει ξανά, να απογοητεύεται.
Αλλιώς νομίζω πως έχω νεκρώσει το μέσα μου.

Δεν υπάρχω πια. Εϊναι ένα σώμα στο οποίο είμαι παγιδευμένος χωρίς αισθήματα, χωρίς γεύση.

ΑΝΤΙΟ για πάντα λοιπόν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου