Παρασκευή, 28 Μαΐου 2010

Σε ευχαριστώ....Α.

Πέρασαν τρία χρόνια. Δεν το κατάλαβα καθόλου. Πέρασαν σαν μια στιγμή. Μεγάλωσα. Έφτασα τα 30άντα. Με φοβίζει πολύ. Με τρομάζει γιατί δε κατάλαβα πότε έφτασαν. Αλλά να τα είναι εδώ. Και τελικά ίσως δεν είναι και τίποτα. Είναι η φυσιολογική εξέλιξη της ηλικίας, του ανθρώπου, των....μαθηματικών. Δεν είμαι συμβιβασμένος με την ιδέα. Ούτε συμφιλιωμένος. Είμαι αρκετά παιδί μέσα μου. Στις αντιδράσεις μου. Στις σκέψεις μου. Στις συμπεριφορές μου. Δεν χρησιμοποιώ τόσο τις εμπειρίες μου από όσα έχω ζήσει ως τώρα. Φαντάζομαι ότι όσο θα μεγαλώνω όλο και περισσότερο θα πρέπει να ωριμάζω και να χρησιμοποιώ αυτές τις εμπειρίες σαν...οδηγό...
Τα τελευταία τρία χρόνια μόνος ένας άνθρωπος στάθηκε δίπλα μου, ερωτικά σαν σύντροφος και με στήριξε, με αγάπησε, με ερωτεύτηκε, όπως θέλει το λέει κανείς.

Μόνο η αγαπημένη μου Α. Ήταν δίπλα μου, αλλά εγώ ήμουν τόσο χαμένος που δεν εκτίμησα όλα όσα μου έδωσε αλλά, μου έδωσε με όλη της τη καρδιά απλόχερα. Εγώ της τα επέστρεψα, ίσως με άσχημο τρόπο. Αλλά η ουσία είναι πως δεν αποδέχτηκα το δώρο που μου δόθηκε στη ζωή μου, την Α.

Μετά από πολλά χρόνια, είχα πλέον έναν άνθρωπο να με στηρίζει. Να είναι ερωτευμένη μαζί μου, να με αγαπάει και να μου το δείχνει. Και μάλιστα χωρίς να ζητάει τίποτα περισσότερο από το να της δείχνω αγάπη. Εκτίμηση. Αφοσίωση. Ήταν η μόνη που δε ζήτησε τίποτα, που πάλεψε. Είναι η μόνη ηλιαχτίδα σε ένα κατά τα άλλα μουντό σκηνικό που είχα αφήσει να στηθεί κάποια χρόνια τώρα.

Αγγ., σε ευχαριστώ και σε αγαπώ. Για πάντα μέσα στη καρδιά μου. Συγνώμη για το ότι ήμουν τόσο μικρός. Κι εσύ τόσο υπέροχη. Περισσότερο απ' όσο μπορούσα να αντέξω. Περισσότερο απ' όσο μου άξιζε, τουλάχιστο τότε.

Σε ευχαριστώ.

Ανδρέας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου