Σάββατο, 15 Μαΐου 2010

A Single Man (Δανεισμένος από την ομότιτλη ταινία του Tom Ford)

Τόσος κόσμος γύρω σου. Να είσαι συνέχεια με φίλους, να είσαι η ψυχή της παρέας. Κι όμως....να είναι στιγμές που να είσαι πλέον τόσο μόνος. Μόνος με τις σκέψεις σου. Μόνος με τη ζωή σου όπως την έχεις κάνει μέχρι τώρα. Άλλες φορές με την ελπίδα, να σου σχηματίζει ένα χαμόγελο στα χείλη. Άλλες φορές με την απελπισία να ζεσταίνει τα δάκρυά σου και να τα βγάζει από το μέσα σου, από την ψυχή.

Να είσαι τόσο φοβισμένος. Πως είναι της μοίρας να είσαι μόνος. Γιατί δεν είσαι σε θέση να δώσεις. Δεν είσαι σε θέση να γευτείς. Θέλεις δε θέλεις, δε ξέρεις. Αλλά φοβάσαι. Φοβάσαι πως θα μείνεις μόνος. Θα γίνεις τόσο περίεργος και τόσο δύσκολος που κανείς και τίποτα δε θα μπορεί να στεριώσει δίπλα σου.

Πέρασες μια κρίση. Μεγάλη κρίση πριν λίγα χρόνια. Μια κρίση που διέλυσε τα σαθρά θεμέλια της αυτοπεποίθησής σου. Με την κοινωνικότητα σου έκρυβες αυτή την έλλειψη. Την έλλειψη της πίστης στον εαυτό σου. Και κάποια στιγμή το οικοδόμημα αυτό...εσύ, η ζωή σου άρχισε να καταρρέει. Προσπάθησες...με κινήσεις λογικές, πανικού, λιγότερο λογικές, περισσότερο πανικού. Θεωρούσες πως μπορεί με ένα σοκ να ηρεμήσεις. Με μια καταιγίδα να επιστρέψεις σε ένα ασφαλές λιμάνι. Με έναν "θάνατο" να ξυπνήσεις σε μια καινούρια ζωή. Το ήξερες πως δεν πίστευες στη ζωή σου. Δεν ήσουν αρκετά καλός. Έτσι πίστευες. Και ήθελες να κρατηθείς από κάπου. Ακόμα και αν αυτό το κάτι ήταν πιο σάπιο και άρρωστο από ότι ήταν αυτό που σε ταλαιπωρούσε.

Γραπώθηκες επάνω σε μια σαπισμένη σανίδα, ναυαγός της πίστης στις δυνάμεις και στον εαυτό σου. Η σανίδα, σάπιζε, έλιωνε, εσύ εκεί να την κρατάς γερά. Να βλέπεις μεγαλύτερες, καλύτερες, ασφαλέστερες "σανίδες" και να αρνείσαι την σωτηρία γιατί σε είχε πιάσει μια ιδιαίτερη κατάσταση... Είχες πιστέψει πως δε γίνεται. Αν δε μπορεί να σε σώσει μια σάπια σανίδα, σίγουρα δεν μπορεί να σε σώσει μια γερή. Παράξενο και παράδοξο μαζί...Αλλά συνέβει.
Και η σανίδα ήταν σάπια και "πληγωμένη" από τα χτυπήματα της θάλασσας. Χωρίς το βάρος σου επάνω της όμως, μπορούσε να σωθεί.

Εσύ αποφάσισες (;) να συνεχίσεις, να πορευτείς μαζί της. Να θεωρήσεις πως πρέπει να την κάνεις σπίτι σου...ζωή σου, για να σωθείτε μαζί. Και όταν ακόμα έβλεπες από μακριά νησιά, ξέρες που μπορούσες να ξαποστάσεις και να σωθείς. Να ηρεμήσεις. Να πατήσεις σε στέρεο έδαφος. Προτιμούσες να μείνεις μαζί της. Να ζεις με τις καθημερινές παραισθήσεις της πραγματικής ζωής και των συναισθημάτων. Παραισθήσεις όμως. Είναι τόση η έλλειψη εμπιστοσύνης στον εαυτό σου, που πλέον προτιμούσες να ζεις με παραισθήσεις.

Μέχρι που αντέδρασες...επιτέλους...έδρασες. Και προσπάθησες να μαζέψεις τα κομμάτια σου που κοίτονταν τριγύρω. Και προσπάθησες.

Γνώρισες, γέλασες, ερωτεύτηκες, διασκέδασες, αλλά πάντα ενδόμυχα, δεν ήθελες να μείνεις τόσο ώστε να δώσεις στον άλλο την δυνατότητα να φύγει πρώτος, να σε εγκαταλείψει. Έβρισκες προφάσεις, δικαιολογίες για να αποτραβηχτείς. Για να φύγεις. Με το μικρότερο δυνατό κόστος για την ήδη ραγισμένη σου σπασμένη σου καρδιά. Και άφησες ανθρώπους πίσω σου, που σε αγάπησαν, που σε στήριξαν, που αγάπησες κι εσύ αλλά...αλλά.

Ένας άνθρωπος μόνος, μπορεί να γίνει ένας πολύ επικίνδυνος άνθρωπος για τους γύρω του. Για να τους πληγώνει...Για να ζει προστατευμένος, αφήνοντας ακάλυπτους όσους σπεύδουν για να τον βοηθήσουν. Γίνεται αδίστακτος. Σκληρός. Αν και μέσα του πονάει....έξω του πονάει άλλους ανθρώπους.

...

Τέλος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου